6 Eylül 2008 Cumartesi
Ali Türkan - 18 Temmuz 2005
Aslında eve gidecektim. Tam on dört saat taksi kullanmıştım. Uykusuzluktan geberiyordum ama o kahve kokusu ve bir ağacın gölgesine atılmış o bank, engel oldu bu isteğime.
Almanya'da yaşamanın en güzel yanlarından biri, gölgede yer bulma ihtmalînin çok yüksek oluşu. Güneşi gören Alman milleti, tezgâhı da güneş altına serer hemen. Bir çok "yabancıya" itici gelse, pembeleşmiş tenlerine bakıp "domuz gibi olmuşlar" tarzı bir yorum yaptırsa bile, bana sevimli gelir Almanlar'ın o hâlleri.
Yaşını başını almış bir sürü insan, öyle, birbiriyle konuşmadan banklarda oturur, çimlere uzanır ve yılda birkaç gün gördüğü güneşin tadını çıkartır.
Oturduğum semt yoksulların semti olduğu için, işsiz (dolayısıyla aylak) sayısı da epey tutuyor. Bu da, güneşli havalarda, banklarda pinekleyen insan sayısını arttırıyor tabii.
Genç bir çift, köşeye pastane gibi bir şey açmış, pasta, sandviç, kek, kahve falan satıyorlar. Bir de güzel koktu kahveleri ordan geçerken... Uykuya falan boş verip bi hovardalık yaptım, elimde kâğıt bardakla çöktüm gölgeye.
Arada bir böyle halkın arasına karışmak, olay yerinde incelemeler yapmak gerekiyor. Asalet de bi yere kadar yani.
Çeyrek daire şeklinde bir meydan burası. Sağına soluna banklar atılmış. O sözünü ettiğim küçük pastane dışında, sigara, gazete ve "ne ararsan" türü şeyler satan bir dükkân daha var. Vitrininde misket, su tabancaları gibi oyuncakların yanında, bir zamanlar "modern bayanın tutkusu" diye reklâm yapan hazır ağda duruyor meselâ. Ağdayı, uyanık bi pazarlamacı "sokmuş" olmalı dükkânın sahibi emekli Alaman'a.
Banklardan birinde, amele kılığıyla bir adam oturuyor. Duvarcı gibi bir şey galiba. Yanında da bir süs köpeği. Bağıra bağıra, cep telefonunda birileriyle konuşuyor adam. Sabah yedide alacaklarmış, dokuz olmuş. "İyi, ben meydandayım" deyip kapatıyor telefonu.
Sahi...
Sokak tabelalarına bakıyorum, adı yok bu meydanın. Bir şey gelip geçiyor içimden. Bir özlem.
Doğup büyüdüğüm yerlerde yaşamanın getirdiği bir rahatlığı özlüyorum. "Ben Remzi'deyim" dersin ya hani, herkes bilir Remzi'nin semtin berberi olduğunu. "Şurdan in, sola dön" gibi tarifler gerekmez. Ya da hiç bir şey söylemezsin ama Aynalı kaavedesindir ve arayan orada bulur seni.
Kahve iyi geliyor. Hadi, "yorgunluk kahvesi" olsun adı. Bir de cigara yakıyorum yanına. Karşımda oturanların çoğu, sanki bunu bekliyormuş gibi, tütün paketini çıkartıp sigara sarmaya başlıyor. Semt yoksul olduğu için, paketten "uçlu" çekip içenlerin sayısı da az. Sosyal demokratlar, kol gibi vergi dayadılar tütün tiryakilerine.
(Onu bilir onu söylerim: Kapitalizm, en gerici, en faşizan, en kıyıcı yasaları çıkartmak zorunda kalınca, sosyal demokratları getirir iktidara. Demokrasi kavramının önüne "sosyal" sıfatının eklenmesi, suçu işlemeden önce, ispat - ı gaybubat ayarlamak gibi gelir bana. Taksinin önündeki "ticarî" ve gazetecinin önündeki "araştırmacı" sıfatları gibi yersizdir; dangalaklıktır.)
Filtreli cigara içiyorum ya, aptalca bir utanma geliyor bünyeme. Kendimi, açların hâlinden anlamayan toklar gibi hissediyorum. Çok komik yaa! Almanlar ucuz tütün içiyor, misafir işçi kontenjanından takıldığım hâlde, uçlu cigara bende. Utanmanın yerini, hafiften bir tırsma alıyor. Bu herifler, Yahudiler'i de bu yüzden yaktılar be!
Allah'tan, o süs köpeği yetişiyor imdadıma. Tembel tembel gerindikten sonra, kulakları kısıp yanıma seğirtiyor. Dudaklarımın ucuna kadar gelen "yanlış anladın, ben zengin değilim" esprisini yutuyorum. Gelip kuyruk sallıyor karşımda. Ulan, et de yemedim bugünlerde, ne bu samimiyet?
