Ahmet Faruk Yağcı - 9 Ocak 2009
Çocuklarımın devam ettiği liseye konferans vermek üzere davet edilmiştim. Zannediyorum iki sene kadar önceydi.
Topluluk önünde konuşacak olmanın heyecanıyla üç gün hazırlık yaptım. Proteinlerden, karbonhidratlardan, yağlardan, vitamin ve minerallerden bahsedecektim. Bu insan topluluğuna bilgilerimi aktaracak, onları aydınlatacaktım. Beni dinledikleri günden sonra, hayatlarında tertemiz bir sayfa açılacak, zararlı olan ile faydalı olanı ayıracaklardı. Böylece bedenleri sıhhat ile dolacak, olabildiğince rahat yaşayacaklardı. Yaşlıların cildi daha gergin, gençlerin kasları daha dayanıklı olurken, yeni yetmelerin boyları daha uzun, adalaleri daha güçlü olacaktı...
İçten içe gazetelerdeki sağlıklı yaşam yazarlarına da imreniyordum. Bunca bilgiyi bir araya getirmek, süzmek, faydalı olanları okur ilgisine sunmak ne kadar da insanüstü bir gayret gerektiriyordu. Bu çalışkan insanlar bunu yapıyorlar ve mücehhez oldukları derin ilmî vatandaşa aktararak büyük bir hizmete aracı oluyorlardı. Ortak özellikleri kronolojik yaşlarından daha genç görünmeleri ve yüzlerindeki sağlıklı gülüştü. Hem sevimli hem de sapasağlamdılar.
Gerçi Cumhurbaşkanı özel doktorluğu yapmış olan birisinin saç boyası tam tutmadığında kafasında peruk varmış gibi duruyordu; ama o kadar da olurdu. Şükürler olsun ki kendine dikkat etmeyen kadınlar gibi dip boyası gelmiş saçları ile insan içine çıkmıyordu. Bu yeterdi.
Bir diğeri olanca sağlıklı bakışları ile bembeyaz gülüşünü objektife dayamış, kollarını da bağlayarak kibrini güvensizlikle birleştiren havasıyla sıhhat esnafına örnek oluyordu. Uzmanlık alanını kimsenin tam bilmemesi ise; diyet, sağlık, ayurveda katakullisi arasında kaybolup gidiyordu. Önemli olan balyaydı.
Bu sıralarda muayenehaneme gelen hastalardan da diyet ve sağlıklı yaşam konusunda öneriler isteyenler, kendi bilgilerinin yanında benim bilgilerimi küçümseyenler giderek artıyordu. Anlatmak istediklerim havada kalıyor, muradımı tam ifade edemeden hasta başka bir sıhhi kuruluşun yolunu tutuyordu... Boş zamanlarımda kalori hesabı yaparak hazırladığım diyetleri de korkudan hastalara veremiyordum...
Cephe büyüktü. Gazetelerdeki sayfa sekreterlerinin de diyet konulu sayfaları hazırlarken coştuklarını hissediyordum. Koskoca bir sayfayı dünyanın diğer ucundaki bir doktorun başarılı diyetine ayırıyorlar, mevsimine göre sıhhat için tüketilmesi gerekli sebze ve meyveyi albenili resimler ile sunuyorlar, felç ve kalp krizi risklerinden geniş geniş, yayarak bahsedebiliyorlardı. Bedeninin kavisli kısımları dikkat çekecek şekilde resimlenmiş yirmili yaşlarının başında bir kızcağız sağlıklı beslenme sayfasının sağ üst köşesine yerleşmiş oluyordu.
Okuyuculara bunları yerseniz böyle olursunuz demeye mi geliyordu; yoksa bunları yerseniz yanınızda böyle kadınlarla gezersiniz mi demek isteniyordu, kim bilir? Amerika dan gelen bir arkadaşım "hocam ya bizim gazetelerin sağlık sayfalarındaki patenli kızlardan oralarda hiç göremedim, hep obez kadınlarla karşılaştım yeni dünyada" demişti de gülmüştük...
