Çamay ve necdet
Beyaz Türk yazısını okuduğumda bir dolu soru çengel atmıştı aklıma. Yazıyı birkaç kez daha okuyup, soruların çengelini çözüp, zihnimde sıraladıkça, yaşıma göre pek çocukca sorular olduklarına karar verdim. Üstelik ortaya konulan görüşlere en ufak bir katkısı da bulunmayacağımı düşündüğümden, çekindim birazcık da.
Kürt kökenli bir babadan, Selanikli bir anneden geliyorum. Her iki aile de geçimini topraktan çıkarmaya çalışmış. Hacetlerini evin dışında gidermiş, idare ışığında okumuşlar. Elbiseleri olmadığından, mintan giyip okula gittiklerinden dayak yemişler.
O dönemlerde eminim aynı zorlukları yaşayan çok insan vardı. Ben gidip babamın ve amcalarımın doğup büyüdüğü köyü gördüm. O zamandan bu zamana değişen pek bir şey yok gibi. O iğne deliğinden çıkıp, büyük şehre gelmeyi nasıl başarmışlar benim aklım almıyor. Hepsi kendini yeniden inşaa etmiş ama neleri unutmak, nelerin üstünü örtmek pahasına bilmiyorum.
O zorlukların hiç birini ben yaşamadım. Bana geçmiş hiç anlatılmadı. Yaşanan zorlukların sadece yoksulluktan kaynaklandığını sanmıyorum. Neyse elimden kaçırıyorum söylemem gereken asıl noktayı. Yani pek de beyaza çalan bir rengimiz yok. Siyaha daha dönüğüz. Ama büsbütün siyah da değiliz işte.
Okulda hepimiz aynı zihniyetin rahle-i tedrisinden geçtik. "Almanlar yenildiği için biz de yenik sayıldık" lâfına bir türlü anlam veremedik. Adana'da Ermeni Mahallesi ile sırt sırta evlerde otururken, neden farklı isimler taşıyan insanların böylesine parçalanmış farklı sokaklarda oturduklarını o zamanlar bilemezdim. İzmir'de yazları anneannemden, sözlerini şimdi bile hatırladığım "margarita mulefki, antoz mu agapito, tomikro mu mistiko..." diye devam eden şarkıyı dinlerken, bunun hangi dilden olduğunu sormak bile geçmemişti aklımdan. Ankara'da dedemin kucağına tırmanır, gıgısını çekiştirirken, hem gönlümü alıp hem de benden kurtulmak için "mimmen hatun sakarina seyni, vay hatuney lorke" diye bir şarkı tutturur, devamını da anladığım sözlerle " leblebi yemiş dişi kırık vay hatuney lorke, hacca gitmiş ırzı kırık vay hatuney lorke" diye getirirdi. Sözleri eminim bu şekilde yazılmıyordur; bunlar benim aklımda kalanlar. Dede, bu nece, neden böyle konuşmuyoruz diye sorduğumda, dedem Kürtçe olduğunu söylemişti ama Kürt'ün ne olduğunu bile bilmiyordum o zamanlar.
Columbia'dayken bir arkadaşımdan dinlediğim hikâye geliyor sık sık aklıma. İstanbullu bir aile, evin doksanına gelmiş, hatta aşmış büyükannesinin birden bire anlaşılmaz sözler söylemeye başlaması ile ne yapacağını şaşırır. Önceleri yaşlı kadının bunadığını ve anlamsız şeyler mırıldandığını düşünürler. Ve sonunda anlaşılır ki, kadın çok eski bir ermeni çocuk şarkısı söylemekte ve artık kimsenin hatırlamadığı bir ermeni ağzı konuşmaktadır! Nasıl bir baskı ile sustuysa küçük kız, yıllar sonra yaşlılığın özgür kıldığı zihni, sustuğu yerden konuşmaya başlamısına neden olur. Böylece aile kendi kökenini öğrenir.
Bizimkilerin yüzlerine baktıkça, "acaba" sorusu zaman zaman gıdıklıyor aklımı.
