Yasemin - 27 Haziran 2001
merhaba, bugünlerde "nereye?" adlı kitabını okuyorum. kitabı çıkar çıkmaz aldığım halde okumayı bir haftalık iznime denk getirmek istediğim için ertelemiştim. şu sıralar Fateh Sagar'ın çevresinde bisiklet turu yapıyorsun.
bugün 92.3'teki radyo programını dinleyemedim ama sormadan da edemeyeceğim: hangi şarkıları seçmiştin?
kitaba dönersek... okurken kafamda sık sık Cat Stevens'ın kitapta senin de bahsettiğin şarkısının "it's not time to make a change, just sit down make it slowly, you're still young that's your fault, there's so much you have to go through" kısmı çalıyor.
Hindistan, Nepal bittabii gezmek görmek istediğimiz yerlerdi bizim de... -hala da isteklerimiz arasında yer almakta- eee ne demişler: "hiç Hindistan'a gidenle gitmeyen bir olur mu?":)
araçların binmeden önce vaadettikleri yere götürmeyip, yol ortasında bırakması ülkemizde de sık sık yaşanan bir olay. kazıklanma fobisi ve pazarlık ise yayan yapıldak gezilerin birkaç gün de olsa uzamasına yardımcı olabiliyor:)
şu çimenlere uzanıp Tenten okuduğun güne o kadar çok özendim ki, sonunda bir pazar günü Kadıköy'de eski kitap satıcılarından aldığım ama hâlâ okumadığım "Tenten Tibet'te"yi buldum, okuucam, ama sanırım çimensiz bi ortamda.
neyse, ben de en yakın arkadaşım elif'le birlikte 2 sene önce Güneydoğu'ya gittim. ilk fırsatta oraya gitmek istediğini okuyunca ben de bu geziyi sana anlatmaya heveslendim:
İstanbul'dan gece treniyle Ankara'ya gittim zira elif Ankara'da yaşıyor. Doğuya gitmek için Ankara daha uygun bir başlangıç noktası hem. Ertesi gün Aşti (Ankara otobüs terminali)...
elif: kızım bak son kez soruyorum, Olimpos mu Urfa mı? sonra oralara gidince niye geldik buralara diye başımın etini yeme, zaten bir haftalık iznimiz var, onu da heba etmeyelim senin huysuzluklarınla. yol yakınken dönelim, paşa paşa gidelim Olimpos'umuza, istersen...
yasemin: ya ne alakası var, ben istiyorum. asıl sen korkuyosun da o yüzden Olimpos'u karıştırıyosun işin içine... ne demiştik en başta, Urfa'ya gitçez, Mardin'i de görcez dememiş miydik... hadi yürü, şurda Öz İtimat Urfa Turizm'den alalım şu biletleri alcaksak, kurtulalım bu kaostan. hadi.
elif: tamam abi. sen istedin, ben karışmam. huysuzlanmak yok sonra.
yasemin: sen de velvele yapmıycaksın ama... korkacak bi şey yok. gidiyoruz.
biletleri aldık, otobüs şirketimizin adı sahiden de Öz İtimat Urfa Turizm. hiç de itimat edilecek bir isim gibi durmuyor ama neyse. yarım saat sonra otobüs hareket edecek. biz bilette yazılı olan perona gittik, birkaç terkedilmiş bavuldan başka bir şey yok görünürde. hareket saatine 5 dakika kalmış ortada hâlâ (ilk kez inceltme işareti kullanıyorum, denedim ve oldu:) umarım abartmamışımdır... iki tane doğru, di mi?) ne otobüs ne de yolcu var...
elif: abi, bak daha Urfa'ya gitmedik, hâlâ Ankara'dayız... ama daha doğuya gitmeden bileti almakla doğu topraklarına ayak basmış olduk. ortada otobüs yok. ööööö:. (her şey belirsizlik üzerine kurulu burda. son kez soruyorum, emin misin?
yasemin: bunu bana sorduğuna göre asıl sen emin değilsin, neyse şurdaki adama soriym o ne bekliyormuş orda... üç peron ötedeki adamın yanına gidip sordum; aaa o da Urfa otobüsü için orda duruyor ama niye orda bekliyor, bilette kapı gibi "Peron:27" yazmıyor mu, bak.
neyse, otobüs gerçekten de ordaydı ama biz yine de kendimizi tutamayıp biletin üzerindeki yazıyı muavine göstererek sorduk:
- bu otobüs neden burda, ya biz kaçırsaydık 27'de beklerken?
muavin: ne farkeder ha orda, ha burda...
