Patronsuz Medya

3 Çocuk yapma 3 Kitap oku!

Mehmet Atılgan Aslan - 26 Eylül 2009

İlköğretim sekiz sene, dört yıl da lise, etti on iki yıl. Yedi yaşında gıcır gıcır önlüklerini giyip "Türküm doğruyum çalışkanım" diye and içmeye başlayan, Tarih, Coğrafya, Türkçe Matematik, Fen, derken bütün mukaddes ilimlerin her birinden on iki yıl boyunca sınava giren ve her sene liselerinden 1,5 milyonun üzerinde öğrenciyi mezun veren çağdaş Türkiye'de, nereye gidiyor bu kadar okuyan insan diye merak etmiyor değil insan.

Türkiye'de yayımlanan gazetelerin günlük toplam satışı 6 milyonu bile bulmuyor. (Bin Japon'dan 557'si gazete okurken bin Türk'ten sadece 61'i gazete okuyor.) Kitap okuyan sayısı ise her geçen gün hızla düşüyor. Son üç yılda yüzde otuz düşmüş durumda ve onca reklama, göz boyamaya ve süslü püslü medyatik yazarımıza rağmen her geçen yıl daha da düşüyor. (Kitap okumada 173 ülke arasında 86'ıncıyız.)

Bu gençler kitap ve gazete okumuyorlar anladık. Peki ne yapıyorlar? O kadar ders gördüler, sınavlara girdiler, beyinlerini geliştirdiler, bu bilgilerini halkla paylaşma zamanı geldi. Önlerinde üniversite var, hani şu dünyanın en iyi 500 üniversitesine arada sırada sadece bir tanesini sokabildiğimiz o güzide üniversitelerimizde, yani çeviri Türkçe'siyle evrenkentlerimizde okuma zamanları geldi.

Her yıl 2 milyon kişi giriyor üniversite sınavına, sadece 300.000'i doğru düzgün okullarda okuma şansına eriyor. Oralardan mezun olanların da halini biliyoruz zaten, işsiz güçsüz ve kitapsız olarak yaşamlarına devam ediyorlar.

Küba'da bir kitap fuarında bir hafta içerisinde 100.000 kitap satılıyor ki Küba'nın nüfusu zaten 10 milyon civarı. (Yani Türkiye'de bir kitap fuarında bir haftada 7 milyon kitap satılabileceğini düşünebiliyor musunuz? 73 milyonluk koca Türkiye'de yılda topu topu 23 milyon kitap basılıyor. 123 milyon nüfuslu Japonya'da ise yılda 4 milyar adet.) Japonya'nın en fazla okunan gazetesinin günlük tirajı 10 milyon, yılda da bir Japon'a 25 kitap düşüyor, bir Fransız'a 7, bir Türk'e ise 10 yılda sadece bir kitap.

Rakamlar böyle söylüyor. 8 yılı zorunlu 4 yılı da zorunsuz 12 yıl eğitim gören evlâtlarımız ne bir meslek becerisi geliştiriyorlar, ne de beyinleri dolu bir insan olarak yetişiyorlar. Ne fikriyle, ne de becerileriyle bu ülkeye hiç bir şey veremiyorlar. Çağdaş dünyadan, ülke sorunlarından uzak, sadece Malazgirt zaferlerini hatırlayarak, geçmişten kaçarak, gelecekten korkarak, kenara itilmiş, umutsuz, üretkenlikten uzak, sadece tüketime aç insanlar olarak topluma karışıyorlar. Ama hiç biri de suçlu değil. Suçlu olan onlara koca 12 senede tek bir gazete bile okutamadan, bir tane bile kitabı sevdirtemeden, hatta tam aksine yazılı her nüshadan nefret ettirmeyi başararak yıllarını heba ettiren devletimizin eğitim politikasında.

Bir zamanlar Köy Enstitülerimiz vardı hatırlıyor musunuz?

"Ülkenin dört bir yanına yayılan eğitmenler bir taraftan okuma yazma öğretir, diğer taraftan doğrudan köylülerin üretim artışına yönelik pratik işlere girişirlerdi. Kısa sürede bu eğitmenlerin gittiği köylerde sosyal faaliyet artar, köylerde tiyatro bile kurulur, köy kahvelerinde okuma odaları açılırdı. (İlk kıraathaneler 1652 yılından itibaren İngiltere'de coffeehouse adıyla, yani kahvehane adıyla açılmaya başlamıştır. Buralar entelektüellerin çeşitli tartışmalar yaptığı yerler olarak da nam saldığından, İngiltere'de kahvehanelere Penny Üniversiteleri adı da verilmiştir. -O zamanlar bir fincan kahve 1 Penny'e satılıyordu.- Bizde de kahvehanelere 'Kıraathane'denilmesinin nedeni budur aslında. Kıraat, Arapça okuma anlamına gelir. Müşterilerinin okumaları için gazete ve dergi bulunduran geniş, temiz ve iyi döşenmiş mekân. Şimdi kıraathanelerde kitap gazete okuyan kaç kişi görüyorsunuz?)

Köy Enstitüleri açıldığında zamanın Amerikan hükümetinin hazırladığı istihbarat raporunda "Dikkatli olun Türkler büyük bir eğitim atılımıyla geliyor" denmişti.

"Kitap kurşundan daha etkilidir" diyerek Köy Enstitülerin açılması taraftarı olan İsmet İnönü, Kepirtepe Köy Enstitüsü'nde bir kız öğrenciye "çantanda ne var, görebilir miyim" diye sorar. Öğrenci çantasından ekmek-köfte ve dünya klâsiklerinden bir eseri çıkararak gösterir. İnönü sevinerek çevresindekilere, "Ne zaman Türkiye'de erinden generaline, sade vatandaşından cumhurbaşkanına kadar herkes 'ekmekle kitabı' bir araya getirebilirse gerçek kalkınma başlamış demektir" der.

Ulusal ve devrimci niteliğiyle öne çıkarak "köyü ve köylüyü aydınlığa ulaştırma çabası ve sorumluluğu içinde eğitim veren Köy Enstitüleri "komünist yuvaları" olduğu gerekçesiyle DP iktidarı tarafından 1954'te kapatıldı. İsmet İnönü de sağcıların yükselmesi karşısında siyasi erime korkusu altında ezilip buna destek vermişti. Ardından da imam hatip okulları açıldı ve okullarda zorunlu din dersleri okutulmaya başlandı.

Ülkemizin bağımsızlık politikasına sıkılan en etkili kurşundur Köy Enstitülerin kapatılması. Bu tarihten sonra eğitimin içeriği ve amacı değiştirilmiş, köylüye verilen entelektüel ağırlıklı eğitim yerini ezberci ve içi boş eğitime bırakmıştır.

Şu anki gerek özel olsun, gerek devlet olsun tüm okullarımızda da durum farklı değildir. Tartışma derslerinin olmadığı, kültürel faaliyetleri teşvik edici, öğretici, ve uygulamalı hiç bir dersin olmaması, gençlere münazara adabının öğretilmediği, tarihsel ve bilimsel kanıtları inceleyip, yorum yapma, mukayese etme, bir fikri çok yönlü analiz etme ve eleştirme becerilerini geliştirmeye yönlendirmeyen bir eğitim sisteminin çağdaş demokratik bir devlette yeri yoktur, olmamalıdır.