Sıkı bir dinleyici kitlesi ile karşılaşacaktım. Özel bir okulun, canlarını çocukları için vermeye hazır veli topluluğu. Muhtemelen sorularıyla beni yoracaklardı. İlle çalışmalı ve her sorulana şak diye cevabı yapıştırabilmeliydim. Hele de karşımdakilerin tamama yakınının detaycı ve mükemmeliyetçi kadınlar olduğunu düşünürseniz, konferans gününe kadar rahat uyku uyumam tövbe olsun mümkün değildi.
Açtım bilgisayarımı, anahtar sözcüklerimi yazdım ve bir arama sırası yaptım. Küçük kare kâğıtlara notlar alıp her birini küçük rakamlarla numaraladım. Tertip ve düzen içine sokarak yazım programında düzenledim ve bastım. Elimde sayfalarca dökümandan oluşan kocaman bir dosya olmuştu...
İki kez okudum. Bir kez yeşil fosforlu kalemle, bir kez de tükenmez kalem ile önemli noktaları işaretledim. Duracağım, nefes alıp, tepkileri dinleyeceğim yerleri yıldız ve ok işaretleri ile belirledim. Taşikârdi hali devam ediyordu...
Konferans günü gelmişti. İşe gitmedim. Güzel uyudum. Sınavlardan önce önerildiği gibi hafif bir kahvaltı yaptım. Az şekerli bir kupa çay içtim. Ceket, pantolon, gömlek ve kravat seçimini özenle yaptım. Kemerim ve ayakkabımın aynı renk olmasına dikkat ettim.
Arabamı konferans salonunun uzağına park edip, derin nefesler alıp vererek salona yürüdüm. Kapıda karşılanıp en ön sıraya buyur edildim. Benden önceki konuşmacının kürsüye gelip konuşmasını dikkatle izledim. Okul aile işbirliği ve çocukların ruh sağlığı açısından dikkat edilmesi gerekli hususlar konusunda slaytlar ile desteklenmiş çok ciddi bir konuşmaydı. Gözlerimi iyice açtım. Özellikle annelere düşen mühim vazifeler konusu çok ilgimi çekmişti. Müdürün dürtmesi ve "doktor bey sizin sıranız" demesi ile uyandım.
Ceketimi kravatımı düzeltip ellerimi kısa kesilmiş saçlarımda gezdirdim ve kürsüye çıktım. Dosyamı açtım. Mikrofonu az daha kendime doğru eğdim. Bardaktaki suyu gözümle kontrol ettim. Bu sırada tepemdeki spot lamba gözlerimi kamaştırıyordu.
Salon hıncahınç doluydu... Anneler, orta boy çocuklar, tek tük babalar, koltukların aralarında fink atan okul öncesi çağı çocukları, ön sıralarda önemli kişiler olduğunu düşündüğüm eğitimciler ve okul idarecileri bana gözlerini dikmiş bakıyorlardı.
Perdeye adımın ve soyadımın yazılı olduğu slayt yansıdı. Yüzüme bir gülümseme yayıldı. Derin bir nefes aldım ve "sevgili anne ve babalar, çocuklarımızı emanet ettiğimiz sevgili eğitimciler, kiymetli evlatlarımız!" dedim. Nefis başlamıştım. Okul müdürü oldukça kocaman göbeğe sahip saygıdeğer büyüğüm, gri bir takım elbise giymişti. Gömleği kar beyazı, kravatı ise mor renkliydi. İnce siyah tel çerçeveli gözlüğü vardı ve ben "eğitimciler" derken bacak bacak üstüne attı. Biraz dikkatim dağıldı ama toparladım. "Bugünkü mevzumuz sağlıklı beslenme olacak ve önümüzdeki süre içinde sizin de katılımlarınızla konuyu irdeleyip öğrenmeye çalışacağız" diyerek devam ettim.
