22 Ağustos 2008 Cuma
İzmir 9 Eylül Üniversitesi Onkoloji Bölümü'ne başvuranlara "Yatağan'dan mı geldiniz?" diye soruluyormuş.
Babasının kanserden öldüğünü söyleyen radyolog Ayhan Özdemir, "Düşük kalorili linyit kömürü kullanıldığı için uranyum tehlikesi var. külleri de çimento fabrikalarına veriyorlar. O çimentodan yapılan binalardan evlerimize sürekli radyoaktif salınım söz konusu" diyor.
Muğla Tabip Odası Başkanı Ferit Turhan da ilçede santralın bölge halkına ne derece zarar verdiğini bilimsel olarak ortaya koymak gerektiğini, Tabip Odası'nın bu amaçla hazırladığı projenin de 110 bin YTL bulunamadığı için gerçekleştirilemediğini anlatmış.
Belki bu noktada bir münafıklık örneği sergileyerek, Muğla'da bu yıl Cumhuriyet Bayramı kutlamalarının; dikilen bayrak, atılan fişeklerin kaç YTL'ye mal olduğunu sormak gerek.
Bir darbe lideri tek başına lokantaya gidip nasıl 'sakin bir şekilde' yemek yiyebilirmiş, niçin kimse buna tepki göstermezmiş!
Demek ki 12 Eylül iyi bir şeymiş...
Zaten iyi bir şey olmasaymış, halk darbeye yüzde 92'yle 'evet' demezmiş.
Kötü bir şey olmadığını 12 Eylül işkencelerini anlatan 'Eve Dönüş' filminin izlenme oranına bakarak da anlayabilirmişiz.
İşte kendisi yıllardır 'bu gerçeği' anlatmaya çalışıyormuş ama Türk aydınlarının bir bölümü bunu anlamıyormuş, anlasa da inkar ediyormuş.
Yeryüzünde yürürken öğrendiğim bir şey var: Her toplumsal anlaşmazlık kendi "fabrika"sını kurar. Birbirine düşman tarafların anlaşmazlığı her iki taraf için de varlık nedeni haline geldiğinde çözüm ihtimali korkulu bir rüya gibidir. Bu "fabrikaları" işletenler, o kadar yüksek sesle ve kesin konuşurlar ki çözüm isteyenlerin sesi duyulmaz olur.
O denli ateşlidir ki konuşmaları, ihanetten ve intikamdan o kadar "kalpten" söz ederler ki konuşmaktan yana olmanız, onların gözünde "fabrika"yı bombalayacak bir terörist yapabilir sizi. Bu fabrikalardan çıkan kara dumanın insanı sadece kör ettiğini, bu fabrikanın hiçbir şey üretmediğini göstermeye yarayan bir bomba vardır elinizde, bilirler. Bu yüzden birbirlerinden de çok sizden nefret ederler.
Anadolu çok büyük bir işgal yaşamadı. İşgal asıl Güneydoğu'da Fransızlar tarafından Gaziantep, Kahramanmaraş ve Urfa'da yaşandı. Batı Anadolu'da da Yunan işgaline karşı savaşıldı. İtalyanlar ve İngilizler geldi ama hiç savaşmadık. Birinci Dünya Savaşı'nın galipleri İstanbul'a yüz bin kişilik orduyla geldiler ama, İstanbul'da Kartal'dan öteye geçmediler. Kaltal'dan sonrası Kuvayi Milliye'den soruluyordu. Çünkü onların Osmanlı devletini tamamen ortadan kaldırma niyetleri yoktu. Zaten İngilizler Musul ve Kerkük'ü almıştı. Anadolu'yla ilgilenecek durumda değillerdi. Çünkü kuzeyde Rusya'da Bolşevikler bambaşka bir sistem kuruyordu. Asıl hedefleri Rusya'ydı. Rusya daha büyük tehditti ve oraya asker göndermek istiyorlardı.
Cemil Koçak - Neşe Düzel (Radikal)
Bizim Kuzguncuk'ta kaldırım ömrü ortalama dört yıldır. Mahalleli dört yıl geçtikten sonra herhangi bir kaldırım faaliyeti görmezse sokağa dökülerek traktör lastiği yakar, Üsküdar yolunu kapatarak memnuniyetsizliğini belli eder.