* * *

Şimdi bir de madalyonun öteki yüzü var tabi.

Fikret Başkaya'nın bir sözü var: "Üniversiteler de dahil, eğitim sistemi hakim ideolojinin hegemonyasındadır!"

Eğitimin temel görevi, okuyan, düşünen, iletişim kurabilen, tartışan, analiz yapan, araştıran, geniş bir dünya görüşüne, bir vizyona, dengeli ve sağlıklı bir mantık anlayışına, insan haklarına saygılı, topluma, dünyaya, doğaya, kısacası bütün canlılara ve demokrasiye karşı sorumluluk duyan, yapıcı, yaratıcı, problem çözme yeteneği gelişmiş, çağın gerektirdiği bilgi ve kültür donanımıyla yaşama hazırlanmış aydın kimseler yetiştirmek değil midir?

Bu kişileri ilgi ve kabiliyetlerine göre yetiştirerek, sorumluluk sahibi, üretken, birlikte emek verme ve paylaşma alışkanlığı edinmiş, kendilerini tatmin edecek, topluma ise bir şeyler kazandırabilecek bir iş sahibi edinmesini sağlamak değil midir?

Peki bizim eğitim sistemimiz bunun için mi var? Yoksa, sosyal gerçeklerden uzak, sanattan, bilimden kopmuş, kendi çıkarı için diğerlerinin eksikliklerini, yetersizliklerini çiğnemekten kaçınmayan, düşünmeyi yumruk yumruğa kavga etmekten daha yorucu gören, kendini kelimelerle yeterli ölçüde ifade edemeyen, sığ görüşlü, tek tip insan yetiştirebilmek için mi çalışıyor? Öğrencilerine düşünmeyi değil, ezberlemeyi; okumayı ve yorumlamayı değil, sosyal hayatta sağlam hiç bir işlevselliği olmayan yığınla bilgiyi, hiç sorgu veya sual süzgecinden geçirmeden kabul etmeyi öğretmiyor mu?

Özgürce düşünmeyen, doğruyu bulabilmek için karşı fikirleri de dinleyen, okuyan, araştıran, sağduyulu, hoşgörülü, sorunlara eleştirel yaklaşabilecek bireyleri yetiştiremeyen bir eğitim kurumu, okul falan değil, gözümde mezbahadan farksızdır.

Maalesef Türkiye'deki, üniversiteler dahil bütün okullar böyledir. İnsanların farklı düşüncelerini, geleneklerden uzak her türlü yaratıcı fikirlerini, marazî bir dal gibi kesip budarlar. Bunun için vardırlar. "Ezberle ve sınav kazan" politikası üzerine yığdıkları, siyasi otoritenin dayatmaları altında ezerek, gerektiğinde asker, gerektiğinde oy makinesi, gerektiğinde vergi cüzdanı, ama her zaman cahil, vizyonsuz ve örgütsüz yığınlar haline getirdiği insanlarını kolayca gütmek için devletin resmî ideolojisi için çalışırlar.

Bu Avrupa'daki ve Amerika'daki okullarda da böyledir, bizim içler acısı okullarımızda da. Yani kimse elindeki diplomayla aydın falan olmaz. Biz daha insanî bir eğitim modeline geçemediğimiz için eğitimimizin olması gereken çağdaş özelliklerini ve demokratik derinliklerini yargılama lüksüne ulaşamadık tabi.

Hatırlayınız, milletvekilleri için, ziyaret ettikleri okulların öğrencilerine tuvaletin kapısında havlu tutturanlar, o okullardaki öğretmenler ve yöneticilerdi. Pişkin pişkin ellerini o havlulara silenler de vatandaşlarını oy ve vergi kapısı olarak görmekten hiç bir zaman vazgeçmemiş olan milletvekilleriydi. Şaşırmamak lâzım, vatandaşlarına her türlü kalitesiz ürünü (hiç bir şeyde Avrupa standartlarını tutturamayıp pahalılığa gelince asla zengin Avrupa kentlerinin altında kalmayan) en fahiş fiyatlarla satan, her yerin özelleştirilmesini isteyen politikacıların, özelleşmemiş, devlet okullarında okuyup para kapısı olamayan vatandaşlarının 10 yaşındaki küçük çocuklarını tuvalet bekçisi olarak görmeleri çok doğaldır zaten.

Peki Avrupa'dan ve Amerika'dan bizi ayıran şey sadece çocuklarımıza milletvekillerinin tuvaletten çıkan amonyaklı ellerini kurulatma şerefine eriştirmemiz mi? Neden bizim üniversitelerimiz dünyanın en iyi ilk 500 evrenkentinde yok? Neden kitap okuyan insanlar, toplumun büyük bir kısmı tarafından boşa vakit geçiren insanlar olarak görülürler?

Nedenlerden birisi hatta temeli, okullarımızın, hayatlarında hemen hemen hiç işe yaramayacak, ezbere ve tamamen sınava dayalı yığınla boş teorik bilgiyle, çocuklarımızı okuma sevgisinden daha da uzaklaştırmaları olabilir mi? Tevekkeli değil ya, Müslüman olmakla övünen ülkemiz kutsal kitabını bile Arapça okumak için kurslara koşuyor, Türkçe yazılmış her türlü gazete dergi ve kitaptan olabildiğince uzak duruyor. Sonra üniversite sınavına hazırlansın diye evlâtlarını yığınla para ödeyip özel dershanelere gönderiyor. Okumaktan bu kadar çok nefret edip de özel okullara ve dershanelere bu kadar çok para harcayan dünyada başka bir ülke daha var mıdır acaba? Eğitime ve kültüre bu kadar kolay, sadece para ödeyerek sahip olabileceklerine inanan başka zavallılar var mıdır?

Birini, sırf söylediklerine çoğunluğun katılmamasından dolayı susturmaya çalışmak, demokratik hukuk devletinin en büyük ayıbıdır. Ve bu ayıp, yeni fikirler üretemeyen, farklı çözüm yollarını araştırmayan, düşünmekten, sorgulamaktan korkup aydın insanlara tahammül etmekte her geçen gün daha fazla zorlanan hoşgörüsüz toplumların en büyük onur kaynağıdır.

Okullarımızdaki "okumaktan" nefret ettirme politikası sürdükçe, bilimden ve demokrasiden uzak, gitgide ticaret ve eğlence merkezleri haline dönüşen üniversitelerimiz insafsızca siyasete ve yarışma kültürüne alet edildikçe, maalesef daha çok "Hepimiz Ermeni" ve "Uğur Mumcu" oluruz bu memlekette! Ve maalesef dünyanın en cahil insanlarının toplandığı "medenîyetler buluşması" devleti olmaya da devam ederiz. Hem de fakirlikten inim inim inleyerek nüfusu hızla artan, kütüphane ve "okuyucu" yoksunu, okuldan çok adım başı camisi olan, ömürlerinde 3 tane bile kitap okumayıp 3'er tane çocuk yapan, kadınlarını kızlarını evlere ve dedikoduya hapseden, sadece televizyondan yayılan ışıkla evlerindeki ve beyinlerindeki karanlığı aydınlatan bir ülke!