Bir kadın öksürdü. Durdu... Boğazını temizledi. Bir daha öksürdü... Tam bu sırada terlemeye başladım. Karşımda yukarıdan aşağı doğru inen, insanlarla dolu dört uzun koltuk sırası vardı ve bunları birbirinden ayıran üç aralık bulunuyordu... Orta aralık daha genişti ve yukarı sonsuza doğru giden merdivenler gibi gözüküyordu. Aydınlıkta olduğumdan merdivenlerin en üst kısmı alaca karanlık gibiydi.
Ve o çocuğu merdivenlerin en ucunda hayal meyal gördüm. Beş yaşlarında olmalıydı, mavi askılı pantolon ve enine cizgili renkli kazak giymişti. Merdivenlerden aşağı doğru teker teker iniyordu. Önce bir ayağını atıyor, diğerini onun yanına getirip bir an duruyor ve sonra diğer basamağa atlıyordu. Elinde kırmızı bir "şey" tutuyordu. Aşağı kadar indi. Gözlerimi ondan ayıramıyor, efsunlanmış gibi bakıyordum. En alt basamağa kadar gelip oracığa oturdu.
Şimdi benden daha alt seviyedeydi ve komik bir ifade ile bana bakıyordu. Sağında okulun önemli eğitimci kadrosu dizili, solunda ise idareciler sıralıydı. Meşhur bir markanın çikolatalı gofreti olduğunu artık farkettiğim elindeki şeyi kağıdından soyarak çıtırtıyla yemeye başladı. O an bittiğimi, dağıldığımı anladım. Galiba dinleyenler de bu yarım dakikalık duraklamadan ve ışığın altında kıpkırmızı olmuş suratımdan koptuğumu hissettiler. Elimi dosyaya uzattım ve kapatıp ters çevirdim.
"Sevgili katılımcılar, sizleri de kendimi de fazla yormayacağım" diye tazelendim... "Yiyecekler temel olarak, karbonhidratlar, proteinler ve yağlar olarak üçe ayrılır bunlara ilâve olarak da vitamin ve mineraller de alınmalıdır" diye devam ettim. "Bunları bünyeye almanın çeşitli yolları vardır ki saysam sizi de beni de yorar. En iyisi gelin bir örnek vereyim: Yarım ekmek içine 100 gram yağlı beyaz peynir koyup yeyin. Üzerine bir adet kabuklu elmayı gövdeye indirin. Sonrasında ne yediğinize içtiğinize beni karıştırmayın" dedim.
Eğitimciler şaşkın bakıyorlardı. Ufaklık gofretini bitirmek üzereydi ve oturduğu yerde pantolonuna düşen minik parçaları da dikkatle toplayıp ağzına atıyordu.
"Çocuklarınıza abur cubur yedirmeyin demeyeceğim, lütfen dünyaca tanınmış, güvenilir ve zehirlendiğinizde dava açabileceğiniz şirketlerin mallarını yemelerine dikkat edin" diyerek beklentilerin tamamına yakınını boşa çıkarttım.
Küçük eleman gofreti bitirmiş yalanıyordu. "Fast food olsun, şekerleme çikolata çeşitleri olsun yenirse bu çağlarda yenir. Sizin yaşlarınıza geldiklerinde zaten fizyolojik olarak sınırlanmış olacaklar. Bırakın yesinler" diye de konuşmama noktayı koydum...
Aralarda uğultuların geçmesini beklediğim duraklamalar dahil yedi dakika sürmüştü. Kalan otuzsekiz dakikada ne yapacağımı bilmiyor dinleyicilere karşı salak salak bakıyordum.
Derken heybedekilerden anlatmaya başladım. Çocuklarına her şeyi alan anne babaların yanlış üzere olduğundan, hangi karın ağrısının tehlikeli olduğundan, terli terli soğuk su içseler de bir şey olmayacağından bahsettim. Salonda mikrofon gezmeye başladı. İnsanlar sorular sordular her birine aklımın erdiğince cevap verdim. "Kimseyi zorla adam edemezsiniz, çocuklarınızı adam etmeye çalışmayın, adam edeceğim derken hadım edersiniz. Size sevgilerini kaybettirmeyin, evlerini keyifle dönülecek sakin bir liman olarak görsünler yeter" dedim... "Karnım ağrıyor diye okulan gitmemeye çalışan çocuğunuz varsa, siz de işe gitmeyin beraber yollara düşün serserilik yapın, konuşun, okuldaki kızdığı kimler varsa öğrenip birlikte onlara nasıl derslerini vereceğinizi planlayın" diye tüyolar verdim.