Benim uyanışım çok geç gerçekleşti hatta hâlâ uyuyor bile olabilirim. Lise yıllarında eve hangi gazetelerin girdiğinin ayırdına vardım. Ondan önce çizgi romanlar vardı; Doğan Kardeş vardı. Dedemin kütüphanesinden arakladığım Kültür Bakanlığı'nın bastırdığı tiyatro eserleri serisi vardı; Hayat Ansiklopedisi vardı. Madam Bovary, Parma Manastırı, Anna Karanina, Fareler ve İnsanlar ve sayısız edebiyat harikası vardı.
Kitaplık bittiğinde ben Liseye gelmiştim. Ve görmüştüm ki bizim eve Cumhuriyet giriyor. Okulda herkes sıkı solcuydu, ben ayıplamayın ama bunun ne olduğunu bile bilmiyordum. Solumu sağımı hep birbirine karıştırmışımdır. İlkokulda, her hafta okula kocaman adamlar gelirdi (o yaştayken insana koca adam gibi geliyor 18-19 yaşındaki insanlar). bir hafta sol ellerimizi yukarı kaldırır bir hafta sağ yumruklarımızı dikerdik havaya. Bunu da doğru yaptığımdan emin değilim.
Neyse işte. Ben Shakespear, Balzac diye sayıklarken millet solcu köşe yazarlarının isimlerini ezber ediyordu. Ben gazetenin çizgi roman bölümü ve arka sayfası ile ilgileniyordum. Cehaletimi yüzüme vurmasınlar diye içini de okumaya başlamıştım. E, napiim yani, apolitik gençliğin bir temsilcisiydim.
Bu yazarlar yazları sürekli Ören'e gider ve hep Ruhi Su'nun evinde sazlı sözlü rakı muhabbeti yapar, sonra da köşelerinde, onun hastalığı hakkında bilgi verip, adamcağızın pasaport alamamasına veryansın ederlerdi. Bu muhabbet yıllarca hiç değişmedi. Bizim evde de vardı bir Ruhi Su plağı ve ben çok severdim söylediği türküleri. Sözleri hoşuma giderdi, bir de O'nun, o abartılı söyleyişi. Taklidini yapardım.
Ha, bir de Filiz Ali'nin sürekli piyano başında oturup, çalan sanatçının nota sayfalarını çevirdiği konserlerden bahsederlerdi. Müşerref Hekimoğlu'nun içinden hiç çıkmadığı Devlet Konukevi'ni merak edip durdum yıllarca. Ne Cumhuriyet Balolarına evsahipliği yapmış değil mi bu konukevi. Her bayram, anlatılırdı eski kutlamalar. Dışarda davet edilmemiş binlerce külkedisinin hikâyesini hiç dinleyemedik oysa. Okurken ne kadar güzel şeylerden bahsediyorlar deyip, kendi çiçekli basma elbisem içinde, kurdelâlı, farfaralı, katkat etekli, parlak kumaştan elbisesi olan bu insanların dünyasının dışında olduğumu hissederdim.
Ruhi Su'yu aklıma, yazınızda bahsettiğiniz türkü plaklarını kırılması olayı getirdi. Türkülere bu kadar nefretle bakıyorlarsa, Ruhi Su'yu neden seviyorlardı? Bu plakların kırılması ile ilintili zihnimin yaptığı bir başka quantum sıçraması daha var. Bir televizyon programında, hangi kanal hatırlamıyorum, Musa Eroğlu ve Neşet Ertaş ile söyleşi yapıyorlardı. Musa Eroğlu kırgın bir sesle, şimdiki gençlerin ve TV kanallarının türkülere gösterdikleri ilgiden memnun olduğunu ama bir zamanlar TRT repartuarına bir tane Alevî türküsünün giremediğini söylüyordu. Yaşattıklarımızı inkâr etme ya da olmamış gibi davranma yüzsüzlüğünü kimselere bırakmıyoruz gibi.
