• Anasayfa
• Dilin Kemiği
• Mektup
• Kitap Kurdu
• İnternet
• Mavra
• Web Gezgini
•   Yazı Boyutu

Harcanmış çocukluk öyküleri

Necdet Şen - 22 Mayıs 2002

---

"Sana bi sır veriim mi?" dedi ve ekledi: "Babam beni geçen gün sandalyeyle dövdü".

Daha 6 yaşındaydı, üstelik minicik cüssesiyle yaşıtlarından ufak görünüyordu. Nasıl el kaldırılırdı nohut kadar çocuğa aklıma sığdıramadım. Ama yüzünde gözünde taşıdığı çürükler az önce verdiği bu sırrın kanıtlarıydı işte.

Sevgisiz evliliklerin ortaya saldığı sayısız mağdurdan biriydi minik Seda. Annesiyle babası yıllar önce ne halt yediklerine pek fazla kafa yormadan, muhtemelen bol bol seks yapabilmek için evlenmiş, bir ihtimal bunun adına kısa bir süre "aşk" falan diyerek kendilerini kandırmayı başarmış ve sonra yanılsama bitince ayırmışlardı yollarını.

Şiddetli geçimsizlikten boşanmak için mahkemeye başvurduklarında, yargıç, babaya değil anneye vermişti minik Seda'yı.

İşsizdi baba. Hiç çalışmamıştı. Otuzlu yaşların ortalarına gelmiş, ama ekmeğini kazanmak için hiç bir çaba harcamamıştı o güne kadar. Annenin emekli ve dul maaşından birazını tırtıklayarak sigara ve kahvehane parasını çıkarıyor, kendisi gibi aylak tayfasıyla gezip tozarak vakit öldürüyordu.

Oysa anne "bok paklamak değil, kendi hayatını yaşamak" istiyordu; o nedenle boşandığı eşine "sattı" kızını. İşsiz güçsüz genç adam kendi evlâdını öz annesinden satın alabilmek için otomobilini elden çıkardı. Eline geçen paranın yarısından fazlasını kadına verdi, kalan parayı da cep harçlığı yaptı kahvehane köşelerinde.

İlk günlerde "çok seviyormuş" minik kızını baba; ama ne zaman bittiyse bu sevgi, duvarlara çarpa çarpa dayak günleri gelmiş ardından. Çalışmayan, çalışmak da istemeyen, öğlene kadar uyuyup, sabahlara kadar it-kopuk tayfasıyla sokaklarda sürten bir baba ve kendisi de dahil hiç kimseye sevgi duyamayan donuk bir babaanneyle birlikte, her kıpırtısı kınanarak, her sorduğu soru ağzına tıkılarak, azarlanarak, itilip kakılarak, sokaktan ve oyundan alıkonarak ve sevilmemenin acısını bol bol "yaramazlık" yapıp dikkat çekmeye çalışarak geçirmeye başladı çocukluk çağını minik Seda.

Sevilmemenin zehirini içine akıta akıta büyüyordu. Kırk yılda bir sokağa oyun oynamaya çıkarıldığında arkadaşlık ilişkilerini beceremiyor, yersiz kavgalar çıkarıyordu. Ona rastladığımda gözlerindeki acı ışıltıya bakmakta zorlanıyordum. Gülmeyi beceremiyordu minik kız çocuğu; gülünce ağzı tuhaf bir yırtığa dönüşüyor, nedense kararmış ve dökülmüş süt dişleri o acıklı gülümsemesini daha da iç acıtıcı bir hale dönüştürüyordu.

Sonra ilkokula başladı. Yaşıtlarından daha ufak boyuyla ve o minik cüssesiyle orantısız iri sırt çantasıyla okula gidip geliyordu. Daha da içine kapanmıştı, merhabalarımı bile karşılıksız bırakıyordu artık. Oysa mahalledeki en güvendiği kişilerden biriydim. İçini bana döküyor, azarlanmadan konuşabileceği tek kişi olarak beni görüyordu suskunlaşmadan önce.

* * *

Onu son kez güneşli bir Pazartesi sabahı gördüm.

İki haftada bir annesine konuk oluyordu yasa gereği. Çocuğunu özleyeceği varsayımıyla verilmişti bu hak anneye, ama o, arada bir "işim var" diyerek istemiyordu kızını yanına. Kabul ettiği zamanlarda dayısı arabasıyla gelip alıyor, gene o bırakıyordu eve sürenin sonunda.

Dediğim gibi, bebeğin yasal durumunu belirlerken, boşanan anneyle babanın yavrularını paylaşamayacağı genel varsayımından yola çıkarak bir çözüm bulmuştu yargıç; nereden gelebilirdi aklına, o minicik çocuğun istenmeyen bir paket gibi bir evden öbür eve postalanacağını ve yasal hakkın "kahır" gibi algılanacağını?