Vakit tam dolmuştu ve bir tane bile uyuyan kimse yoktu. Konuşmayı bitirdim. Kürsüden indim. Okul idarecileri teşekkür ettiler. Duygularından tam emin olmadıklarını farkettim. Önemsemedim. Faaliyet planlarına koymaları için ana başlıkları yazdığım kağıdı verdim.
Sırtım boydan boya ağrıyordu. Arabama doğru koşar adım uzaklaştım. Gofret yiyen ufaklık yolda annesinin elinden çekiştirip bir şeyler anlatıyordu. Annesi de "Tamam baban gelsin alırız" demekteydi...
Radyodaki programınızı ve yazılarınızı yakından takip eden bir kardeşinizim. Öncelikle gayretinize, emeğinize teşekkürler. Yeni yeriniz hayırlı olsun. Yazınız yine mükemmel. Hislerimize tercuman olmuşsunuz. Bir sağlık furyasıdır almış başını gidiyor. İnsanlar zinde olacağız derken ruhen cokuyor, yoruluyor. Bu durum sizi neden rahatsız ediyor anlamadım, bence boşverin siz de istifade edin.
Bu arada siyasi yazılarınızı da bekliyoruz. Saygılar.
Nur Yılmaz - 12 Ocak 2009 (12:32)
İnsanların sağlık konusundaki hassasiyetlerinden istifade etmek bana çok ayıp geliyor. Matbuatın çoğu ise ahaliyi paranoyak yapıp doktora koşturma telâşında. Otuzundan itibaren her sene Kemik Yoğunluğu Ölçümü ve Mamografi öneren mi istersin, yoksa her altı ayda bir detaylı check-up öneren mi? Sağlığı ve bedeninin şekli ile ilgilenmeyi çok saygıdeğer bulurum ama bunu fetiş haline getirmeye yol açan matbuat ve hekimlerle mücadeleyi de görev bilirim. İnsanların telâş ve korkularından faydalanma eğilimindeki hekimlerin bilgi ve becerilerinden de şüphe ederim.
İşin bir de hasta yönü var ki evlere şenlik. Müftüoğlu Osman, Saracoğlu Ender, Dümencinin Haydar, şimdilerde de Topuzoğlu Erkan tarafından doldurulmuş hasta, bir türlü tatmin olmuyor. Kiminin suyuna gitsem de çoğunda bildiğimi okuyorum. Hele de parayı sonradan bulup da "doktorum beni bir güzel maayene et, alttan üstten kontrol yap, kemiğime, yağıma tuzuma her şeyime bak" diyenlere bir Karadeniz türküsü ile karşılık veriyorum:
Mısırı guruttun mi?
Ambarda duruttun mi?
Nenen çarık giyerdi
Bunları unuttun mi?
Şikayetlerinizi önemseyin ve her konuda arayıp danışabileceğiniz bir doktorunuz olsun. En güzeli bu, lâkin hayatın hastane ve doktor peşinde "acep vücudumda bir durum var mı?" paranoyasıyla geçmeyeceğini de bilmeli derim.
Ahmet Faruk Yağcı - 13 Ocak 2009 (20:41)
Medya, ilâç firmaları ve bazı doktorlar bu "buluttan nem kapma" konusunda yangına körükle gittiğini düşünüyorum. Her gün yeni bir "zararlı" listesi yayınlanıyor; "o zararlı, bu tehlikeli, şu kolesterolü artırır, bu kalbi yorar, öbürü cildi kırıştırır, diğeri gıdı yapar, şuradaki şeker komasına sokar, oradaki zaten panik atak", bla bla bla...