Almanlar, köpeklerini kıskanırlar (Türkler, genellemeyi severler). Görev savar gibi, şöyle bir çenesini seviyorum itin. Sahibi gülümseyerek bakıyor. İyi ya! Mıncıklıyorum bi güzel. İtle dalaşıyoruz azıcık. Herkes gülümseyerek bize bakıyor.
Alt kat komşum da elinde bir kâğıt bardak, çöküyor yanıma. Aramız iyi. Belâlısının kapıya dayandığı bir gün, gürültü oluyor diye alt kata inip hönkürmüştüm adama. İşte o günden beri, kadıncağız yedekte tutuyor beni. Olur da herif bir daha gelirse, yukarı kaçmayı düşünüyor sanırım. Kaderde, stepne gorillik de varmış.
Kadının belâlısı da harbiden belâlı aslında. Sol gözünün yanında, gözyaşı şeklinde dövmeler var. Ceza evinde yatanların geleneksel tafrası bu dövmeler. "Hişşşt! Aloo, el hareketi yapmadan konuş! " gibi bir anlam taşıyorlar sanırım.
Derdi paraymış adamın. Kadın da beş kuruş parası olmadığına inandıramıyormuş bir türlü. "Olsa da vermezdim pezevenge! " mealinde bir şey söylemişti.
Boşuna pezevenk demiyor adama. Zamanında kral orospuymuş bizimki. Gerçi minare yıkılmış, mihrap da çarpılıp kuzeye dönmüş artık ama biraz eski müşteriler, biraz da damping yapmış, en azından ev kirasını çıkartıp karnını doyurabiliyormuş. Kapı önü sohbetlerimizden birinde, "dur bi" deyip içeri girmiş, elinde kocaman, kauçuk bir zıbıkla çıkıp sallaya sallaya "şunun fiyatı ne kadar biliyor musun sen? " diye Alman Başbakanı'na dümdüz gitmişti. Eee, meslek aleti bu; kolay değil.
Meslekten domina'ymış. Arada bir alt kattan gelen anırma, havlama ve yalvarmalara bir anlam veremiyordum ben de. Gülerek açıkladı. Meraklıları varmış bu işin. Boyunlarına bir tasma takıp, zinciri de benim komşunun eline veriyor, onun emirlerini yerine getirmekten de cinsel haz alıyorlarmış.
Dağlara taşlara! Böyle şeyleri duyardım da, anırtma işi iki metre aşağıda ve gecenin bir vakti olunca, insan gene de şaşırıyor işte. (Sanki gündüz olsa şaşırmaz.)
(Neyse, meydanda kalmıştık, lâfın ucu kaçmasın.)
Komşu gelip yanıma oturdu, bir de cigara otladı benden.
"Hayrola, ne zamandır sesin çıkmıyor? " diye sordum.
Kesatmış işleri. Bir haftadır "tık" yokmuş. Düşünceli düşünceli, ayak ucumda dolaşan köpeği sevdi bir süre. Gün ışığında baktım; onca makyaj da gizlemiyordu yaşını. Altmışı çoktan devirmişti bu kadın. Gerdanı iyice buruşmuş, sarkmıştı. Sarıya boyadığı saçları da iyice seyrelmiş, kafa derisi görünür olmuştu. Dişleri de takmaydı.
Öyle, sıkıntılı sıkıntılı oturduk bir süre. Biraz taksicilikten, işlerin kesatlığından, Avru geldiğinden beri millette para kalmadığından falan söz ettik.
Sonra, karşımıza benim komşudan da yaşlı bir Türk amca geldi. Ellili yıllardan kalma, kaytan bıyık bir hovardalık vardı görünüşünde. Saçları, bıyığı boyamıştı. Çoktan emekli olmuş, kendini Türk doktorlarına emanet edemediğinden, buralarda ölümü bekleyen o amcalardandı. Gülümseyerek kadına bakıyordu. Bizimki de hemen cilve yapmaya, benimle konuşurken, adama "iş atmaya" başladı. Amca, yanımıza gelmek için yerinden kalkınca, izin alıp evin yolunu tuttum ben de. Kalktım ki, komşum da rahat rahat ekmek parasını kazansın.
Kahve de pek işe yaramamıştı zaten. Uykusuzluktan geberiyordum. Gene de kulağıma tıkaçları takıp uzandım yatağıma. Kadının geçen gün öfkeli öfkeli salladığı o zıbık, yabana atılır şey değildi çünkü. Belli mi olur? Amcanın meşrebini bilmiyorum, olur da anıracağı tutarsa, bir de uykudan olmayalım hesabı.