Sorularımla, öylesine yoldan geçen düşüncelerim birbirine karıştı. Bir tane bile soru soramamış oldum. Ama yazdıklarımın içinde de onlarca soru var. Sadece yazarak anlatmak zor geliyor. En basitinden şu elinde dolarlarla
Afganistan'a giden aydınımız kim onu merak ediyorum. Bir kuvvacının sergüzeştinin yazarı kim peki? Ya türkü plaklarını neden kırmışlar, bu ne zaman oldu?
Soracaklarımın bir çoğunu da unuttum. Bildiğim ya da doğru olduğunu sezdiğim bir dolu şey anlatıyorsunuz yazıda. Haddim olmayarak bir şey söylemek istiyorum: Necdet Şen'nde yer alan ilk yazılarınıza göre burda daha popülist bir dil kullandığınızı düşünüyorum. Yanlış düşünüyor olabilirim, ama bende bıraktığı his bu.
Çamay (11 Şubat)
Merhaba Çamay.
Sanırım önceki yazılarda geçen "toplumsallaşmak duyarsızlaşmaktır" ve benzeri sözlerimden yola çıkarak almış olmalısın bu popülizm etkisini.
Peşinen itiraz etmeden evvel, oturup buna kafa yormam gerekir tabii ki.
Ama şu anda bu sorudan yola çıkarak sesli düşünmeme izin ver.
Daha önce de sözünü ettiğim için kısaca değinicem; ayrıntı için o yazıları bulup oku derim vaktin olursa.
Toplumsallaşmak, duyarsızlaşmaktır; çünkü insan içine her çıkışımızda, diğer egoların (şişkinleşmiş, devleşmiş hastalıklı egoların) saldırgan söz ve davranışlarına, kem bakışlarına, sokuşturmalarına, çelmelerine maruz kalır, en derindeki milyonlarca yıllık "saldır" ya da "kaç" dürtülerimizle boğuşur dururuz. Bazen korkudan saldırır, bazen de öldürme dürtümüzü frenlemek için kaçarız.
Belki örtülü ya da açık düşmanlığa şu ya da bu şekilde maruz kaldığın o anlarda bir şeyler üretmek, dinlenmek, sözkonusu saldırganlığa rağmen hayatını doğal akışı içinde sürdürmek ve hem kendine hem de etrafa renk vermemek ikilemini yaşarsın.
Bize öğretilmiş olan budur çünkü: "Uzlaş, renk verme, kıçını kolla."
Bu da ancak duyarsızlaşmakla, nasırlaşmakla mümkün. Tibet'teki bir manastırda 10 yıl inzivaya çekilip, Nirvana'ya ulaşmış olarak dönmüş bile olsan, toplumsal hayata katıldığın an tekrar tırlatırsın. Bunca kalabalık ve bunca kemirgen egonun arasında, hep orta kanalda ve dengede kalman maddeten mümkün değil.
İşte o nedenle duyarsızlaşmadan toplumsallaşamazsın.
Peki sence ben yukarıdaki açıklama özelinde "toplum" derken kimleri kastediyor olabilirim?
Avam Türk'ü mü? Hayır. Benim onlarla yolum kesişmiyor ki...
Ben, İstanbul'un mutena semtlerinden birinde oturan, insan içine çıktığında da yazar, çizer, yayıncı, üniversite hocası, hadi bilemedin, bayramdan bayrama yakın akrabalarımla görüşen biriyim. Daha da genişletirsek, bana "abi" diye hitap eden bakkalla, sucuyla, kapıcıyla, anlık kesişmeler yaşıyorum. Herkes kendi katmanında kalıyor; evli evine, köylü köyüne; çilingir sofrasına oturup, birbirimize hayatlarımızı anlatmıyoruz. Teorik olarak değişse bile, demek ki pratik olarak, benim Toplum'um Beyaz Türk. Diğer katmanlarla ilişkim yok ki sorunum olsun.