O Pazartesi sabahı da hafta sonu ziyaretini tamamlamış ve dayısı tarafından baba evine geri getirilmişti minik Seda sırt çantasındaki çıkınıyla.

Ama ısrarla çalınan zile yanıt veren, kapıyı açan olmadı. Evlerinin kapısı duvardı sanki. Uzun zaman yanıt alamadılar uzun uzadıya çaldıkları zile.

Balkonumda güneşleniyordum. Kalktım yerimden "isterseniz kapıyı ben açayım" dedim. Dayı "zahmet olmazsa" dedi. Gittim açtım, "evde yoklarsa bize bırakabilirsiniz, herhalde markete falan gitmişlerdir, biraz sonra dönerler" dedim. Genç adam cesaret edip bırakamadı. "Gel kızım, telefonla arayalım, belki zilleri bozuktur" dedi, taktı Seda'yı peşine, bakkala gitti.

Birazdan öfkeyle geri döndüler. Baba evdeydi, ama "şimdi istemem, öğleden sonra getirin" diyormuş. Babaanne ise oğluyla kavga etmiş, "senin çocuğuna ben bakamam" diyerek çekip kızına gitmiş. Ona telefon ettiler, "katiyen istemem!" diye yanıtladı.

Ortada kalmıştı minik Seda, ne annesi, ne babası, ne babaannesi, ne halası istemiyordu onu. Herkes kendi lânet olası "hayatını" yaşamak istiyordu. Bir kaza yapmış, kendileri çocukluktan çıkamadan çocuk yapmışlardı.

Çok meşakkatli işti "çocuk" toplumda çocuk olmak. Göğüslenmesi gereken ağır bir sınavdı.

"Bunlar da anne-baba olacak güya! Yazıklar olsun!"

Öfkeyle söylenen dayının peşine takılarak ağlaya ağlaya anne evine geri döndü minik kız. Onu dünyaya getirenler şimdi "yük" gibi görüyorlardı. Ne yazık ki anne ya da baba olmak için hiç bir kişilik testinden, ruhsal yeterlilik sınavından geçirilmiyorduk; rakı kokulu çiftleşmelerin ardından gelen pişmanlıkların diyetini ödüyordu minicik çocuklarımız.

* * *

Yıllar geçti bu olayın üstünden, o semtten taşındım, bir daha göremedim Seda'yı.

Zaman zaman düşüyor aklıma o minicik kız çocuğu. Kahroluyorum. Onun gözyaşları içinde ve sırt çantasından da ağır olan "istenmeme" yükünün altında ezile ezile gidişini unutamıyorum.

Sevgisizliği kuşaklardan kuşaklara aktarıyor insan kırıntıları. Mutsuz çocuklar büyüyor, anne-baba oluyor, kendilerinden daha da mutsuz yeni kuşaklar yetiştiriyorlar.

* * *

Seda da büyüyor olmalı bir yerlerde.

Seda'lar gözlerden ve gönüllerden ırak, kendi kendilerine büyüyorlar.

Muhtemelen Seda yarın öbür gün, çocukluk günlerinde içinde biriktirdiği zehirli atıklarla boğuşup duran mutsuz bir kadın olacak. Belki o da anne olacak, belki hiç cesaret edemeyecek.

Günün birinde geçmişinin tortularından arınmış, kendisiyle barışmış, mutlu bir insana dönüşebilme şansı var mı minik Seda'nın? İnsanların gözlerinin içine ışıl ışıl bakabilme, pırıl pırıl dişleriyle ferah kahkahalar atabilme şansı var mı?

Yoksa bir tane harcanmış çocukluk öyküsü daha mı?

 

Görüşlerinizi alalım

Ad Soyad
E Posta   (gizli kalacak)

« 5721

 

Necdet Şen

İstanbul babanızın malı mı?

Ali Türkan

Berlin'de epey tanınan bir Yunan tavernasından bir müşteri almıştım birkaç yıl önce. Atinalı'ymış adam... Biraz muhabbetten sonra, Yunan köylülerini kastedip "bıktım bu ayılardan" demişti bana.  Devam

Kurusıkı tabanca ve sahici ölüm

Necdet Şen

Gerçek hayatla tiyatro arasındaki sınırın gitgide belirsizleştiği bir dünya burası. Okumuş yazmış profesör evlâtlarının bile gözü dönmüş katile dönüşebildiği bir cinnet düzeni.  Devam

Son Yorumlar

Melih Özel - Sevgili Faruk, gene bir solukta okunan, akıcı bir yazı yazmışsın. Son 4... Kozmik Deprem Senaryosu

Necdet Şen - 17 Ağustos depreminden sonra 2 hafta kadar Adapazarı'nda kalıp gönüllü olarak işin bir... Kozmik Deprem Senaryosu

Büdütör - Yine Radikal'den bir haber alt başlığı:"Yeni sürüm Beta 4.1, (...), dil çeviri fonksiyonuyl"... Bu nasıl haber dili?