Ama bu durumu değiştirmek biraz da kendi elimizde. Her şeyi devletten beklememek gerek.

Meselâ önce, Mustafa Kemal'i Atatürk yapan şeyin, sadece düşmanı ülkeden temizlemek olmadığını, sadece cumhuriyet mitinglerine katılıp bayrak sallamanın bu ülkeyi çağdaşlaştırmaya yetmeyeceğini anlasak, çağdaş bir ülkenin önce fikirle, yaratıcı akılla kurulduğunu, o ülkedeki demokrasi çarkının dönmesi için de daha çok fikre, üretime, sanatçıya ve bilim adamına ihtiyaç olduğunu anlasak; Avrupa Birliği'nde serbest dolaşım hakkını kazanmanın beynimizi çalıştırmaya yeterli olmayacağını anlasak, demokrasi mirasının üzerine konmanın üzerinde Cumhuriyet yazan nüfus cüzdanı taşımakla yetmeyeceğini, o mirası korumak ve daha da zenginleştirmek için çağdaşlığı, uygarlığı, gelişmişliği hak etmek için önce kendimizi geliştirmemiz gerektiğini anlasak; bu ülkenin yetiştirdiği sanatçılarla, önce "işlerini güzel" yaptıkları için gurur duysak ve siyasi fikirleri ne olursa olsun onlara bizim ülkemizin sanatçıları olduğu için sahip çıkıp yargılamadan önce eserlerini okuyup bir şeyler öğrenmeye çalışsak; sonra çocuklarımızı parayla satın alabileceğimizi sandığımız boş bir eğitim hayatına baskıyla, dayakla, tehditle itekleyeceğimize, önce kendi beyinlerimizi eğitsek, ona biraz kitap okuma egzersiz yaptırsak, çocuklarımıza iyi bir örnek olsak!

Evet, üstelik de hemen şimdi! Ülkemizi saplandığı karanlıktan kurtarmak için sanırım günde bir dakika ışık söndürme eylemlerinden ve panayıra benzeyen cumhuriyet mitinglerinden biraz daha kalıcı eylemlere imza atmamızın zamanı geldi.

Meselâ hafta sonları, televizyon başında göbek büyüterek geçirdiğimiz o çok eğlenceli (?) zamanımızdan bir iki saatçiğini kitap okumaya ayırsak. Alim olmak için emekli olmayı beklemesek, üniversiteliler neyse de düzenli gelirleri olan az buçuk mürekkep yalamış kimseler, kapitalizmle savaşmanın yazarların ve çevirmenlerin hakkını gasp eden korsancılara para kazandırmak olmadığını anlayıp (gerçi bana göre yazarlara sadaka niyetine telif hakkı ödeyen yayınevleri ile korsancılar arasında bir fark yok) "ne kadar çok pahalı bu kitaplar" diye okumamaya bahaneler uydurmak yerine bar kelebekliği yaparken iki-üç bira daha az içerek ayda en az bir kitap alıp okusak, cd reyonlarını gezdiğimiz gibi bir de kitap reyonlarını gezsek, acaba ne yazıyor bu insanlar, neden yazıyorlar, dertleri ne diye merak edip bir kere eşikten adımlarımızı atsak, hayatımızda bir kere olsun bir kitapçıya giderek küçük bir başlangıç yapsak, o kitaplardan maya gibi tüten mürekkep kokularını, saman kokan, toprak kokan kâğıtları bir kerecik ciğerlerimize çeksek ve bir kitabın kapağını kaldırıp başka hiç bir şeyde tadını bulamayacağınız o büyülü dünyanın kapılarını yüreğimize açsak, okumanın göz yormayacağını, beyni soldurmayacağını, bunun solculukla sağcılıkla alâkası olmadığını anlasak, biraz cesaret edip hayatımızda küçük bir değişiklik yapsak, bir kitap alarak hafta sonuna başlasak ne kaybederiz acaba?

Dahası iç benliğimize neler kazandırırız acaba?

 Düşünenlerin düşünceleri

Sayın Atılgan Aslan, tebriklerimi kabul buyurunuz lütfen! Yazınızın her satırından ayrı bir lezzet aldığımı itiraf etmeliyim: Köy Enstitüleri, İsmet Paşa, DP iktidarı, karşı devrim, komünizm ve kitap düşmanlığı, "düşmanı ülkeden temizleyen" Mustafa Kemal, ülkemizin saplandığı karanlık, maya gibi tüten mürekkep kokuları, gençlere münazara adabının öğretilmeyişi, Avrupalı ve Japon aydınların yılda kaç tane kitap satın aldığına dair istatistikî rakamlar, "evrenkent", kıraathanenin kelime anlamı, okul yerine cami yaptıran yobazlar, iki-üç bira daha az içerek ayda en az bir kitap alıp okuma öneriniz... 32 kısım tekmili birden. Uzun zamandır bu kadar eğitici bir makale okumamıştım.

Nasıl derler, biraz "Çalıkuşu", biraz "Vurun Kahpeye", biraz "Türkün Ateşle İmtihanı" tadı aldım ben bu yazıdan. Ezber tazeledim, faydalı oldu. Bir belâgat harikası olarak ders kitaplarına geçebilecek değerdeki bu eserinizi kalbimin mutena bir köşesinde saklayacağım.

Sizden bir de Memenen'de şehit edilen üsteğmen Kubilay konusunda makale yazmanızı istirham ediyorum. Vurduğunuz yerden ses getiren üslubunuzla inanıyorum ki bu konuyu da hakkını vererek işlersiniz.

Durmuş Düşünür - 27 Eylül 2009 (01:43)

Yazının iyi niyetle yazıldığı açık. Ancak kafama takılan noktalar da yok değil. Öncelikle okuma alışkanlığının olmaması mı sorunumuz yoksa eğitim sistemindeki eksikler mi? Sayısal veriler neyi ne kadar ifade eder. Okunan materyallerin sayısal ağırlığı mı yoksa içeriği mi daha önemlidir? Başka ülkelerde satılan gazetelerin ne kadarı magazinel ağırlıklıdır meselâ?

Meslek sahibi olmakla kitap okuru olmanın her zaman bir bağlantısı var mıdır? İşinde çok iyi bir cerrah aynı zamanda çok iyi bir okur olabilir bu onu daha kıymetli yapabilir. Ama pek kitap okumuyorsa iyi bir cerrah olamaz mı meselâ?

Okur olmakla meslekî okur olmak farklı şeyler olabilir mi? Yani edebiyattan zevk almakla meslekî alanda kendini yetiştirmek farklı şeyler olabilir mi?

Ben yanlış anlamış olabilirim ama, "iyi ve verimli bir insan olmanın ön koşulu kitap okumaktır" gibi bir tez biraz fazla iddialı olmuyor mu?

Kitap okumaktan kastımız edebiyattan keyif almaksa eğer buna söyleyecek sözüm yok. Kitapların dünyasını keşfetmek elbette insanı farklı kılar, hayatını değiştirir. Ancak bir toplumun tamamını entelektüel yapabilme çabası da biraz zorlama değil mi? İşinde gücünde hayatını sürdüren bir köylüye dünya klâsiklerini okuttuğumuz zaman üretim anlamında ne elde edebiliriz meselâ?