Dolayısıyla, "öteki"ni değil, kendi doğal yaşam alanımı mercek altına alıyorum. Bana iş verecek, yazdıklarımı okuyacak, arkadaşım, dostum, sevgilim olabilecek insanları kızdırıyor, tırnak içinde "menfaat kapımı" kapatıyorum. Dahası, eli kalem tutan, aleyhimde kamuoyu oluşturabilme imkânına sahip olanları, muktedirleri huzursuz ediyorum. Bokböceklerinin, hırs kumkumalarının takıldığı oluyor zaman zaman ayaklarıma. Kendi çürümüş ruhlarını bana yansıtanlar çıkıyor.
Köylünün, arabeskçinin, minibüs şoförünün benimle ne gibi bir organik bağı var ki, onları aşağılayan kendi (eski) cemaatimin bu haksızlığına isyan ederek kanlı bıçaklı olmam popülizm sayılsın?
Beyaz Türk yazısında, tepkimi daha iyi anlatmak için "gel arabeskçi kardeşim, gel kara kafalı, aşağılanmış halk..." ve benzeri cümleleri sarfeden ben, Avam'la ne ittifak ne de kavga içindeyim. Kavgam (varsa eğer) Beyaz Türk ile var. Çünkü içinde yaşadığım katman orası. Dolayısıyla da benim için toplumsallaşmak, pratikte, ilişkilerimi en aza indirdiğim, ama görüşmek zorunda kaldığımda da yazılarımda ne söylüyorsam aynı netlik ve meydan okuyuşla suratlarına tekrarladığım Beyaz Türk katmanının arasına karışmaktır.
Ama hayır. Artık onlardan biri değilim. Aralarına girmiyorum. Nikâhlarından, cenazelerinden bile uzak duruyorum. Kokteyllerine, kutlamalarına, davetlerine icabet etmiyorum.
Soy sop olarak kimlerden ve nereli olduğum, hangi gelir katmanına (tabii ki sefalet sınırı) ait olduğum belirleyici değil; bendeniz kafa yapısı olarak Beyaz Türk'le köprüleri 10 yıl önce attım. Bunu da çizgi romanlarımda, medyaya verdiğim mülakatlarda, sonra da kitabımda ve Necdet Şen yazılarımda dile getirdim, halen de dile getirip duruyorum. Henüz tamamını okumamış olduğun için, aradaki malumat boşlukları sana benim çelişkim ve tutarsızlığım gibi görünebilir. Normaldir. Ama kapıdan giren her yeni konukla birlikte filmi bir kez daha başa saramam.
Bilmiyorum, ne kadarını anlatabildim meramımın?
Necdet (12 Şubat)
Şu "Beyaz Türk" dedikleriniz tam olarak kim oluyor, biraz daha açar mısınız?
Geceleri rüyamda renkten renge giriyorum. Siyah mıyım, beyaz mıyım anlayamadan uyanıyorum. Yazınızı her okuyuşumda da çiçek dürbününe bakıyormuşum gibi, konu farklı yönleriyle açılıp saçılıyor önümde.
Sizin yazınızda bariz olarak vurgulandığını düşündüğüm, her iki "cumhuriyet"in kurucularına duyulan tepkiydi. O dönemin anlayışının, tepeden inme beğenileri ve değerleri, bin yıllık bir birikimi yok sayarak halka benimsetmeye çalışması, bugün sahip olduklarımıza bakarsak, pek de başarılı olamamış gibi görünüyor.
Binlerce yıldan beri onlarca medeniyet yaşamış bu yamuk dörtgenin içinde. Eteklerindeki zenginlikleri döküp gitmişler, giderlerken. Bilmeden kullandığımız deyimlerde, bakmadan ezdiğimiz kilimlerin desenlerin, renklerinde, yazmaların oyalarında, halk hikâyelerinde, nedenini bilmeden inandığımız batıl inançlarımızda izleri var o kültürlerin. O izler de siliniyor artık. Üstlerinden loğ taşı geçmiş gibi düzlenip yok oldular.