Peki biz ne yiyeceğiz? Bu korkutma furyası yokken insanların ortalama ömrü 1 yıl mıydı? Şimdi bu kadar paranoyak olduk da ömrümüz sahiden uzadı mı?
Tezgâh efendim bunlar tezgâh. Biz korktukça birilerinin cüzdanları kalınlaşıyor.
Temur Kalyoncu - 14 Ocak 2009 (15:43)
Doktor Yağcı'nın tavsiyeleri doğrultusunda, çocuğumu büyütürken şünlara dikkat ettim:
1. Uyuduğu odanın serin olmasına, gece üstü açılırsa "eyvah" diyerek örtmemeye,
2. İstediğim zaman değil, o istediği zaman yemek yemesine,
3. Uyku saati, oyun saati, yemek saati gibi "kısıtlayıcıları" uygulamamaya,
4. Beyaz peynir yiyorsa, illâ danino yedirip onu kalsiyum manyağı yapmamaya,
5. İçine demir katılmış ekmek değil, evde hepimizin yediği ekmeği yedirmeye,
6. Yağmur, fırtına yoksa her gün mutlaka ama mutlaka sokağa (gerçekten sokağa) çıkarmaya,
7. Sokakta akranlarıyla serbestçe oynamasına düşüp kalkmasına, ellerini pantalonuna silmesine, burnu aktığında koluyla silmesine,
8. Yere düştüğünde "aman çocuğum düştü" diye çığlıklanmadan, kendi başına kalkmasını beklemeye,
9. Ağzından ufak küfürler (ulan gibi) duyduğumda fenalıklar geçirip telaşlarda kalmamaya,
10. Kısacası, çocuğumun yaşadığının, her dakikası planlanmış bir Truman Show değil, hakiki haliyle bir hayat olduğunu unutmamaya.
Tabii bunların uygulanmasında, esas faktör olan eşımı de ikna ettim. Vakıa, bir karadenizli ailenin kızı olarak ikna için zorlandım diyemem. Kendi çocukluğunda, sokaktan içeri hava karardığında giren, susadığında balkondan annesinin sepetle uzattığı suyu içen bir insan olarak eşimin de benimle aynı kanaatte olmasını bir şans olarak addediyorum.
Mustafa Selçuk - 18 Ocak 2009 (15:23)
Ahmet Bey, gerek yazınızda gerek sonraki yorumuzdaki anlatım dilinize ve betimlemelerinize mest oldum. Sizi okumaktan hem keyif hemde feyz aldığımı bilmelisiniz.
Şiyma Aksekili - 12 Haziran 2009 (20:30)
Şu habere bir bakar mısınız?
"Çocuklarına abur cubur gıdalar yedirmeyen aileyi şok eden karar"
"Sosyal hizmetler, doktorların kilo alması için "abur cubur yedirin" tavsiyesini dinlemeyen çiftin elinden 2 yaşındaki çocuğu alarak bakımını üstlendi."
"The Telegraph gazetesinde yer alan habere göre, İngiltere'nin Derbyshire şehrinde yaşayan ve gerektiği gibi yemek yemeyen oğullarının sağlığı hakkında endişelenen çift, 8 kg olan oğullarını Temmuz ayında hastaneye götürdü. Aile, çocuğun kilo alması için doktorların abur cubur yedirmesi önerisini kabul etmedi. Anne Lisa Hessey, 'Doktorlar, bize oğlumuzun beslenmesi hakkında negatif yaklaşımda olduğumuzu söyledi. Oğlumuz Zak'ı kalori alması için cips, çikolata ve keklerle beslememizi istediler. Ancak biz bu yaklaşımı kabul etmedik. Evimizde ev yemeği yiyoruz ve sadece çok az, tedavi olması için çikolata ve kek verdik'dedi."