Bu "kırsal kesim cahil kalsın" anlamına gelmemeli tabii. Ancak "kitap okumadığımız için çuvallıyoruz yıllardır" gibi bir netice sorunu tam olarak ifade ediyor mu?

Ayrıca Mustafa Kemal'i "Atatürk" yapan şey bir kanundu sanıyorum:)

Erdem Abaka - 28 Eylül 2009 (09:54)

Sevgili Mehmet Bey, bu tarz bir üslup, insanı okuyacağı varsa da kitaptan soğutur. Zaten ortalamanın üstünde "kitap okuru" olduğunu sandığım bu sitenin müdavimlerine dayak atar gibi "oku" emri vermek yerine, kendi bakış açınızı bir daha sorgulasanız nasıl olur acaba?

Ayrıca, merak ettim, elinizde kimin günde kaç şişe bira içtiğine dair istatistiksel veriler mi var? Örneğin, ben haftada bir iki şişe birayı ya içerim ya içmem. Sizin hesabınıza uyarak oradan artıracağım parayla yılda kaç tane kitap alabilirim? Benim gibilere önerebileceğiniz başka tasarruf tedbirleri varsa ve onu da lutfedin, cehaletimizden yanlış bir iş yapmayalım.

Hatta bize bir okuma listesi verseniz diyorum. Yıl sonlarında da sınav yaparsınız, bakalım okumuş muyuz, okuduğumuzu anlayabilmiş miyiz?

Gönül Yazar - 28 Eylül 2009 (12:30)

Ben de işin Köy Enstitüleri kısmına takıldım. Çantasından köfte-ekmek ve dünya klâsiklerinden bir kitap çıkan ve de tabii ki mandolin çalan köylüler konusuna. Elbette önemli bir projedir lâkin dönemin "nasyonal sosyalist" yahut "kolhozcu" havasına da pek uygundur. Pek bir eğiticidir.

Nedendir bilinmez ama insana "sistematik bir eğitim" verilmesinin faydasızlığına inanıyorum. Kıt aklımla varabildiğim nokta okulların bir miktar öğretmesi ve asla eğitmeye çalışmamasının en faideli durum olduğu.

Tartışmaya açık olmakla birlikte temel eğitimin ailede verilmesinin ve toplumsal ilişkilerle ve dahi ahlâkî kurallarla şekillenmesinin doğruya yakın bir yol olduğunu savunuyorum. Okullarla, askerlikle, iş hayatı ile hatta kendini zorlayarak okur yazar olmaya çalışma ile de "seviye" yakalamanın zor olduğuna kaniyim. Doğrusunu bilen beri gelsin.

Ahmet Faruk Yağcı - 28 Eylül 2009 (22:15)

Ahmet Hamdi Tanpınar'ın "Saatleri Ayarlama Enstitüsü" romanında bir Dr. Ragıp vardır. Cumhuriyetin ilk yıllarında geçer olay. Dr. Ragıp Almanya'da psikiyatri tahsil eylemiştir ve yeni öğrendiği bu ilmin her derde deva olduğuna iman etmiştir. Ona göre ekonomiyi bile psikiyatriyle düzeltmek mümkündür.

Üstad da bulmuş işte sorunun çözümünü: Hepimiz bira şişelerini satıp kitap alacağız ve dünya güllük gülistanlık olacak.

Kırk yıl düşünsem akıl edemezdim böyle dahiyane bir çözümü. Tam çocuk yapmak üzere uçkuru çözmüşken tekrar geri bağladım ve elim kitaplığa uzandı gayrı ihtiyari. Şu anda Tuna Kiremitçi külliyatını hafızlıyorum. O bitince sırada Hande Altaylı külliyatı var.

Mustafa Topaloğlu - 28 Eylül 2009 (18:44)

Teşekkür ederim Durmuş bey. İstirhamınızı bellek masama koydum. Eyvallah.

Erdem Bey, oradaki istatiksel veriler okuma alışkanlığımızın olmadığını vurgulamak için verilmişti. Bunun en büyük suçlusu da eğitim sistemimizdir. Çünkü hiç bir çocuk durduk yere eline kitap alıp okumaz.

Eğitimin amacı bütün çağdaş ülkelerde yukarıdaki yazımda ifade ettiğim gibidir, olmalıdır. Ülkemizdeki düz okulların insana meslekî donanım kazandırmadığını biliyoruz. Hatta çoğu üniversiteler de dahil. E ben ne anladım o zaman onca sene okumaktan. Elbetteki okulların birinci amacı entelektüel, aydın bir insan yetiştirmek olmalı. (12 yıldan bahsediyoruz ve eğitimin özel amaçları arasında öncelikle okumaktan keyif aldırmak, okuma alışkanlığı kazandırmak olmalı.)

Mesleğini hiç kitap okumadan da gayet güzel icra edebilirsin ama topluma, çağına, kendine karşı bireyin tek sorumluluğu iş güç sahibi olup robot gibi bir şeyler üretebilmesi değil, fikirsel anlamda da belli bir derinliğe ulaşabilmiş, vizyon sahibi bir insan olabilmesidir. 21. Yüzyıl, sorgusuz sualsiz devletine ve milletine hizmet eden, fikirsiz, kitapsız insanların emeğiyle aydınlanamaz, gelişemez, ilerleyemez. İçinde bilimin, sanatın ve felsefenin yoğurulmadığı bir eğitim sistemi, temeli bozuk, çarpık ve karanlık bir sistemdir.

Bir toplumdaki her birey, evet bir aydın olabilir ve bu zorlama değil, bence olması gereken şeydir zaten. Okullar bunun için olmalı. Ama bir ülkenin nüfusunun yüzde doksanı aydın olursa ne olur, o ülke?

Mehmet Atılgan Aslan - 30 Eylül 2009 (20:10)

Artık eskisi gibi dinle, duayla şeyhle, milliyetçilikle yönetilmez. Asker polis baş tacı edilmez.

Bunu da hiç bir devlet istemediği için, okul adı altında açılan mezbahalarda disiplin yönetmelikleri ve otoriter öğretmenler vasıtasıyla zeki insanların şevki kırılmaya, normal insanları de ezbere, sınava, nota hapsederek tekmilini birden beyinsizleştirmeye devam ederler. Devlet varolduğu sürece, özgür düşünen insanların önü her zaman kesilecektir. Bu ilk başta öğretmenler, onlar kesemezse, toplumsal, ırkçı baskılar, o da kesmezse de kanunlar tarafından yapılacaktır.

Ve evet, kitap okumak insanı ve dünyayı değiştirir. 68'lerin arkasındaki en büyük güç edebiyattı. Güçlü şairler, güçlü romancılardı. Evet 68'ler bir devrim yapamadılar ama en azından denediler, dünya siyasetini derinden etkilediler ve yaptıklarının sosyal etkileri hâlâ konuşuluyor. Okuyan insanların daha uyanık olduklarını, daha kolay örgütlendiklerini ve daha cesur olduklarını gösterdiler. (Bilim kurgu yazarı Ray Bradbury, okumayan ve dolayısıyla düşünemeyen insanların, sadece yakılan kitapların ateşiyle aydınlatılan o gelecekteki karanlık dünyasını, 1951'de yayımlattığı Fahrenheit 451 kitabında ne güzel anlatmıştı değil mi? Hatta içeriksiz kitapların yararından çok zararının olduğunu da söylüyordu.)