Televizyondaki müzik kanallarına şöyle bir takılın, bakın en çok kimler dinleniyor. Sesinin dört oktav olduğu söylenen adam türkü söylemiyor; "bebeğimmmm, seni senden çok sevdimm bebegimmmm" diyerek gırtlak nameleri yapıyor. Millet, "bas bas paraları Leyla'ya, bi daha mı gelcez dünyaya?" ile kendinden geçiyor; "sende kaldı bende kaldı" diyen yarı çıplak hatunun detone sesinden, gözleri bacak arasına odaklanmış olarak, bilmem neresinin kimde kaldığını anlamaya çalışıyor.
Halkımın korkutucu bir çoğunluğu "bana bulaşmayan yılan bin yaşasın" sözünü düstur edinmiş. Televizyonda en çok izlenen programların başında show haber geliyor. İştahla küçük kızlara tecavüz eden öğretmenlerin, hastasına sarkan doktorların, çocuğunu zincire bağlamış, annesini pislik içinde yatıran ailelerin, vahşice öldürülen hayvanların kanlı görüntülerini seyrediyor.
İş yerinde her gün kapıda, asansörde karşılaştığım insanlar bir "günaydın"ı esirgiyorlar. Ben dediğimde ise, yüzüme dikilen bakışlardan kendimi ayıp bir şey söylemiş gibi hissediyorum. Sifonu asla çekmek gibi bir alışkanlığımız olmadığı ve kendimizden sonra gelen, önümüzden giden insanlara karşı hiç saygımız olmadığı için, hacetimizin kalınlığı konusunda da bayağı bir fikir sahibi oldum.
Yolda yürürken nereye bakacağımı bilemiyorum. Aşağı baksam "harrkkk tuu!" diyerek sallanan balgam parçaları. Karşıya baksam apış arasını avuçlayarak gelen adamlar.
Etobur bir milletiz. İster iki ayaklı ister dört ayaklı olsun iştah aynı iştah değişmiyor.
Adil miyiz, dürüst müyüz, vicdan sahibi miyiz, erdemli miyiz? İkinci Dünya Savaşı'nı ve özellikle de Musevilere karşı yapılan soykırımı anlatan filmleri izlerken, yıllardır yan yana evlerde yaşadıkları komşularını Almanlara ihbar eden, sonra da komşularının mallarını yağmalayan insanları, geçmişi tertemiz bir ırkın ahvadı olmanın vurdum duymaz tavrını takınıyoruz.
Oysa ki, geçtim gayri müslüm komşularını ihbar edenleri, mal satmayanları (ben bunlara tanık olmadım) mahallede hangi komşusuna hangi gazeteyi dağıttığını, belli bir görüşün adamı olan bayiye jurnalleyip, çocukken birlikte üç tekerlekli bisiklet arkasından koşturduğu, aynı sırayı paylaştığı arkadaşlarının, ilkokul öğretmeninin dövülmesine hatta bir kısmından bir daha haber alınamamasına neden olan insanları biliyorum.
Nerdeyse 30 yıldır aynı mahallede komşuluk yapan insanların, çocukları çocuklarıyla oynayan komşularını sırf Alevî oldukları için, evde yasak yayın saklıyorlar diye ihbar edenleri biliyorum.
Sana'nın, tüp gazın, şekerin bizleri kuyruğa dizdiği yıllarda, kendi kırk yıllık bakkalımız değil miydi stok yapıp, iki kat fiyatla bize satan. İkinci Dünya Savaşı yıllarında stokculuktan köşeyi dönen şark kurnazları kimlerdi?
Karası da, beyazı da, yöneteni de yönetileni de masum değil bence.
Çamay (14 Şubat)
Var mısın, şu son paragraflarını dünyanın bütün dillerine tercüme edip, o ülkenin insanlarına okutalım, bakalım ne yorum yapacaklar?
Sence "vay beee, siz Türkler çok berbat bir milletmişsiniz!" mi derler? Yoksa, "aaa, ne tesadüf, bizde de aşağı yukarı böyle!" mi derler?