- haa.!
o anda anladık ki biz artık farklı bir dünyadayız. burda kurumsallaşmış artistik firmalar, yazılı prosedürler, uyulması gereken zaman çizelgeleri falan yok. birbirimize gülümseyerek son kez bakıştık ve otobüse atladık.
aman Allah bu ne... çok feci bi koku... biner binmez tokat gibi çarptı suratımıza. yerimize geçtik, ön taraftaki kafalar dönüp bize baktılar... bazıları gülüyordu halimize veya bana öyle mi geldi? cepli pantolonlarla havamız 1500 de koskoca 14 saati (yanlış hatırlamıyorumdur umarım) nasıl geçiricez biz bu kokuyla?
Çelif: hâlâ gitmek istiyosun di mi?
yasemin: sen de hâlâ soruyosun di mi?
gecenin ilerleyen saatlerinde uykumdan uyandım, dönüp elif'e bi baktım arkadaş kafasına uzun kollu bi tişört geçirmiş, görünen sadece top şeklini almış olan kafası...
- eliif, elif. n'apıyosun sen orda...
- napıyım çok kötü kokuyodu ancak böyle uyuyabildim.
- hı hı anladım. işimiz var seninle.
ertesi sabah uyandık ve ikimiz koltuğunun arasından bir bana bir de dönüp elif'e merakla bakan bir kadın kafası bulduk. hiç konuşmuyordu, muhtemelen aynı dili konuşmuyorduk zaten, sadece yüzümüze ilgiyle bakıyordu. ne yaptıysak da vazgeçiremedik onu bize bakmaktan... hiç bir mimik onu başını aramızdan çekmeye ikna edemedi... son 2 saati beraber geçirdik, bizden sıkılınca okumakta olduğumuz dergilerin sayfalarına saplandı bakışları, aynı merakla. bence ilk kez farklı bir şehre gitmişti ve şimdi de geri dönüyordu, hatta ilk kez evinden çıkmıştı.
bize insanları rahatsız etmemek için onların yüzüne uzun uzun bakmamak öğretildi, oysa onun bundan haberi yoktu. "ne var?" anlamında başımızı iki yana salladığımızda ifadesinde hiç bir değişiklik olmuyordu... zaten bir şey de yoktu, bebek gibi bakıyordu sadece merakla. iyi, peki öyle olsun.
öğlene doğru Urfa'ya indik. kırmızı steyşın Reno taksiye bindik -aa taksiler burda renk renk- ve önceden planladığımız gibi Urfa Valiliği Konukevi'ne gittik. rehberde 1890'lardan kalma bir Ermeni evi... muhteşem bir taş konak... terastan Urfa panoraması etkileyici... hakiki Urfa mutfağını tanımak için ideal yer... gibi cümleler okuyunca gelmişti aslında aklıma Urfa'ya gitmek ne yalan söyleyim... orda da kalınacak yerler varmış madem, gidelim görelim, yiyelim şu Urfa yemeklerini, ordan da geçelim Mardin'e, görelim oranın da bal rengi taştan yapılma nefis evlerini şeklindeki düşünceler taşımıştı bizi buraya...
konukevinden içeri adımımızı attık... yine rehberden okuyoruz: kemerli kalın taş duvarların altı, en kızgın yaz günlerinde serin.
hakkaten de serin, hoş, en kızgın yaz günlerinden birinde değiliz, aylardan eylül ama dışarda hava sıcak Urfa'dayız sonuçta. rezervasyon falan yaptırmamıştık, heyecanlı bir bekleyişten sonra bize bir adet oda bulundu. fiyat hiç fena değil, mekân gerçekten çok hoş... ee bi de bizi bekleyen yemekler...
hemen odaya çıkıp çantaları bıraktık. odada tv, klima, mini buzdolabı falan var. Olimpos'ta olsak sabah kahvaltısı yapardık herhalde ama Urfa'dayız, hemen konukevinin yemek bölümüne indik ve ben elif'in hayretleriyle birlikte önce bir çorba içtim sonra da harikulâde bir kebap yedim. ha bir de Eşkiya filminin ağa düğünü sahnesi burda çekilmiş ama ben o filmi seyretmedim.