Eğer bir insan yeni bir dünya hayal etmiyorsa, bu dünyanın bütün yalanlarını sorgusuz sualsiz kabul ediyor demektir. Ve bu dünyanın yalanlarından ancak kitapların yalanlarıyla kurtulabiliriz.

Mehmet Atılgan Aslan - 30 Eylül 2009 (20:11)

Evrenkent sözcüğü hakkında Sevan Nişanyan'ın Taraf gazetesindeki köşesinde yaptığı ilginç bir tespit var. Öneririm.

http://www.taraf.com.tr/makale/4072.htm

Selim Atak - 27 Eylül 2009 (01:49)

En son yapmak isteyeceğim şeylerden biri, iyi niyetlerle ortaya konmuş fikirlere karşı çata çat tartışmaya girmektir. Bu yüzden de yazdıklarım sadece kendi düşündüklerimi ortaya koyma çabasıdır, fazlası değil.

Okunan şeyin sayısından çok, içeriğinin önemli olduğunu düşünüyorum. Ayrıca okuma alışkanlığı kadar okuduğunu anlayabilme ve ondan işe yarar bir şeyler damıtabilme becerisinin daha önemli olduğunu da. Bu yüzden okuyan herkesin "aydın" olabileceğini de düşünmüyorum. Hem okul eğitimi, hem kitap okuma anlamında. "İnsanlara kitabı ve okumayı ve bunlardan bilgiyi nasıl damıtacaklarını" öğretmek gayesi ulvi bir gaye olabilir elbette.

Ancak sadece kitapsever olmakla ya da bol bol okumakla bazı şeylerin çözülebileceğini de sanmıyorum. Resmi otoritenin ezici etkisinin hissedildiği yerler sadece kara cahillerin olduğu ülkeler midir? Haydi somut örnekler vereyim, cayır cayır kahramanlık destanları okunan, Çılgın Türkler ve Kavgam'ın iyi satış rakamları yakaladığı, Cumok'ların olduğu, "Vatan" gazetesinden kopyala yapıştır fikirlerle "aydın" olanların gücü elinde tuttuğu bir toplumda, kabahat sadece kitap okumayan "Mehmet Efendi"de midir?

Ya da en azından meselelerin bu boyutunu da değerlendirmek, böyle bir mesele olabileceğine de bakmak gerekmez mi?

"Her şeyin çaresi kitap okumaktır" olarak algıladığım temel fikrinize katılmadığımı belirtmek istiyorum. Ama ben yanlış anlamış da olabilirim tabii. Neticede ben de milli eğitimin tornasından geçtim

Erdem Abaka - 1 Ekim 2009 (10:47)

1) Yaygın eğitim olgusu modernitenin ortaya çıkardığı bir şeydir. Bir sonuca sebep misyonu yüklemek akla ziyan bir davranış şeklidir.

2) Modernleşmeyle, şehirleşme olgusu birbirleriyle beraber yürüyen olgulardır. Köylüyü köyünde tutup sadece eğitim vererek modernleştirmek, köykent benzeri bir takım fantaziler kurmak kulağa hoş gelir ama mümkün değildir.

3) Köy enstütüleri sosyolojik bir temelden yoksun oldukları için zaten ölü doğmuş bir projenin ürünüydüler, bir komploya kurban gitmediler, proje yürütülemediği için kapatıldılar.

4) İnsanları eğiterek özgürleştirme çabası tuhaf bir paradokstur çünkü eğitim işi, doğası gereği bireyi sınırlayan, ufkunu belirleyen, kalıplar içine sokan bir işleve sahiptir. Üniversitelerimizde bile bu işe formasyon (biçim verme) deniyor. Bu kumaştan bu elbise çıkar mı, ona da siz kafa yorun.

5) "Savaşma; seviş" kendisiyle sorun yaşamadığım bir slogandı ama "sevişme; kitap oku" sloganını açıkçası ben pek tutmadım. Sayın Aslan kanaatimce "kitap oku" telkinini başka etkinliklere karşı konumlandırırsa daha etkili olabilir.

Vahap Demir - 1 Ekim 2009 (15:16)

Sayın Demir, ben yazımın hiç bir yerinde "sevişme kitap oku" demedim. Eğer yazının başlığından bahsediyorsanız, başbakanın kulakları çınlasın...

Mehmet Atılgan Aslan - 2 Ekim 2009 (19:20)

Bence üstüne söylenecek olumsuz bir düşüncenin olmadığı son derece güzel bir yazı.

Sadece istatistiklere bakarak halimizin içler acısı olduğunu anlayabiliriz. Nedir bu istatistikler? Meselâ "yılda bir Japon'a 25 kitap düşüyor, bir Fransız'a 7, bir Türk'e ise 10 yılda sadece 1 kitap"... Bu gerçekten korkunç...

Bu ülkenin kalkınamama sebeplerinden biridir bence kitap okumamak.

Peki kitap okumamanın sebebi nedir? O sebebi de bu yazıdan çıkartabiliriz. Bunun sebebi de şudur ki, gerçekten okullarda verilen eğitim, öğrencinin yazılı her nüshadan nefret etmesini sağlıyacak şekilde.

Kitap okumanın yararlarını okuyan bilir, okumayan bilemez. Çünkü çocukluğunda okulda veya ailesinde kitap okumak öğretilmemiş veya öğretilmeye çalışıldıysa da ondan nefret edilecek bişeymiş gibi öğrenmiştir.

Ben şahsen öğrencilik hayatımda hiç bir öğretmenimden kitap okumanın faydalarına yönelik bir açıklama duymadım... Kitap okumak hep yapılması zor ama zorunlu gibi gösterildi ama okumanın zevkinden hiç bahsetmediler bana meselâ... Kitap okumak düşünceyi özgürleştirir, insanın ruhunu zenginleştirir.

Olcay Şenol - 5 Ekim 2009 (17:24)

Japonlar ve Fransızlar müsrifse biz ne yapalım. Bir kitabı on yıl kullanabiliyorsak bence bu sağlıklı bir şey.

Şaka bir yana bence bu şekilde istatistiksel bir yaklaşım olayın özüne tamamen aykırı ve tüketim furyasının bir yumurtlaması. Ekmek, peynir yahut araba değil ki bu kelle hesabı yapasın.

Ağızdan çıkan kelime kâğıda yazılınca sanki daha mı değerli oluyor? Meselâ Derkenar'da okuduğum yazı ve yorumlardan edindiğim aydınlanmayı ölçmenin de bir yolu var mıdır? Yoksa bu eylem istatistik alanının dışında mı kalır? Ya da diyelim Noam Chomsky ile bir barda karşılaştım, ben ona bira ısmarladım o da bana ekonomi, politika bir dolu şey anlattı. Bu öğrendiklerimin akibetinin de içtiğim bira ile aynı olacağını mı düşünüyoruz?

Vakti zamanında Nietzsche'nin bir kitabını okumuştum. Tek kelime anlamamış olmama rağmen sırf okudum diyebilmek için bitirmiştim koca kitabı. Sonraki yıllarda "Nietzsche Ağladığında" gibi "Sofi'nin Dünyası" gibi kitaplar çıktı da işimiz daha bir kolaylaştı.