Bozkırkurdu'nu yazan Hermann Hesse Türk müydü sence? Ya da Sineklerin Tanrısı'nı yazan William Golding? Ararat filmi ile Schindler'in Listesi filmlerinde anlatılan millet aynı millet mi? Kızılderili katliamını Türkler, Almanlar ya da Kızıl Kmerler mi yaptı?
Sen New York'ta da yaşadın. Geceleri Bronx'ta dolaşabilme şansın olabilseydi ne görecektin?
Barbarlık ya da Uygarlık sence hangi milletlerin tekelinde dersin?
Herkes ne kadar kirliyse biz de o kadar kirli ve herkes ne kadar temizse o kadar temiziz; velev ki aynanın karşısında kendimizi maskesiz, makyajsız suratımızla gördüğümüz an onu başkası sanmayalım.
Dahası, bu yazılar "kim kirli kim temiz?" tartışması yapmak için yazılmadı ki. Bu tartışmanın konusu: propagandanın "eğitim diye kakalanmış olması. Kendi fikrimiz sandığımız bir fikrin, kafamıza telkinle sokulmuş olması. Sapla samanı ayıramıyor oluşumuz.
Baksana, sen bile şu sağduyuna ve birikimine rağmen, kendi halkını buraları ziyaret eden bir turistin bakış açısından inceleyebiliyorsun. Daha düne kadar ben farklı mıydım? Hatta, daha birkaç yazı önce ekranı dolduran bozuk aksanlılara veryansın eden ben değil miydim, Beyaz Türk takıntılarımla?
Yerlere tükürme konusu gün gelir hallolur, bi şekilde yontuluruz; ama kendinden nefret eden bir toplum iflah olmaz gibime geliyor.
Hadi hep beraber şarkının tekrar bölümünü terennüm edelim:
"Gel kardeşiiim, eliiini veer banaaa! Sev kardeşiiiim!"
Necdet (15 Şubat)
Şimdi siteyi açınca kendi mektubumu gördüm.
Yazdıklarım, sizin yazınızı okuduğum anda beynime boca eden düşüncelerin, gelişine göre alt alta sıralanmasıydı. Ben de sizin gibi sesli düşünmeye çalışıyor, belki de sizden gelecek yanıta göre henüz zihnimde şekillendiremediğim sorulara bir cevap bulurum umudunu taşıyordum.
Uzatmayacağım. En kestirmeden söylemek gerekirse, ben ne sizi ne de yazılarınızı popülist buluyorum. Söylemek istediğim bu değildi. Necdet Şen'nde yer alan bütün yazılarınızı biliyorum, hepsini okudum. Aralarında bir tutarsızlık olduğunu düşünmüyorum, sizin sandığınız gibi. Ben Beyaz Türk yazısındaki uslûbun, diğer yazıların uslûbundan farklı olduğunu söylemeye çalışmıştım. Popülist bulmamın sebebi, herkesi galeyana getirebilecek ya da herkesin belki de ne söylenmeye çalışıldığını tam anlamasa da, körlemesine katılabileceği türden bir kalemşörlükle yazılmış olduğunu düşünmemdi.
İnsanların hangi müziği dinlemeleri, hangi resmin karşısında kendinden geçmeleri, hangi kitapları okumaları, neleri seçerlerse beyazlaşıp, nelere gönül kaydırırlarsa kararacakları, bir çoğumuzun farkında, bir kısmımızında farkında olmadığı eğitim propagandası ile zihinlerimize mıhlanmış olabilir. Bunların dışında, erdem sahibi, sevecen ve iyi niyetli bir insan olarak yetişmemizde, nasıl bir maya çalınmış ki hamurumuza ekşiyip bozulmuşuz.