Balıklı Göl çok yakın. önce oraya gittik. kaldığımız yerin şehrin tarihi merkezinde olması da gezmek istediğimiz her yere rahatça (yürüyerek ve hatta kimseye bir şey sormaya gerek duymadan) ulaşmamızı kolaylaştırıyor. Balıklı Göl'de koca koca balıklar, hem de ne kadar çok, yüzüyorlar. sıkışmıyorlar mı kalabalıktan? gölün çevresi -aslında hiç de göle benzemiyor, bir kanal gibi- ve sonra da Urfa Kalesi...
kaleye çıkarken ve kaleden inerken çocuklar taşladılar bizi, azcık tırstık. tepeden şehri izlemek güzel ama güneş de bizi tepeden izliyor... eski Urfa'nın dar sokaklarında, evlerin önüne yığılmış kırmızı biber sapları ve çekirdeklerini izleyerek dolaştık... şehrin bu kesiminde insanlar bir yıllık kırmızı pul biber ihtiyaçlarını kendileri karşılıyor olmalılar. kırmızı biber mevsimi...
eski çarşıya (burası bir bedesten mi?) girdik... in cin top oynuyordu, günlerden pazardı. sadece orta yerde bir kahvehane vardı, orda adamlar rahleye benzer tahta taburelerde oturuyorlardı... rahat mıdır bunlar? (rahatmış, ertesi gün bir dükkanda oturduk ve gördük) sonra susadık ve pastane görünümlü bir yere girmeye niyetlendik.
aa onlar da ne? vitrinde çeşit çeşit tatlılar, baklavalar... bunlardan tatmamak olmaz şimdi. bir tabak karışık tatlı istedik, yetmedi ikinciyi de istedik. hayatımda hiç bu kadar lezzetli baklavalar yemedim... adlarını hatırlasam keşke...
yürüyerek konukevine döndük. duş alıp dinlendik ve kilimlerle, halılarla döşenmiş şark odalarından birine yerleşip klasik Urfa Kebabı'nı ve o sulu salatayı (çok ünlü ve bir ismi de var ama şu an hatırlayamadım ancak yarın sabah gelir aklıma, neyse...) beklemeye başladık.
hah! salatanın adını hatırladım: bostana.
derken koskoca bir bakır tepside yemeğimiz geldi... görüntüsü muhteşem ama bunu ikimiz nasıl yiycez, hele elif'in midesi nanemolla öyle her şeyi yiyemez diye başladık yemeye ama böyle bir lezzet hakkaten çok zor bulunur.
bitti. kımıldayacak halimiz de kalmadı gerçi. elif biraz hafifçe sağa dönüp kendini sırtüstü döşeğe attı, zaten yer sofrasında yiyorduk. yattığı yerden ancak duyulabilecek bir sesle "odadan Kompensan'ımı getirir misin?" diyebildi...
sonra mırra (kahve) içtik ve gece terasa çıkıp binlerce yıldızın altında rüzgârlı, serin bir gecenin eşliğinde sohbet ettik. dur bi okuyum neler yazmışım, ben yazarken çok eğlendim, umarım sıkıcı olmamıştır.
mmm bana göre sıkıcı değil tabii... istersen devamını da seve seve anlatırım, bu kadarı yeterli dersen ona da eyvallah... şu rotayı izledik: Urfa, Harran, Mardin, Midyat, Hasankeyf, Batman, 2.kez Hasankeyf ve bir kez daha Mardin, Diyarbakır.
dönüşü uçakla yaptık, kitaptaki İngiliz'in (?İngiliz miydi?) bahsettiği iyi gezgin tanımına uyuyoruz galiba...:) beni en çok etkileyen zamanın akışı oldu orada... ağır ağır akıyor zaman, hiç bir halta yetişmek zorunda olmadığımın farkına bu yolculuk sırasında vardım. iyi oldu.