Yalçın Şahin - 6 Ekim 2009 (15:47)

Derkenar'da okuduğunuz yazı ve yorumlar veya Noam Chomsky ile ekonomi, politika üzerine yaptığınız konuşma... Bilginin sınırsızlığı burda işte... Bunlar sizin bilginize bilgi katar...

Ama aydınlanmak?

Noam Chomsky ile ekonomi, politika üzerine konuşursanız belki de kimsenin bilmediği şeyleri öğrenebilirsiniz, bilgilendirilebilirsiniz ve konuştuğunuz konuda "öğrenmek istediğiniz kadar" aydınlanmış olursunuz.

Derkenar'da okuduğunuz yazı ve yorumlar aklınızın bi köşesinde yer edinir, bir fikir sahibi olursunuz o konuyla ilgili, ilginizi de çekerse araştırırsınız daha çok öğrenirsiniz.

Şöyle bir şey de söylemek istiyorum, okumamanın eksi yönlerinden biri de şudur: Türkiye kendi tarihini tam olarak net bilmiyor. Şu sıralar Türkiye bi açılım olayıyla uğraşıyor meselâ. Bence Türkiye'nin kendi tarihini ilk önce doğru bir şekilde bilmesi lâzım.Tarihiyle yüzleşmesi lâzım. Çünkü bu olay kurcalandıkça altından tarihimizle ilgili önceden kimsenin bilmediği gerçekler ortaya çıkıyor, kendi tarihimizle yüzleşmeliyiz. Bu da okumak ve araştırmakla mümkündür.

Olcay Şenol - 7 Ekim 2009 (17:27)

Sineklerin Tanrısı, Dövüş Kulübü, Gazap Üzümleri, Sardalya Sokağı, Macbeth, Othello, Carmen, Otomatik Portakal, 2001: Bir Uzay Macerası, Lolita, Bisiklet Hırsızı, Toza Sor, Asılacak Kadın, Evlilik Şirketi, Anayurt Oteli, Ağır Roman, Ay Büyürken Uyuyamam, Selvi Boylum Al Yazmalım, Cemile ve şu an hatırlayamadığım birçok eserin önce kitap versiyonunu okudum, sonra filmini seyrettim. Filmler daha iyiydi.

Eğer maksadımız yeni bir şeyler öğrenmek, düşünmek, ufkumuzu açmak, ezber sınamaksa, sinemanın edebiyattan aşağı kalır hiç bir yanının olmadığını gönül rahatlığıyla iddia edebilirim. Hatta, bakmasını bilen için magazin programlarının bile epeyce öğretici olduğunu söyleyebilirim.

İnsanların çok okuyarak allâme olacağı görüşünün çocuksu bir avuntu olduğunu düşünüyorum. Öyle olsaydı, ben şimdi hovercraft gibi suyun 40 santim üstünde uçuyor olurdum. Kemiksiz 40 yılımı inek gibi okuyarak geçirdim. Hâlâ okuyorum; yine de elifi görsem mertek sanıyorum.

Hem, bilgisizlikten daha kötüsü ne biliyor musunuz? Bilgiçlik. Çok okumanın böyle bir riski var. "Ben kitap kurduyum, cümle alemden akıllıyım" kuruntusuna kapılan insanın ne kendine hayrı dokunur ne de başkalarına.

Tamam, biz gene de vaktimiz oldukça odalara kapanıp döne döne okuyalım. Ama tevazu ile olan dirsek temasımızı da kaybetmesek iyi olur.

Necdet Şen - 9 Ekim 2009 (04:10)

Müzikle ilgileniyorum. Geriye şöyle bir bakıyorum da ilkokul ortaokul ve lise yıllarında işime yarayan sadece ilkokul eğitimi olmuş. Her şeyle yeni tanışan aklım, beynim ne bulduysa emivermiş. Beş senecik de bana yetivermiş. Gerçekten öyle, dalga geçtiğimi sanmayın. Bana hayatta lâzım olan şeyler daha 1. Sınıfta öğretildi. Okuma yazma, toplama, çarpma, bölme, çıkarma ve tabii müzik. Ortaokul ve lise sosyalleşme ve hayatla tanışma tecrübeleriydi benim için.

Aslında seçme hakkım olsaydı evde annemin dizinin dibinde oturup bi güzel börek açmayı öğrenirdim. Ev bark sahibi olduğumda zırt pırt anneme telefon açmazdım böylece. 6 yıl boşuna geçirmişim, hiç bir şey öğrenmeden.

Şimdi oğlum için düşünüyorum, nasıl geçecek bu 12 yıl? Nasıl kafası şişecek kimbilir? Daha 3 yaşında, onun yaşıtlarının çoğu okullu oldu bile. Kıyamıyorum onu eğittirmeye. Siz söyleyin dostlar, ne yapacak bu yavrular?

Pınar Balkuv - 16 Ekim 2009 (23:10)

Ben Engin Ardıç yazınca haberdar oldum. "Kindle" diye bir alet. Elektronik kitap. Aşağı yukarı bir kitap boyutunda ama daha ince. Binlerce kitabı barındırabilecek kapasitede. Şimdilik sadece Amazon sitesindeki kitapları yükleyebiliyorsunuz sanırım. İnternet üzerinden bağlanıyor ve parasını ödeyebildiğiniz her kitap cihaza yükleniyor. Bağlantının kurulabildiği her yerde, paranız da varsa tabii canınızın çektiği kitap elinizin altında. Meraklısı internette araştırıp ayrıntısına bakabilir.

Belki okuma alışkanlığının kazandırılmasında yeni nesle bir katkısı olur. Hem elektronik hem eğitici hem de ne derler "trendy":)

"Gerçek kitabın fırından yeni çıkmış ekmek gibi kokusu", "kapitalizmin parmağı" ya da "ona varana kadar ne sorunlar var" demeden önce bir düşünün. Daha makul fiyatla daha geniş kitlelerin erişebileceği bir ürün haline gelse, teknolojinin insan için olması gerekliliğinden hareketle, hoş bir şey olmaz mı?

Erdem Abaka - 2 Kasım 2009 (09:27)

Buraya yaptığım bir yorum vardı, yayımlamadınız. Alkışlıyorum sizi.

Bahadır Özaydın - 12 Kasım 2009 (14:29)

Tam yorum yazacaktım ki, Vahap Demir'in yazdıklarını okuyunca vazgeçtim.

E madem vazgeçtim, şimdi ne yazıyorum? Vahap Bey'den yorumunu ayrıntılandırıp yazı boyutuna getirmesini ve değerli görüşlerini yorumlar silsilesi içinde gözden kaçma riskinden kurtarmasını rica etmek için başka mecra düşünemedim.

Umarım bu dileğim gözden kaçmaz ve dikkate alınır.

Candan Dinç - 23 Kasım 2009 (11:39)

Başbakan'ın söylediği sözü amiyane tabir ile cahilce ilan eden yazınız mantıklı bir temele oturmuyor. Çünkü o "3 çocuk mevzusu" bir analizin, bir istatistiğin sonucu olan verilere dayanarak söylenmiş sözlerdi. Kısacası 3 çocuk yapıp 3 kitap okumak sizin de tarifini yaptığınız o aydın kitleye somut bir katkı yapmak adına daha efdal duruyor.