Ama İstiklal Caddesi'nin yanında Kuzguncuk'un esamisi mi okunur? Orada Taksim'den kaldırım yapmaya başlarlar, Tünel'e varınca bir gün dinlenirler, sonra bismillah deyip avuçlarına tükürerek sökmeye başlarlar. Taksim'e varınca, yeni baştan.
Kaldırımlarla, kaldırımda yürüyen insanlar arasında garip bir orantısızlık var. Belediyeler kaldırım yaptıkları kadar kaldırımda yürüyen insan yapmadıkları için sokaklar yolda yürüyen yayalarla, insanlarla dolu.
Güldemir, iki hafta önce, yanında eşi ve Hasan Cemal geçen hafta Teksas'ta avdaydı.
"Uçsuz bucaksız topraklarda güneş doğuyor" diye yazdı daha sonra Cemal. "Gökyüzüyle yeryüzünün kucaklaştığı yer, yangın yeri. Yaklaşıyor av, bir kara gazel. Siyah beyaz boynuzları, gözleri, ince uzun boynu ve yürüyüşüyle ne kadar zarif. Ufuk, tüfeğini doğrultuyor. Tek bir kurşun! Sesi çınlıyor, kulağımı delip geçiyor. Kara gazel aynı anda yere kapaklanıyor, bir iki kez titredikten sonra hareketsiz kalıyor."
"Ufuk bana dönüp: 'Unutma, avlamakla öldürmek ayrı şeyler' diyor."
Eminim. Eminim, gazel ruhunu teslim etmeden önce "Öldürülseydim yanardım, ama ne mutlu bana ki avlanmışım" demiştir.
Bu olayda günlerdir beni rahatsız eden bir şey var. Gene de sana iyilikler dilerim, Ufuk. Bir kuşun kanadından düşen tüyün bile farkında olan Tanrı, dilerim, ayıya ve gazele göstermediğin merhameti sana gösterir.
Bizim 'siyasal kavga' zannettiğimiz şey, aslında 'sınıf çatışması.'
Daha sert, hatta 'kanlı' geçmesi beklenebilecek bu çatışmayı, daha uygun enstrümanlar bulamadığımız için, şimdilik belli semboller üzerinden yürütüyoruz. Bütün o 'laiklik' ve 'kamusal alan' tartışmaları biraz da bu amaca hizmet ediyor.
İyi mi oluyor?
Bence iyi oluyor.
Bu çatışmadan 'ortak akıl' ve 'birada yaşama kültürü' üretebilirsek, daha da iyi olacak.
Bilim 'niçin' değil, 'nasıl' sorusuna cevap arar. Yani insanlar da dahil olmak üzere evrenin nasıl işlediğini anlamaya ve açıklamaya çalışır.
Yani bilim, şu tip soruların karşılığını bulmaya çalışır: Bu muazzam mekanizma nasıl çalışıyor? Hangi yasalara tabi? Neden-sonuç ilişkileri nasıl kurulmuş?
Bunun için bilim, gözlem yapar, ölçer, teoriler kurar, onları sınar...
Peki evrenin bir amacı var mı? Evren niçin oluşmuş? Onu Tanrı mı yaratmış, yoksa başka bir güç mü?
Bu tip sorular bilimin alanına girmez. İster ateist olsun, ister Tanrı'ya inansın, bilim adamı bu sorular karşısında 'bilgisini' değil, ancak 'inancını' dile getirir: Mesela, "Benim inancıma göre evreni Tanrı yarattı" diyebilir...
Dünyanın tüm bilim adamlarının toplanıp hep bir ağızdan 'Tanrı yoktur' (ya da 'Tanrı vardır') demesinin bilimsel hiçbir değeri yoktur.
Aydın dediğiniz, tabii ki kalabalıkların dediğini demez, tam tersine ona çok ters gelen şeyleri söyleyebilir, kanıksanmış kalıp ve baskılar ancak böyle sarsılır. Ancak, söyledikleriniz alışılmadık da olsa, vicdanlarda bir karşılığı varsa, kalabalıkları evvel ahir dönüştürme şansınız olabilir. Toplumun gözünde 'vicdan' oluşturmayı başaramayan aydınların toplumları dönüştürme şansı yok.