Mektuplar
Ali Türkan
Yusuf'u seven kadınları da merak ediyorum. Hangisi işsiz, sokaklarda eski kitap satarak üç beş kuruş kazanmaya çalışan bir insana aşık olur acaba? Ya da şöyle sorayım: O kadınlardan kaçı, Yusuf gibilerini "gelecek vaadetmiyor" diye sepetlediler gençliklerinde?
Bildiğimiz üzüntü duygusunu depresyon&q…
Bunalım Burhan » Ayol, bunlar sağlam insanı…
Erkin Baba da taklit sayılır Bakınız: John Lennon…
Ali Sedat Çetinkoz » Çocuğun istikbali sözkonusu
ABD'de birçok aile (özellikle de kentli, okum…
Minik Ülkü » Çocuğun istikbali sözkonusu
Milliyet gazetesindeki haberi okuyunca aklıma…
Cekni Kılsın » Vostok Gölü
Cumhuriyetin zorlanarak da olsa itiraf edilen…
Erdem Abaka » Talât Paşa Ruhu
İki şeyi birbirinden ayırmak lâzım. Dünyada sosyalizm diye bir şey hiç olmadı. İslâm'ın başına gelen tabiri caizse, sosyalist teorinin de başına geldi.
Hikmet Kıvılcımlı
Bugün hâlâ -gözü kararmış vurguncu, derebeği, ezgici olmayan- her Mümin ve Müslüman, o Ganimet Sûre'sinin en birinci ayetini bir, bir daha, namusluca okuyup anlamıya çalışabilir. Kur'an ortadadır.
Erdem Abaka
Bir "milletler topluluğu" yaratma hayalinden bir çırpıda vazgeçerek, adına ihtilâl yapılan halkların kanları ve acıları üstüne çelik bir çekirdek inşa eden İttihatçı zihniyet, Türk halkının sırtına taşınması zor bir yük bindirdi.
Hülya Yalçın
Canlıların yaşam hakları doğumla başlar ve biri diğerinden üstün kılınamaz. Hele ki "KÜRK" kullanmak için öne sürülebilecek hiç bir tartışma götürür mazeret yoktur.
Yüzyılın aşkı: Güzide ve Bilal
Gökhan Akçiçek
Hayat her aşkı sonlandırmak istese de, buna direnen âşıklar, aşkı son nefeslerine kadar taşıyorlar. Gövdeden çıkıp, ruhta eriyen aşk, yaşama sunduğu insan sevgisinin tutkulu bu inadı karşısında, bazen ölümü bile çaresiz kılabiliyor.
"Tababet ve Şuabatı Sanatlarının Tarz-ı İcrasına Dair"
Melih Özel
Hazır giyim elbiselerimi diken kişileri tanımadığım gibi, hastalarımız da kendileri ile ilgilenen hekimleri tanımıyorlar artık. Halbuki ben hastalarımın hatıralarında, diktiği kumaşa, sevgiliye dokunur gibi dokunan dilsiz terzimin bende yer ettiği gibi yer etmek istiyorum.
Hikmet Kıvılcımlı
İşveren Sınıfı, en normal "Sermaye Birikişi" dediği çapulla adam olmuştur. O çapul, işverenin kendi anayurdundaki milyonlarca küçük üretmenin; esnafın, köylülerin mülkceğizlerinden edilmeleri demektir.
Çocukken yağmurun kokusu da başka
Melih Özel
Toprak kokusunu mu özlemişim, çocukluğumu mu? Bilmiyorum. Belki de o kokunun beynimde oluşturduğu elektriksel aktivitenin uyardığı alanlar, o hatıralara aitti. Çok güzeldi o kokuyu yeniden hissetmek.
© Derkenar - Sitedeki içerik 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasası ile korunmaktadır. Yazılı izin olmadan kopyalanamaz, çoğaltılamaz, değiştirilemez, başka mecralarda kullanılamaz. Ancak uzunluğu 200 kelimeyi geçmemek, yazar adı ve kaynak belirtmek ve bu sayfaya link vermek kaydıyla yazılardan alıntı yapılabilir.
(Ayrıntılı bilgi için, bakınız »
Derkenar'ın Manifestosu)
Şu an 148 pasif seyirci Derkenar'a bakıyor
Yazı Boyutu
Büyük
Standart