Ali Türkan
Sevgili Uğur, bu övgülerinizi keşke okuyabilseydi ama Ali Türkan artık hayatta değil. Basılmış bir...
Derkenar - Sesi güzeldi
Tanrım çok güzel yazıyorsunuz ağabey, klasiklerin çoğunu okudum bu yüzden yeni çıkan kitaplara...
Uğur Kaya - Sesi güzeldi
Bir süre severek öğretmenlik yapmiş biri olarak bir kitapta okuyup anımsadığım şu sözü öğretmen...
Hatice Kizilirmak - Öğretmenin görevi üniformalı çocuk yetiştirmek mi?
Ellerinden öperim o doktorların. Benden yaşça küçük olsalarda!...
Yasemin Aydınlı - Örnek gösterilecek bir ilk yardım olayı
Saygıdeğer hocam, ...
Beta Tester - Bir doktordan mektup
Sevgili adaş, sözünü ettiğin zamanlarda aldığın Rol neydi?...
İlker Koçak - Kuş tüyü Vicdan
Adama sorarlar: “Bir hekim, hiç kendi hastasını tanımaz mı kardeşim?” Bir cerrah, kliniğine yatmış hastasını muayene etmiş, gerekli tetkikleri yap(tır)mış, ameliyat kararı vermişse, zaten o süreçte hastasını çok iyi tanıyor demektir. Sadece ameliyatı değil, hastasının diğer sistemik özelliklerini biliyordur.
Vahap Demir
Halk hem cumhuriyetten hem de serbest seçimlerden hoşlanmaktadır ve tepede işler nasıl giderse gitsin sabırla ve tevekkülle kendinin söz söyleyeceği günün gelmesini beklemektedir. Beklerken de herhalde keyif verdiğinden olsa gerek göbeğini kaşıyarak filân beklemektedir. Yazar
Ali Sedat Çetinkoz
Ramazan, sonuçta bir dinsel olaydır. Din deyince aklımıza ilk gelen şey nedir? Fatih Çarşamba: 50 yıldır karikatürüne aşina olduğumuz; peşinde dört tane kara çarşaflı kadınla yürüyen kurt dişli, koca tesbihli, kara sakallı bir adam! Bunlardan kurtulmamızın ilacı nedir? Laiklik! Laikliğin en katı savunucusu kimdir? TSK. Yazar
Murat Örem
Türkiye 30 Temmuz'da işi gücü bırakmış bir mahkeme kararını beklemiyordu. İnanın ki bu ülkede her şeye rağmen insanların çok büyük bir kısmı artık bu arkaik devlet oyunlarına dönüp bakmıyor bile. Onlar para pul hesabı yapmadan bir cana daha can katmanın çabasıyla, bir çocuğa daha iki harf öğretmenin çabasıyla gecesini gündüzüne katıyor. Mektup
Süheyla Apaydın
Türkiye'de gün geçtikçe bozulan bireysel ahlak nedeniyle kaybolan "saf insanlık", maalesef ilk önce kendini insanla uğraşan mesleklerde göstermektedir. Uğraşısı insan olan hekimin, bu bozulmadan kendini tamamen kurtarması, soyutlaması mümkün değildir. Mektup
Vahap Demir
Silgi ortasından delinerek boyuna asılmalı, böylece kaybolması önlenmeliydi. Muntazam kıyafetimizde görüntüyü bozan tek unsur boyunlara asılan silgilerdi. Tek parti döneminin üniform anlayışını sadece tek parti dönemi anlayışının ülkeye yaşattığı sefaletin delebiliyor olması kayda değer bir ironiydi. Yazar
Seyit Balkuv
Fakat, bu sefer de nereden geleceği belli olmayan arsız parazit esintiler, evrensel düşünmeye, hayatı sevmeye, fikr-i sabitleri yok etmeye uğraşan yelkenciye bunun bedelini ödetmek için can atar. Karşı ağırlıklarından azade olmak uğuna mücadele yeteneği körelmiş tekneyi bir o yana, bir bu yana yatırır, bir boş anını bulursa da batırıverir. Yazar
Ahmet Deniz Ölmez
Peki, bunca zamanın ardından -bunca yaşanmışlık ortadayken- biz insanlar, diğer Uzak Asyalarda; Ortadoğu'da, Balkanlar'da, Kafkaslarda, Afrika'da, kan kokusuna duyduğumuz iştahı ne kadar dizginleyebildik? Ve doğanın her alanında muktedir olan bizler, ne kadar dindirebildik kendi doğamızdaki "Barış" adlı ağlayan çocuğun gözyaşlarını? Yazar
Tasarım + Programlama: Sokak Kedisi © 2000-2008 Tüm hakları saklıdır. Sitedeki yazılar yayıncının izni olmadan çoğaltılamaz, başka yayın organlarında ve internet sitelerinde kullanılamaz.