Halihazırda, her vesileyle, ortaya çıkan bir gerilim, didişme söz konusu. Bu gerilim içinde, söylenen hiçbir şeyin karşılığı olamıyor. Sadece birbirimize konuşmak gibi bir lüksümüzün olmadığını kavramak zorundayız. Dahası, tehlikesi bir yana, aksi yönde gidiş, çirkin ve yakışıksız kaçıyor. Tüm yazıp çizdiklerimiz, yapıp ettiklerimiz, etrafımızda olan biteni anlamak ve insanlara bir şeyler söylemek için değilse niye?
Cümlelerimizin, duygu ve düşüncelerimizi yeterince ifade edemediğini mi düşünüyoruz ki, "smiley" kullanmaya gerek duyalım? Amerikan televizyonculuğunun icat ettiği, "Bakın burada espri yapıldı, gülmeniz gerekiyor" koşullamasında kullanılan "kahkaha efekti"nden hiç farkı yok bu işaretlerin.
Ayrıca, söylemeye gerek var mı bilmiyorum, herkesin evinde bir "Yazım Klavuzu" bulunmalı ve kuşkuya düşüldüğünde üşenmeyip doğru yazılışa bakmalı.
Dilimizi sevelim, ona iyi davranalım ve özen gösterelim; çünkü gerçekten de "Başka Türkçe yok."
Burak Eldem (Marduk'la Randevu)
Emlak fiyatları yükselsin diye deprem konusunda susuldu yabancılara emlak satarken. Daha sonra, emlak fiyatları 600 bin dolar olunca Bağdat Caddesi'nde, binalar yıkılacak, insanlar ölecek söylemine başladılar. İnsanları 200 metrekarelik yıkılacak dairede oturacağına 50 metrekarelik sağlam evlere razı olmaya yönlendirdiler. Bu bir arsa teminiydi. Kartal, Zeytinburnu, Çekmece gibi kıyıların yıkılacağı söyleminden sonra buraları yıkalım, istimlake karşı çıkmayın, bittikten sonra biz size belli yerlerde yerler verelim. Gidin orada oturun dendi. Eğer 11 şiddetinde deprem olacak deyip de oraları yıkıyorsanız oraya yeniden yerleşim yeri kuramazsınız. Ama orayı bırakın, biz oraya yeniden yerleşim yerleri kuralım dediğiniz zaman altın kıymetinde olan arsaları pazarlamış oluyorsunuz.
Prof. Şener Üşümezsoy ile söyleşi (Zaman)
"Bağımsızlık Savaşı" iddiasının mantıklı bir temeli yoktu, ama Cumhuriyet'in "yenilik" iddialarına uygundu. "Müstemleke münevverleri"nin de daha tutarlı ve sağlam tezler geliştirecek ufukları ve birikimleri yoktu. Sovyetler'den alınan "müstemleke" şablonu aynen kullanıldı. "Müstemleke solcuları" da, bu hatalı tarih tezinin hatalı ürünleri olarak tarih sahnesinde yerlerini aldılar.
Bize kalan sadece sahtelik ve bu sahteliğin bizi mahkûm ettiği yapaylık. Bu yapaylık CHP'yi sol olmaktan çıkardı. Siyasî yelpazede sol kanat bomboş dururken, sağcılaşmadan medet uman CHP, bu yapaylığın eseri. Bu yapaylıktan sadece kof bir retorik, bol miktarda da demagoji çıkar. Baykal'ın hemen her konuda yaptığı gibi.
Merkel'in mesajlarını da şöyle okuyorum: Biz Türkiye'yi değil öngördüğünüz modeli reddediyoruz. Ülkenizle yakın ilişkiler sürdürmeye devam edeceğiz ama siz içimize alıp AB'nin, başından beri planladığımız, bağımsız ve güçlü bir odak olması düşüncesinden vazgeçemeyiz.
Bize sadece bizim için gelseydiniz ve dışımızdaki bir projenin parçası olmasaydınız sorun çıkmazdı. Yokluğunuz elem verici ama içimize alsaydık biz, biz olmaktan çıkacaktık. Elimizi tutarken bir başkasının elini bırakmanız gerekir. Sözümüz söz ama nikah başka bahara.