Melih Özel - Ülkemizin en uzun süreli tahsilini yapan bireylerinin, bu uzun süre sonunda... Eğitim 'cehaleti' alır, eşeklik baki kalır (mı?)

Ahmet Faruk Yağcı - Ben de mail grupları üzerine iki lâf etmek isterim. Maceram 13 sene geriye... Eğitim 'cehaleti' alır, eşeklik baki kalır (mı?)

Tahsin Candas - O sozunu ettiginiz pespaye grup halen devam ediyor. Esekligi degil, geyikligi baki kilan... Eğitim 'cehaleti' alır, eşeklik baki kalır (mı?)

Mina - 'Kim ne derse desin, İlhan Abi çekirdekten devrimcidir. O da her... İlhan Abi'nin Cumhuriyet'i

Daha fazla Yorum »

---

Kozmik Deprem Senaryosu

Ahmet Faruk Yağcı

Kozmik bürolarda mutlaka büyük İstanbul depremi müdahale senaryosu da olmalı. Hangi birlik hangi yolları tutacak, hangi bölük hangi mahallenin güvenliğini sağlayacak? Seyyar hastane ve fırınlar nerelere kurulacak?  Devam

İslâmî Cemaatler

Vahap Demir

Sosyoloji bir anlama çabasının adıdır, değer yargılarını, inançlarını bir kenarda tutmayı, olan biteni en objektif haliyle resmedebilmeyi gerektirir.  Devam

Eğitim 'cehaleti' alır, eşeklik baki kalır (mı?)

Necdet Şen

"Eğitim cehaleti alır, eşeklik baki kalır" sözü ne yazık ki gerçeği tam yansıtmıyor, çünkü eğitimin cehaleti aldığı falan yok. Tam tersine, -eğer kişinin mayasında efendilik yoksa- bu cehaletin üstüne bir de lâf ebeliğini ve kendini bilmezliği ekliyor.  Devam

Evliyalar, Bursa, çocukluk ve şu hayat

Erdem Abaka

Ben kazık kadar adam oldum. Kendime hâlâ uygun bir balta arıyorum sap olabilmek için. Kokaine tövbe eden Megastar Tarkan dışarıda. Bazı şeyler için tövbe etmeyen bir takım adamlar içeride.  Devam

"Eğitim Şart!" Neye ki?

İlyaz Bingül

1980'lerden itibaren Türkiye'de de görünen, kurulan tezgâh budur: Eşitsizliğin eğitim sopası ile perçinleştirilmesi ve meşrulaştırılması; devlet tekelindeki -görünür- şiddetin iyi eğitim almış bedenlerin görünmez eliyle uygulanması.  Devam

GPS'li hayatlarımız

Alper Uzun

Belki de Isaac Asimov'un hikâyesindeki günleri yaşamamıza az kaldı diye düşünüyorum. Bu telefonlar, GPSler ve hatta Google beynimizin bir köşesine bir çip içinde iliştirilse de kurtulsak tüm bu "bağımlılıklarımızdan".  Devam

Derkenar yazarının dikkat etmesi gereken bazı önemli hususlar

Büdütör

Amaç, yazdığımız yazıyı olabildiğince çok insana okutmaksa, bunun bazı püf noktaları olduğunu da hatırlatalım. Samimiyetimize binaen, tecrübeyle edindiğimiz birkaç ipucunu sizinle paylaşmak isteriz.  Devam

Kur'an okuyun demek hayata müdahale mi?

Enver Turan

Belki bilmiyorsunuzdur ama burası Türkiye ve bu ülkede yaşayan Müslümanların sayısı bir hayli fazla. Garip gelecek size ama Müslümanlardan üzerine Cuma namazı farz olanlar Cuma günleri cemaat halinde namaza dururlar.  Devam

İnternet ve Yasakçı Mantık

İnternettin Abi

Ne malum dün YouTube'un, bugün Wordpress'in ve onun barındırdığı çok sayıda sitenin başına gelenin yarın belki de diğer büyük portalların başına da gelmeyeceği? Onlar da (bazıları) bu büyüyen pastadan okur kapabilmek için kendi alan adları altında blog hizmeti sağlıyorlar ne de olsa.  İnternet »