Pardon, tanıyamadım

Hasbiye ile necdet - 17 Ocak 2001

---

Radikal'deki ropörtajınızı okudum. Yaşam felsefeniz oldukça güzel. Ben de sizin gibi düşünüyorum. Bu çarkın parçası olmak istemiyorum. Tıp fakültesini bitirdim. Ama bu koşullarda doktorluk yapmak istemediğim için en azından uzmanlık hakkını kazanana kadar göreve başlamayacağım.

Ama yapmak istediğim şeyler için ve biraz da kendimi tatmin amaçlı bir süre çalışmak zorundayım. "Kendi peşimden gittim" deyişiniz çok hoşuma gitti. Sonra "küçücük bir odada hiç kimseyle görüşmeden, nadiren sokağa çıkarak, çoğunlukla kitap okuyarak, ya da karşı duvara bakıp hiç bir şey yapmadan, en fazla düşünerek geçirdim zamanımı" diyorsunuz. Ben 4 yıldır aynı şeyleri yapıyorum. Bazen kendimi çok yalnız biçare hissediyorum, bazen çok kötü biri olduğum kanısına varıyorum, çünkü çok zaman çoğu kişilerle kavgalardayım. Çok eleştiriliyorum, hem ailem hem arkadaşlarım tarafından (pek fazla değiller zaten). Kimselerle görüşmediğim, kendimle ilgilenmediğim, onlara fazla zaman ayırmadığım için.

Sonuçta ben kendimin iyi bir insan olmadığım kararına varıyorum, bundan sonra daha dışa açık olmaya karar veriyorum. Ama yine beceremiyorum.

Sizi daha önce duymamıştım. Radikal'deki yazıyı görünce biraz kendime benzettim. Sizinle birşeyler paylaşmak istedim. Kafanızı şişirdiysem özür dilerim.

Ayrıca siteniz çok cessur. Bundan sonraki takıntım sizin siteniz olacaktır.

Lütfen bana yaşam konusunda yardımcı olur musunuz?

i-mail'im: hasbiyem73@yahoo.com

mesajınızı bekleyeceğim. Hoşçakalın, dostçakalın.

---

Merhaba Hasbiye.

Kötü birisi olduğunuzu düşünüyorsanız, muhtemelen bunun kökeni ailenizin size karşı vaktiyle (ve şimdi takındığı tavırda) yatıyor olabilir. Size yeterince şefkat göstermemiş olabilirler. Suçluluk duygusu berbat bir şeydir, bilirim ve ne yazık ki bazı ana babalar çocuğunu başına gelmiş bir kaza olarak görür.

Ama ben size yaşam konusunda büyük büyük lâflar edemem. Sadece herkes gibi olmak ve çoğunluğun yaptığını yapmak zorunda olmadığınızı, bu konuda kendinizi suçlu hissetmemenizi, sizi suçlayanların da muhtemelen suçluluk duyguları içinde kıvrandıklarını bilmenizi isterim. Bir insanın gizli yüzünü görmenin yollarından biri de onun en çok neyi ve kimleri suçladığına bakmaktır. Herkes aslında kendi bilinçaltını suçlar. Herkese şirin görünmek zorunda da değilsiniz. Beğenmeyen oğluna almasın.

Bilincinizi özgürleştirmenin yolu sevmekten geçer: kendinizi ve herkesi, her şeyi...

Sevmeyi öğrenmelisiniz. Ne çizgilerim ne de başka bir şey sizde saplantıya dönüşmesin. Ben ne doktor ne de kurtarıcıyım. Kendinizi hırpalamayın. Beni de Güzin Abla olarak görmeyin.

Gününüz güzel geçsin.

nec.

---

ya seni tanıyamadım.... çok alakalı bir zamanda bu mesajı gönderdin.. kimsin

 

Görüşlerinizi paylaşın

Adınız Soyadınız
E Posta adresiniz (görünmeyecek)
« ( Rakamı kutuya yazınız )

Yorumunuzu yazım kurallarına dikkat ederek yazdığınızdan ve
incitici ifadeler içermediğinden eminseniz gönderebilirsiniz.

 

 

 

Yazıyı arkadaşlarınıza da önermek ister misiniz?

Konuyla ilgili görüş belirtmek ister misiniz?