Globalleşmenin kaçınılmaz ve karşı konulamaz bir süreç olduğu konusunda şüphelerim var. Bu süreç, onu imkansız kılacak dinamikleri içinde taşıyor. Teknolojik gelişme, bir yandan üretime katılacak insan sayısını azaltırken, yani daha az insanla çok büyük üretimleri mümkün hale getirirken bu sürece katılamayanlara nasıl gelir sağlanacağı sorusunun teorik bir cevabı yok. Hiçbir iş yapmayan bu kişilerin yaşamasını sağlamak ve onlara karşılıksız mal ve hizmet vermek sistemin mantığına aykırı. Ayrıca, mesela Çin örneğinde gördüğümüz gibi, düşük ücrete razı insanların üretime katılması tüm dünyadaki gelir düzeylerini düşürüyor. Önümüzdeki dönemde çok zenginlerle çok fakirlerin yan yana yaşadığını göreceğiz ve bunun yarattığı sorunlara bir çare bulamayacağız.
Kapitalizm, sadece zalim değil, akıl ve mantıkdışı, ama öncelikle zalim ve zulmunün sonu yok. Bunu çok net bir şekilde görebildiğimiz bir çağda yaşamamıza rağmen hâlâ, kapitalizmi kökten sorgulamak marjinal bir tavır sayılıyor. Üstelik, son 20 yıl baskın olan neoliberal kandırmaca sayesinde, eskisinden daha marjinal sayılıyor. Kapitalizmin çağdaş çığırtkanları, hâlâ, insanlık adına söylenen
Her şeyi, 'Soğuk Savaş kafası' diye savuşturmayı başarıyorlar. Kanmayın bu kara vicdanlılara, her vesileyle kapitalizmi kökten sorgulamak, her zamankinden çok bir insanlık vazifesi.
Ama zaman geçip, Asya'nın, Afrika'nın otoriter yönetimlerinde serüvenden serüvene koşturulan ve kendilerini geliştirmek için düşünecek bile vakitleri de, özgürlükleri de olmayan halklarını yakından tanıyınca, bu "Toplumsal yorgunluk" gerçeğini anlar oldum.
İdeolojilerini doktrinleştiren, içerideki sorunlarını unutturmak için yabancı düşmanlığını slogan olarak seçen, kararlaştırılmış "Resmi doğrular"ın tartışılmasını yasaklayan, gerginliği siyasetin ve yönetimin vazgeçilmez aracı olarak benimseyen rejimlerin egemen olduğu ülkelerde, "Toplumsal yorgunluk" kaçınılmaz bir kader oluyor.
Sonunda en dirençli ve yılmaz beyinler de yoruluyor. Ya "Değer mi bu kadar aykırı görünmeye" deyip inzivaya çekiliyorlar, ya da bir batı ülkesinde kendi kararlarıyla vardıkları sürgün hayatına başlıyorlar.
Ali Türkan
Başkalarının yediklerine de hiç yan bakmayacağım, "biraz da biz geberelim" diye. Al sana mutluluğun resmi. Bir de ölmeden önce görebilseydim o günü. Bir de şu hasret olmasaydı. Katmerli mutlu olacaktım. Dur şu sobaya bakiim ben. Bugün azmettim, ya havaya uçuracağım gebeşi, ya da bu evi ısıtacağım. (Hamlet'in dediği gibi: Bu maçı alıcaz, başka yolu yok!) Hayatta bazen, nam olsun diye, sobayla da uğraşılır. Alacağım falan da yok ondan. Daha epey de borcum var ama zor öderim gibi geliyor bana. Biraz da onun uykuları kaçsın anasını satayım. Yazar
En sonda masonların ayrımcılık yaptıklarını belirtirken bazı örnekler vermişsiniz, bedensel...
Selami Güneyler - Amerikan Dolarında Mason Simgeleri
Arthur Miller'in Satıcıın Ölümü adlı eseri bir tiyatro yapıtıdır. Öncelikle. Ama bunun...
Cüneyt Uzunlar - Ayrıcalıklılar kulübü üniversite
Sevgili Necdet Cumhuriyet'te yazdiginiz zamanlari hayal meyal hatirliyorum. Gozden irak olan...
Cihat Sahinkaya - Uğur Mumcu
Değerli necdet şen (yazım kurallarına uymayacağımı peşinen söyliyeyim) o malûm gazetenin sıkı bir...
Emin Turan - Uğur Mumcu
Bugün kullandığımız birçok teknolojiye zemin hazırlayan, birçok bilimsel buluşun ve dünyaca kabul...