Çocuklarına abur cubur gıdalar yedirmeyen aileyi şok eden karar (Zaman)
Buyurun işte, Derkenar farkı. Ahmet Faruk Yağcı'nın yazıları İngiltere'de bile dikkatle dikkatle takip ediliyor. Görüldüğü gibi, doktorumuz aylar öncesinden bu enternasyonal meseleye parmak basmıştı. Yetkililer almaları gereken mesajı almışlar. Kıvançlıyız.
Dr. Hıfzı Sıhha - 5 Aralık 2009 (19:59)
Sayın Ahmet Faruk Yağcı hocam, sağlıklı beslenme konusundaki önerileriniz gayet öğretici olmuş. Teşekkür ederiz. Fakat kafamdaki bazı sorulara halen net bir cevap bulabilmiş değilim.
Ben spor yapıyorum. Yani haftanın 3 günü halter kaldırıyorum. Bu konuda tecrübeli kazanmış arkadaşlarım başta protein tozu olmak üzere çeşitli destekleyici yan ürünler almamı da öneriyorlar. O zaman kaslar daha hızlı hacim kazanırmış. Aksi taktirde yeterli protein ve kalori alınmadığında kaslar gelişmek yerine daha da hacim kaybedermiş.
Fakat internette yaptığım bir araştırma beni kararsızlığa sevketti. Bu ürünlerin karaciğer ve böbrekleri yoracağı bilgisini de edindim. Meselâ sivilcelere neden olabilirmiş.
Bir yanda bu tür ürünleri öve öve göklere çıkaran arkadaşlarım, diğer tarafta sizin "bir elma yeter" öneriniz. Ben biraz arada kaldım. Bu durumda ne yapmamı önerirsiniz? Multivitaminler ve protein tozları spor yapanlar için gerekli midir? Gerekliyse yan etkisi ve zararları sözkonusu mudur?
Erhan Sel - 23 Nisan 2010 (13:04)
Ahmet Faruk Yağcı yazıları
Ahmet Faruk Yağcı'nın web sitesi: Dr. Yağcı'nın Eğlenceli TIP Sözlüğü
Radyo programı: Doktor ve Hesapçı, TGRT FM (93.1 / İstanbul) Cuma 19.50
Ali Türkan
Hüsnü, kendine baktırmak için, bula bula beni buldu; bu yüzden de dünyanın en aptal köpeği. Ne yaptıysam gitmedi ve bana kapılandı. Ocağıma da incir dikecek bu gidişle.
Bildiğimiz üzüntü duygusunu depresyon&q…
Bunalım Burhan » Ayol, bunlar sağlam insanı…
Erkin Baba da taklit sayılır Bakınız: John Lennon…
Ali Sedat Çetinkoz » Çocuğun istikbali sözkonusu
ABD'de birçok aile (özellikle de kentli, okum…
Minik Ülkü » Çocuğun istikbali sözkonusu
Milliyet gazetesindeki haberi okuyunca aklıma…
Cekni Kılsın » Vostok Gölü
Cumhuriyetin zorlanarak da olsa itiraf edilen…
Erdem Abaka » Talât Paşa Ruhu
İki şeyi birbirinden ayırmak lâzım. Dünyada sosyalizm diye bir şey hiç olmadı. İslâm'ın başına gelen tabiri caizse, sosyalist teorinin de başına geldi.
Hikmet Kıvılcımlı
Bugün hâlâ -gözü kararmış vurguncu, derebeği, ezgici olmayan- her Mümin ve Müslüman, o Ganimet Sûre'sinin en birinci ayetini bir, bir daha, namusluca okuyup anlamıya çalışabilir. Kur'an ortadadır.
Erdem Abaka
Bir "milletler topluluğu" yaratma hayalinden bir çırpıda vazgeçerek, adına ihtilâl yapılan halkların kanları ve acıları üstüne çelik bir çekirdek inşa eden İttihatçı zihniyet, Türk halkının sırtına taşınması zor bir yük bindirdi.
Hülya Yalçın
Canlıların yaşam hakları doğumla başlar ve biri diğerinden üstün kılınamaz. Hele ki "KÜRK" kullanmak için öne sürülebilecek hiç bir tartışma götürür mazeret yoktur.