Selman - 16 Nisan 2010 (11:08)


Yazıyı tanıdıklarınıza da tavsiye etmek ister misiniz?

 

Görüşlerinizi alalım

Ad Soyad
E Posta   (gizli kalacak)

« 6635


 

Mehmet Atılgan Aslan

Editör'ün Önerisi

Cenk Öyküleri 1: Sen kimin uşağısın lan!

Ali Türkan

Sonra arkadaşlar gelip ayıracaklar, biraz da küfür edip, koşarak uzayacaktık oradan. Böyle olmadı. Adam, ben lâfımı tamamlar tamamlamaz, burnumun ortasına öyle bir kafa oturttu ki (nasıl söylesem) resmen ters döndüm ve yüzükoyun yere kapaklandım.  Devam

Robot Uyumluluğu

Erich Fromm

Benliğin yitirilmesi ve yerine yapay benliğin konulması bireyi yoğun bir güvensizlik içinde bırakır. Temelde, başkalarının kendisinden beklediği şeyin bir yansıması olduğundan, kuşkularla doludur, bir ölçüde kimliğini yitirmiştir.  Devam

Mahremiyetle saldırganlık arasındaki ince sınır

Necdet Şen

Kadınlarla kedileri nedense hep birbirlerine benzetirim. Ama nicedir, kent sokaklarında dolanan pantalonlu, koyu kırmızı rujlu, transparan bluzlu, streç giysili ve sert bakışlı kadınları gördüğümde, nedense kadınsız bir dünyada yaşıyormuşum hissine kapılıyorum.  Devam

Son Yorumlar

İclal Arpınar - Çok doğru tespitlerde bulunarak yazmış olduğunuz... Bir Ünlünün Hastalık Destanı

Kâmuran Kızlak - Dr. OZ nam zatı şahane artık hekimliği falan aşıp... Bir Ünlünün Hastalık Destanı

Enver Turan - Benim anlamadığım iki nokta daha var. Mehmet Öz'un... Bir Ünlünün Hastalık Destanı

Necdettin Efendi - Dr. Oz örneğinde belki de sorulması gereken soru... Bir Ünlünün Hastalık Destanı

Hüsnü Zan - Bu dolandırıcılık hikâyelerinin her biri bir başka filim. Hadi yalancılığı... Pilot

Kâmuran Kızlak - Yukarıda hikâyesini yazdığım pilottan 2 yıl kadar önce apartmana... Pilot

Web Gezgini

Solun referandumla sınavı

Değişiklik, dönüştürücülük, az veya çok, beklenmeyen bir partiden geliyor. Bu o partinin de sınırlarını zorlayan bir şey. Daha fazlasını umarak bu kadarını eleştirmek ona da haksızlık. Son kertede demokrat olduğunu ama muhafazakâr olduğunu da söyleyen bir parti var iktidarda.

Hasan Bülent Kahraman (Sabah)

Son Yazılar

Hayat hediyesi; hayatın kendisi

Alper Uzun

O bebeler, meselâ avucunuzu açın, bakın! Hah işte kimileri o kadarcık. O elin tepesine bir kafa koyun. Bacakları ise serçe parmağınız kadar. Ve bir de meselâ 500 gramı gözünüzün önüne getirin. Ağırlıkları da o civarlarda.  Devam

Bir Ünlünün Hastalık Destanı

Ahmet Faruk Yağcı

Kişilere göre değişir ama, her konuda "orta yol"cu olmak en iyisi herhalde. Hiç ölmeyecek gibi spor ya da diyet çok da gerekli değil. En kötüsü de böyle diyet ve spor saplantısı içinde lastik yarmak ya da balataları sıyırmak.  Devam

Pilot

Kâmuran Kızlak

Aile güzel kızlarına hayırlı bir kısmet çıkmış olmasının bahtiyarlığı içinde, kızın ise aşkından neredeyse ayakları yerden kesilmiş. Ufak bir omuz vererek bu hayırlı işe vesile olan bu hakiri ise hatırlayan bile yok.  Devam

Bankacı

Deniz Türkoğlu

Evet, ilk günlerde kibirli ve küstâhtım, her şey gözüme korkunç görünüyordu, oysa hiç bir yara hemen kapanmaz. Önemli olan, yarayı kaşıya kaşıya kanatarak durmadan taze tutmaya çalışmamak.  Devam

Banka

Deniz Türkoğlu

Banka ne olabilir ki? Etraftaki para bolluğu, kendini zengin hissetmen için kullanımına sunulmuş şahane bir hipnoz. Ay sonlarında eline tutuşturulan beyaz zarfın içindeki paraya gelince, o gerçekten kim olduğunu anlamana yarayabilir.  Devam

Bir ayrılık, bir yoksulluk, bir ölüm

Erdem Abaka

Hollywood yapımlarında bazı sahneler vardır hani. Kahramanımız uçurumdan düşmekte olan arkadaşına elini uzatır da, beriki "beni bırak sen kendini kurtar ve görevi tamamla!" der.  Devam

Okul yolunda genç olmak

Hasan Demirpaz

Tek örnek kıyafet. Evet. Ortak paydası, ortak kültürü belki o okulun. Standart bir disiplin anlayışının da gereği hatta. Ama nasıl ki hepimiz insan olmak ortak paydasında buluşuyorsak da farklıyız, bambaşkayız her birimiz.  Devam

Bir sor Allah aşkına

Seyit Balkuv

Her soru bir merak duygusundan kaynaklanıyorsa ve merak duygusu da farklı olana yönelmek dürtüsü ile ilgiliyse, "hayata dair bir soru" iyi bir başlangıç noktası olabilir belki de ne dersiniz?  Devam

Kırık Emekli General Hayatları

Ahmet Faruk Yağcı

Nesiller gelip geçiyor. Bunca emekli adam, bunca vatana hizmet gayreti beni yoruyor. Ey yetkililer! Siz siz olun beni dinleyin. Zararlı çıkmazsınız. Kendini Cipralex'e Lustral'e vurmuş emekli subay sayınız da yıllar içinde azalır.  Devam

Trigger Happy

Deniz Türkoğlu

Kendini tehlikede (hatta yalnızca rahatsız) hissettiği ilk yerde tetiğe basmak ve tehdidi yok etmek üzere kodlanmış, hiç bir tehlike oluşturmayan durumlarda da tetiğe basma ihtiyacına dönüşmüş korkunç bir alışkanlığın adı.  Devam

Hayat Oburu

Necdet Şen

Ya hakkaten ya! Hayat çok kısa, seçenekler sonsuz. Ben 99. maddedeyken listenin adı "ölmeden önce yapılması gereken 10.000 şey" diye değişir, yaya kalırım diye tırsıyorum.  Devam

Avrupa'da bir seçim

Yalçın Şahin

İnsanlar yurtlarını bırakıp Avrupa'ya göç ediyorsa bu daha çok tanımını Batı insanının yaptığı bir yoksulluktan kaçmak içindir, ki bana göre bu genelde yapay, üretilmiş bir yoksulluktur.  Devam

Kanlıca'nın yalnızları

Deniz Türkoğlu

Her sabah işe giderken ve her gece işten dönerken, aynı sekizlik dolmuşta, bazen aynı koltukta yan yana, gene hiç konuşmuyorduk. Selâmlaşmıyorduk. Göz göze gelmiyorduk.  Devam