Ahmet Ardal - Ayrıcalıklılar kulübü üniversite
Seyit Balkuv
Fakat, bu sefer de nereden geleceği belli olmayan arsız parazit esintiler, evrensel düşünmeye, hayatı sevmeye, fikr-i sabitleri yok etmeye uğraşan yelkenciye bunun bedelini ödetmek için can atar. Karşı ağırlıklarından azade olmak uğuna mücadele yeteneği körelmiş tekneyi bir o yana, bir bu yana yatırır, bir boş anını bulursa da batırıverir. Yazar
Ahmet Deniz Ölmez
Peki, bunca zamanın ardından -bunca yaşanmışlık ortadayken- biz insanlar, diğer Uzak Asyalarda; Ortadoğu'da, Balkanlar'da, Kafkaslarda, Afrika'da, kan kokusuna duyduğumuz iştahı ne kadar dizginleyebildik? Ve doğanın her alanında muktedir olan bizler, ne kadar dindirebildik kendi doğamızdaki "Barış" adlı ağlayan çocuğun gözyaşlarını? Yazar
İlker Tortop
Darbeyi alkışlayan, faşist sivilleri alkışlayan, zorbaları alkışlayan bu halkın vicdanı neresinde? Bizim güvenlikli sitelerde oturup, siyah camlı arabalarla gezmemiz; savaşa karşı olmamız, sokak hayvanlarına karşı olmamız, Avrupa Birliği'ni istememiz daha iyi bir ülke için yeterli değil sanırım. Yazar
Seyit Balkuv
Aslında üniversite diploması denen şey, ortak menfaatlerini korumak adına bir araya gelen diğer üniversitelilerin birbirine sokularak oluşturduğu ayrıcalıklılar kulübüne kabul pasaportunuzdur. Yoksa gerçek anlamda üniversite bitirmeniz sizi daha erdemli yapmaz. Yazar
Ahmet Deniz Ölmez
Kimseye, vicdanının kabul etmediği bir iş zorla yaptırılamaz. Bu, çok ilkel ve çağdışı bir yöntemdir. Bugün, inançlı bir kişiye, "inanma!" baskısı yapmak ne kadar despotça ise, silahı, savaşı, öldürmeyi kabullenmeyen kişiye, silah verip, savaşa gönderip, "öldür" demek de, o kadar despotça ve saçmadır. Yazar
Ali Sedat Çetinkoz
Ne yazık ki ok yaydan çıkmıştır. Toplum mühendisleri veya zamane derebeyleri, kendilerinin istediği biçimde bir teba asla yaratamayacaklardır; hem de medyaları, köşe yazarları ne kadar uğraşırsa uğraşsın. Nasıl herkes fötr şapka takmıyorsa, köylüler piyano çalmıyorsa, birileri de bilek kalınlığında yapmaya devam ederek, en yüksek makamlara kadar geleceklerdir. Bu bir popülizm değil, görünen gerçektir. Yazar
Seyit Balkuv
Kimbilir, çatışmalarla ve gerilimlerle dolu hoşlanmadığımız ruh hallerimizi ve hatta hastalıklarımızı kendimizle hesaplaşma ve kendimizi anlama yolunda birer fırsat olarak görebilir miyiz? Sağlığımızın bozulmasına yok açan etkenleri oturup anlamaya çalışmak, bu şekilde hastalıklardan kurtulmak, kurtulamasak da hastalıklarla bile barışık yaşamak çok mu gerçek dışı bir yaklaşımdır? Yazar
Ahmet Deniz Ölmez
Otobüsten inerken de çatışma had safhadadır. Tek kişilik iniş koridorundan, beş kişinin aynı anda inmeye çalışması ister istemez bir sıkışıklığa sebep olmaktadır. Günün sonunda, bu mücadelelerin içinde eriyen savaşçı, indiğinde, yaşadıklarının tamamını içeren böyle bir metin alır eline. Yazar
Ali Sedat Çetinkoz
Travma nedir, travma resimleri, travma videoları... "Aşkın bir travmaydı sevgilim" şarkısı; bedava indir, melodisini cep telefonuna yükle! Yetmedi, kesmediyse sıfır altı seviyeli forumlarımıza gel, birbirimize birinci cümleden sonra duyulmamış sofistike küfürler edelim; karşılıklı bayrak gösterip tehditleşelim. Yazar
Tasarım + Programlama: Sokak Kedisi © 2000-2008 Tüm hakları saklıdır. Sitedeki yazılar yayıncının izni olmadan çoğaltılamaz, başka yayın organlarında ve internet sitelerinde kullanılamaz.