Yüzyılın aşkı: Güzide ve Bilal
Gökhan Akçiçek
Hayat her aşkı sonlandırmak istese de, buna direnen âşıklar, aşkı son nefeslerine kadar taşıyorlar. Gövdeden çıkıp, ruhta eriyen aşk, yaşama sunduğu insan sevgisinin tutkulu bu inadı karşısında, bazen ölümü bile çaresiz kılabiliyor.
"Tababet ve Şuabatı Sanatlarının Tarz-ı İcrasına Dair"
Melih Özel
Hazır giyim elbiselerimi diken kişileri tanımadığım gibi, hastalarımız da kendileri ile ilgilenen hekimleri tanımıyorlar artık. Halbuki ben hastalarımın hatıralarında, diktiği kumaşa, sevgiliye dokunur gibi dokunan dilsiz terzimin bende yer ettiği gibi yer etmek istiyorum.
Hikmet Kıvılcımlı
İşveren Sınıfı, en normal "Sermaye Birikişi" dediği çapulla adam olmuştur. O çapul, işverenin kendi anayurdundaki milyonlarca küçük üretmenin; esnafın, köylülerin mülkceğizlerinden edilmeleri demektir.
Çocukken yağmurun kokusu da başka
Melih Özel
Toprak kokusunu mu özlemişim, çocukluğumu mu? Bilmiyorum. Belki de o kokunun beynimde oluşturduğu elektriksel aktivitenin uyardığı alanlar, o hatıralara aitti. Çok güzeldi o kokuyu yeniden hissetmek.
Gökhan Akçiçek
Bizden başka evrenin tüm konukları hep susuyormuş oysa. Ağaçlar, kelebekler, gökyüzü, karıncalar, tırtıllar, solucanlar… Binlerce lâkırdının içinde susarak var olanlar varmış.
Densizlikler denizinde boğulurken
Melih Özel
"Ben de densizlik yapmalıyım!" diyorum kendi kendime. Başka çaresi yok. Belki böylece boğulmam. Ne bileyim, belki su üstünde kalmanın yolu budur.
Gökhan Akçiçek
Onları tanımanın en kolay yolu, yüzlerine, özellikle gözlerinin içine ısrarla bakmaktır. Bakışlarını ilk kaçıran onlar olacaktır. Neden dersiniz acaba? Her kardeşle azalmanın ıstırabı mıdır bu?
Ali Sedat Çetinkoz
Boyumdan büyük lâflar ettiğime bakmayın, baştan söyledim, bunlar bir demlik çay içilip öyle yazılmış şeyler. Başkaları ülke bile yönetmiş böyle kafayla, ben anayasa kaleme alsam ne olur?
Damgasızların orgazmı 12 dakikaymış
Deniz Türkoğlu
Düşünsenize sayın Ayşe Hanım, hayvanı tam damgalayacakları esnada gelen geçen, bakan eden, öyle olmasın böyle olsun, orasına basma burasına bas diyen bir seyirci topluluğunun önünde yapılır mı bu işler?
Zeynep Bozboğa
2000'li yıllar ise başlı başına fiyaskoydu. Sanmıştık ki 2000'li yıllarda uzaya gideceğiz. Bizdeki de ne hayal gücü ama, Kıbrıs'a git desen gidecek paramız yok, uzaya baya baya niyet besledik.
© Derkenar - Sitedeki içerik 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasası ile korunmaktadır. Yazılı izin olmadan kopyalanamaz, çoğaltılamaz, değiştirilemez, başka mecralarda kullanılamaz. Ancak uzunluğu 200 kelimeyi geçmemek, yazar adı ve kaynak belirtmek ve bu sayfaya link vermek kaydıyla yazılardan alıntı yapılabilir.
(Ayrıntılı bilgi için, bakınız »
Derkenar'ın Manifestosu)
Şu an 201 pasif seyirci Derkenar'a bakıyor
Yazı Boyutu
Büyük
Standart