Bruce Lee'nin Ali'ye selâmı var

Kamuran Kızlak - 2 Mart 2008

Dün akşam kafayı biraz alkolle doldurmuş vaziyette sahilde dolaşmaya çıktım.

Burası Hong Kong oluyor. Macellan'ın söylediğinin aksi yönünde giderseniz, geçerken buraya da uğrarsınız ve bir kahve içeriz. Aslında Macellan'ın söylediği yönde gitseniz de olur. Ben sadece yolu kısaltmanız bakımından aksi yönde gitmenizi söyledim.

Sahilde Hong Kong Movie Stars Avenue diye uzun bir gezinti mekanı var. Orada Ali Türkan'ın "Kaynana şekerleri ve Bruce Lee" yazısına hikaye konusu olan Bruce Lee'nin de büyük bir heykeli var. Ona yakın bir yerde, bir fotoğrafçı dükkanının penceresinde, yazıda adı geçen Jacky Chen'in de kendisiyle aynı boydaki bir resmi var.

Yani, Ali'nin iki adamı da burada iki adım ötemde. Hiyyaaa, huaaa gibi karate tiradları yüzünden muhabbetleri pek çekilmiyor ama; Ali'nin hatırına katlanacağız adamlara artık.

Dün akşam kıyak kafayla heykelin önünde dururken buldum kendimi. Aklımdan Ali Türkan'ın bu yazısı geçiyordu. Mevzuyu heykele açıp hasbıhale dalmayacak kadar kafam yerindeydi (ya da her sarhoş gibi bana öyle gelmiş olabilir). Bir kaç kelâm sarfetmişsem bile, heykelden tıss çıkmayınca yürüyüp gitmişimdir.

Ali ile aynı yaşlardaymışız ve aynı şeyleri yaşamışız; yani yoldaşlık etmişiz birbirimizi hiç tanımadan. Yazılarını okurken, her ne kadar niyeti bu olmasa bile, içeriden bakarak ve çok namusluca, bir dönemin tarihini yazdığını ve sosyolojisini yaptığını görüyorum.

Yazılarını tekrar tekrar okumak istiyorum; ama sitedeki o çok sıcak ve muzip bakışlı fotoğrafı ve yazılarının içtenliği beni fena halde sarıyor ve artık aynı mekanı paylaşmadığımızı bilmek fazlasıyla hüzünlendiriyor. O yüzden cesaretimi toparladıkça yeni eklenen ve eski yazılarını tekrar okumaya çalışıyorum.

Domuz yellenmesi kadar kıymeti olmayan yazılara sırf yazarın adı veya ilişkileri yüzünden eşek yüküyle telif (yabancıysa bir de çeviri) ücreti ödeyerek 1000'er adet basan yayıncılar (aslında bu adamlara turfanda kabak kabzımalları demek geliyor içimden) biraz dikkatle baksalardı on binlerce satabilecek bir cevheri görürlerdi.

İçimden başka şeyler söylemek geliyor; ama mani oluyor halimi takrire hicabım. Ağzıma geleni biraz kırparak söylemekte maalesef Ali kadar marifetli ve cesur değilim. Bu zevatı Necdettin Efendi'ye havale ediyorum. Aslında, kendi başımayken bu adamlara istediğim gibi dümdüz gidiyorum; fakat bir Resimli Hayat Ansiklopedisi'nde böyle şeyler biraz adaba mugayir olur gibime geliyor, mazallah çoluk çocuk okursa...

Bugüne kadar birlikte çile çektiğimiz bir kaç arkadaşımı kaybettim. Gidenlerin her biriyle birlikte benden de bir şeyler eksildi. Yüreğini çekinmeden açabildiğin, düştüğünde elinden tutacağını bildiğin insanlar eksildikçe, dünya da küçülüyor ve biraz da tatsızlaşıyor. Ali'yi tanımazdım (maalesef). Ölüm haberini aldığımda, içimden bir şeyler koptu gitti. Şayet Hong Kong'da olmasaydım cenazesine de giderdim.

Bunları yazarken hafif şamataya vurmaya çalıştım. Belki Ali de biraz böyle olmasını isterdi diye umarak ve biraz acıyı hafifletir umuduyla...

Yazıyı arkadaşlarınıza da önermek ister misiniz?

Yalağuz

Ali Türkan

Hatta yalnız da değil, kimsesiz. En çok böyle anlarımda eskilerde kalmış, ya da bu dünyadan göçüp gitmiş bir dostu, sevdiğim bir kadını veya saçlarımı okşayan bir eli, uzaklarda oldukları için hep bir şeylerin eksik olduğu "yeni" dostlarımı özlüyorum. Ve en çok böyle anlarda, dostlarımın o kadar da uzak olmadığını düşünüyor, sevgiyi metreyle ölçme sazanlığından sıyrılıyorum. Moustaki haklı: Non, je ne suis jamais seul avec ma solitude. Yazar

Mutluluk

Necdet Şen

Ben de sıkıldım. Atlasam mı acaba? Bahçem serin. Kadınım kitap okuyor. Kedilerim sevgi yumakları gibi dolanıyor bacaklarımın arasında. Gitarımın tınısı tatlı. Hayata dair şarkılar yazıyor, sadece dostlarıma söylüyorum.   Necdet Şen

Yaban

Yakup Kadri Karaosmanoğlu

Şimdi başım iki ellerimin arasında düşünüyorum: Onlar gibi olmak, onlar gibi giyinmek, onlar gibi yiyip içmek, onlar gibi oturup kalkmak, onların diliyle konuşmak... Haydi bunların hepsini yapayım. Fakat, onlar gibi nasıl düşünebilirim? Nasıl onlar gibi hissedebilirim?   Kitap Kurdu

Analar bir daha doğuruversin, ne olacak?

İlker Tortop

Her şeye alışmış olan bizler hiç bir şeye de şaşırmayacağız. Tankerler evlere girecek, uçaklar taksilere çarpacak, çocukların öğretmeni sapık, mahallenin doktoru sahte çıkacak ama şaşırmayacağız. Dağda ölecek, vadide ölecek, ölecek de ölecek insanlarımız.   Yazar

Neanderthal ve biz

Alper Uzun

İki yüz bin yıl boyunca Avrasya da yaşadılar. Yaklaşık otuz bin yıl önce de ortadan kalktılar. Nedeni tam bilinmiyor ama tahminen modern insanın gelişi ve hava/iklim koşullarının soylarını kuruttukları düşünülüyor.   Yazar

İnsan neden nefret eder?

Kâmuran Kızlak

Klinik Psikoloji insanların nasıl düşünürlerse öyle duygulandıklarından, düşünceleriyle duygularının genellikle tutarlılık gösterdiğinden, yani duyguyu belirleyenin düşünce olduğundan bahsediyor. Olumlu düşünceleri olumlu duygular, olumsuz düşünceleri de olumsuz duygular izler.   Yazar

Doğulular, Batılılar, iş hayatı ve Kemal Tahir

Seyit Balkuv

Kemal Tahir'in dediği gibi rezil bir geçmişe sahip olsa bile, günümüzde sadece zenginler için değil işçiler için bile en yüksek refah düzeyinin Batı'da olduğu gerçeğinden yola çıkarsak, Batı sistemini elden geldiği kadar Doğu'ya uyarlamak insanların hayat şartlarının iyileşmesine yardımcı olmaz mı?   Yazar