Hayvana şiddetten toplumsal suça doğru

Hülya Yalçın

Toplumsal şiddet büyük bir hızla tırmanırken herkes sebepler arıyor. Kimse görünen ve ortalıkta gözümüze acı acı haykıran sebebi görmüyor. Belki de görmek istemiyor.  Devam

Nişantaşı Reasürans

Nuri Yalçın

Sık sık 360 derece çark etmesinin basit bir iş olmadığını, planlı yapıldığını ispatlıyor. Yoksa sakalılın kılları kadar şablon tutmazdı kasasında. Şablonların sırrı sadece bu kadar değil.  Devam

Boşluk

Ahmet Faruk Yağcı

Şu günlerde içinizde bir huzursuzluk, bir boşluk, garip bir ağrı sonrası esrikliği hissediyorsanız paniklemeyin. Eskisinden çok daha iyi ve mutlu olacaksınız.  Devam

Küllenmiş Zamanların Ardından

Bülent Karaköse

Ertesi gün kendime geldiğimde Sinan'ın siyah deri yeleğini üstümde buldum. Biraz şaşırmıştım ama hatırlamakta zorlanmadım; gece barda üşümüştüm ve çıkarıp yeleğini hediye etmişti.  Devam

Adını yitiren Mehmet

Deniz Türkoğlu

Bir gün Beyazıt'ta yürürken kırmızı spor bir arabanın içinden adımı seslendiklerini duyuyorum, dönüp baktığımda Mehmet'e rastlıyorum. Görüşmeyeli uzun yıllar olmuş.  Devam

Hayat çook garip!

Erdem Abaka

Günümüzde hayatımızı kuşatan bu şeyler bizim için o kadar ön planda ki, asıl olan yalın gerçekliği bazen kaçırıyoruz. Ben o akşamüstü, o kedi yavrularken bir mucizeye tanık oldum. Hayatın başlangıcına. Kadim hakikate.  Devam

Kokulu bir yol yazısı

Ahmet Faruk Yağcı

Etler büyük tabakta cızırdayarak geliyor. Yanında manda yoğurdu. Bu iki koku ile yoğunlaşan mutluluğumuz pirzola dilimlerinı ısırıp dişimizle kemiğinden ayırmaya çalışırken zirve yapıyor.  Devam

Eyjafjallajökull

Yalçın Şahin

Ekonomik, sosyal hatta zihinsel faaliyetlerimizin çoğu bir temel ilke üzerine kuruludur: Tekrarlanabilirlik. Bu kavramın tekerleğin icadıyla ya da ona paralel şekilde insan zihninde yer etmiş olması muhtemeldir.  Devam

Pornografi Hürriyeti

Necdet Şen

Yıllardır medyadan fersah fersah uzakta duran birisi olarak kendi bildiklerime bakınca, kesintisiz 40-50 yılını o camianın içinde geçirenlerin kimbilir neler neler bildiklerini tahmin edebiliyorum.  Devam

Salinger öldü

Deniz Türkoğlu

Salinger'in yazdıklarıyla arasında aşılmaz duvarlar vardı. O duvarlarının arkasından hiç çıkmadı. Ali öyle değildi. Onun duvarları yoktu. Sınırları, çitleri, bir kapısı bile yoktu. Kafasına esen, çat kapı, tanıdığı tanımadığı herkes Ali'ye ulaşabildi.  Devam

Üç Tavuk

Erdem Abaka

Kapalı olmasına rağmen içimi umutla dolduran ılık ve renkli bir bahar sabahında, her biri hem fizik hem de karakter olarak birbirinden çok farklı olan bu insanlar ve ortalarında, ayakları bağlanmış, korku dolu gözlerle bakan ve ara sıra gıdaklayan üç tavuk...  Devam

Livaneli'nin "Veda"sı

Kâmuran Kızlak

Sanki kendinizi Avrupalılara göstermeye, kanıtlamaya, sahnenin önündeki adam olmaya ihtiyacınız varmış gibi. Avrupalı bu elit topluluk sizi zaten tanıyıp biliyor. O zaman ne diye bulanık suda balık avlama açıkgözlüğüne tevessül edesiniz ki?  Devam

Çatışan Uygarlıklar esnek Batı'nın zayıf surları

Zbigniew Brzezinski

Yirminci yüzyılda bir daha asla"nın kolaylıkla bir kez daha gerçekleştiğini gördük, insanlık, rastlantılara bağlı bir dünyada kaderi üzerinde hak iddia etmekse, ahlâkı güdüler merkezi bir yerde olmak zorundadır.  Devam

Unutmak istemiyorum, o zaman uyumalıyım

Alper Uzun

Uyku sadece dinlenmemiz için değil aynı zamanda hafızanın yeniden düzenlemesinde, öğrenmede bizzat fonksiyonel olarak da görevli. Saçma sapan olduğunu düşündüğümüz kimi rüyalar bazen hafızanın bu yeniden düzenlenme işlevlerinden biri olarak karşımıza çıkabiliyor.  Devam

Eğitim, yeniden

Seyit Balkuv

"Çocuklarımı iyi eğitmek adına daha fazla ne yapabilirim" sorusu yerine "çocuklarımı eğitmek adına yaptığım hatalar ve sebep olduğum tahribatlar var mıdır" sorusu bizler iyi bir başlangıç noktası olabilir belki de, ne dersiniz?  Devam

Severim her Guru'yu mistik alemden eserdir diyerek

Kâmuran Kızlak

Yeni türeyen bu meslek erbabı da bu insanların harcadıkları parayla, satın aldıklarıyla, tükettikleriyle dolduramadıkları böyle boşlukları doldurma umudu vaad eden yeni açıkgöz yatırımcılar gibime geliyor.  Devam

Dinayet İşleri Başkanlığı

Ahmet Faruk Yağcı

Camilerini direkt katma bütçeye bağlayan laik devlete gülünür. Aynı devlet gayrımüslimi ve değişik mezhepleri yok sayıyorsa kızılır. Bu konuları gündeme getirmeye vesile olan Necmettin Efendi'ye teşekkür edilir.  Devam

Agnostik Necmettin Efendi Camii

Mülhid Necmettin Pervane

Diyelim ki ben hayatımın ilerleyen saatlerinde öyle ya da böyle bir servet sahibi oldum. Giderayak hayır hasenat kabilinden cami yaptırmaya karar verdim. Ve diyelim ki, yaptırdım da. Adını da diyelim ki, "Agnostik Necmettin Efendi Camii Şerifi" koydum.  Devam

© 2000-2010 ~ Derkenar ~ Sitedeki içerik 5846 Sayılı Fikir ve Sanat Eserleri yasası ile korunmaktadır. Yazılı izin olmadan kopyalanamaz, çoğaltılamaz, değiştirilemez, başka mecralarda kullanılamaz. Ancak uzunluğu 200 kelimeyi geçmemek, yazar adı ve kaynak belirtmek ve bu sayfaya link vermek kaydıyla yazılardan alıntı yapılabilir.  

 

  179 - 23 - 1117 - 1240


Web Derkenar
9 Eylül 2010 Perşembe
Yazı Boyutu
©