Patronsuz Medya

Arşivde yazara ait 25 yazı var   →   1 / 4

Kamu Defterinden Kopan Yaprak

Gökhan Akçiçek
5 Ağustos 2018

25 yaşında iken yaşanan bu olaydan sonra Kamu, perişan bir şekilde evine döner, mavi gözlerinin ışığı, akşamın alaca karanlığında sokakların tenhalığına karışır. Şair kararını verir: Bir daha hiç bir kızı sevmeyecek ve evlenmeyecektir…

Kendine Sürgün

Gökhan Akçiçek
1 Temmuz 2018

Var olmanın sıkıntısı, kendine sahip çıkma takıntısı, paranoid safhada gelişen saklanma isteği Aykut'u yeraltına sığınmaya zorlamıştır. Şimdiden bakıldığında içinde onlarca anlaşılması zor ayrıntılar ve çelişkiler barındıran bir yaşamı görüyoruz.

Gölgesiz Harfler

Gökhan Akçiçek
18 Şubat 2017

Hayalet'in resmi daireler ile hiç işi olmamış, ev kiralamamış dahası hiç evlenmemiş, pasaport kullanmamış. Elinden geldiği kadar temiz giyinmeye çalışmış. Üstüne başına kolonya sürer, saçları özemle geriye tarar, Bafra sigarı içermiş.

Cevizin yaprağı dal arasında

Gökhan Akçiçek
4 Aralık 2016

Babaların kız çocuklarının başlarını okşamaması geleneği kimi şehirlerimizde devam ediyor sanırım. Evlenip çocuk çoğuna karışan onca kadının mutsuz olmalarına nasıl bir açıklama getirebiliriz ki?

İnsan susunca güzel

Gökhan Akçiçek
20 Aralık 2015

Biraz tanışalım, konuşalım, hal hatır edelim yavaş yavaş konu oralara da akacak. Ama kararlıyım kimseyi tekrar geçmişine, çaresizliklerine götürmeyeceğim. Farkında olmadan ya kendi sırlarımı da ağzımdan kaçırırsam…

Hayatın üzerine yürümek

Gökhan Akçiçek
24 Şubat 2015

Biriktirmek ve hep kazanmak üzerine kurulu bir geleceği, hayatın kendisi sanmak gafletine düşünlerin çoğunluğunu oluşturduğu bir toplumun fertleri olarak nasıl temiz kalacağız? Hep bu soruyu soruyorum kendime.

Yazarsız evler

Gökhan Akçiçek
20 Ekim 2014

Bir öykü kitabı olan -dördüncü kitabım- Yaban İncirleri'nin ilk sayfalarına benden küçük beş kardeşimin isimlerini zikrederek şöyle bir ithaf yazmıştım: Aynı kucakta büyüdüğümüz halde, aynı idealleri paylaşamadığım kardeşlerime…

Bizim evin türküleri

Gökhan Akçiçek
1 Temmuz 2014

İçimi sızlatan hep bağlama ve ney sesi oldu. Ara ara keman sesini de özlemişliğim vardır. Bazen düşünürüm acaba türküler olmasaydı ne ile avunurdum? Yüreğimin sesini kısıp, hayatı kabullenir bulma gücünü nereden alırdım?

daha önceki yazılar →

Etiketler

Aile AKP Ali Türkan Amerika Araba Aydın Bacı Beslenme Bilim Cem Karaca Cehalet CHP Cinsellik Çevre Çizgi Roman Çocuk Demokrasi Deprem Derkenar Devlet Dil Din Distopya Edebiyat Eğitim Ekonomi Erkek Fanatizm Felsefe Feminizm Gençlik Günce Hayat Hayvanlar Hızlı Gazeteci Hoyratlık Hukuk İnternet İslâm Kadın Kapitalizm Karikatür Kariyer Kedi Kemalizm Kemal Tahir Kent Kitap Kişilik Komplo Konut Kültür Kürtler Mavra Medya Mektup Militarizm Milliyetçilik Mizah Modernite Müzik Necdet Şen Nefret Nereye Nostalji Pano Pazarlama Polemik Portreler Psikoloji Reklam Safsata Sağlık Sanat Savaş Sevgi Seyahat Sinema Siyaset Sol Sosyoloji Spor Şarap Şiir Tarih Teknoloji Telefon Televizyon Terör Toplum Tutunamayanlar Ütopya Vicdan Yazmak Yalnızlık Yaşlılık Yergi Yoksulluk

Derkenar'da     Google'da  

83