Ben arabesk dinlemiyorum, zorla değil ya bana hitap etmiyor. Ama dinleyene de yan gözle bakmıyorum. Tahammül edemediğim, ben geceleri kimseyi rahatsız etmemek için kulaklıkla müzik dinlerken ya da pencereyi açtığımda radyonun sesini kısarken, alt kattan, üst kattan, yan komşudan sesi sonuna kadar açılmış müzik setinden değil sadece Ankaralı Turgut'un, Kibariye'nin, Deep Purple'ın, Lenny Kravitz'in, Mozart'ın da, dalga dalga gelip odamı işgal ederek, keyfimi iğfal etmesi. Bu terbiyesizliği Çankaya'da oturan da yapıyor, Cebeci'de oturan da, Keçiören'de oturan da.
Trafikte yol kesen, yol kapan, hiç bir kurala uymamayı zekâsal özür değil, bilâkis marifetten sayan, bu kadar tembel bir millet olmamıza rağmen nedense direksiyon başında tez canlı kesilen, kendi yaşamından başka hiç bir canlının yaşamına saygısı olmayan bu insanlara tahammül edemiyorum.
İnsana yatırım yapmayan, yetiştirdiği insanların emeğine saygı duymayan, düşünen ve üreten insanlar yerine, her söylenene biat eden insanların yükseldiği bir ülke oldu çıktı burası? Hep mi böyleydi, ben mi yeni açtım gözlerimi dünyaya? Tüm bu çirkinlikler hangi sokma akıl eğitimle öğretildi bize? Ben de bu yumurtanın içinden çıktım, şimdi dönüp kabuğumu beğenmiyorum?
ıktığım yeri kabullenmek zorunda hissetmiyorum işte kendimi. Bu kabuğun değişeceğini sanmıyorum. Bizim kabuk, şu diş macunu reklamındaki iki yumurtadan kalsiyumla korunmamış olanınkine benziyor. Gün geçtikce inceliyor.
Evet barbarlık ve uygarlık kimsenin tekelinde değil. Hiç bir ülke, insan hakları, soykırım, kültür emperyalizmi, devamını siz getirin, hiç bir konuda bir diğerine ders verecek kadar sütten çıkmış ak kaşık değil. Herkesin saklayacak çok ayıbı var.
Bir çok ülke gördüm, ikisinde uzun süre yaşadım. Bronx'u ve Harlem'i de biliyorum Doğu Londra'nın kenar mahallelerini de. Gece çıkmanıza gerek yok. Gündüz gözüyle sizi bu semtlere bıraksınlar, hangi ülkede olduğunuzu tabelalar olmasa asla bilemezsiniz. Alibeyköy'ün, Çinçin Bağları'nın kardeş semtlerinden hem New York'da hem Londra'da var. İnsanların ezilmişlikleri, isyankârlıkları, yoksullukları, dinledikleri müzikler birebir aynı nerdeyse. Gece yarısı kavga eden adamlar, radyoyu bağırtarak müzik dinleyenler, gaz şirketini, elektrik şirketini atlatmanın, telefon konuşmalarını bedavaya getirmenin yollarını bulan dehalar oralarda da var. Her toplumun çürüyen uzuvları var. Sadece biz miyiz "çok dindar" olan millet. Amerikalılar kadar din bağnazı ve sığ düşünceli bir millet daha olamaz. Şu sizin anlattığınız devekuşlarına herkes kadar onlar da benziyor.
Herkesin var bi çöpü göze batan velhasıl. Başka milletten insanlara, kültürlere ve dinlere ne kadar açık ve hoş görülü oldukları tartışılır, ama en azından kendi toplumları içinde bireye saygıları var. Bu da tartışılır, her tezin bir anti tezi vardır. Verdiğiniz örneklerle bir şeyi hem yanlış hem de doğrulayabilirsiniz. Ben yeni bir tartışma başlatmak amacında değilim. Sizin dediklerinize karşı çıkıyor da değilim. Yani onlara bir tezatlık olsun diye yazmıyorum. Sadece bu da benim meramımı biraz daha açmaya çalışmak çabası.
Çamay (17 Şubat)
amay, bi itirafta buluniiym mi?
Yukarıda örneklediğin terbiyesizliği ben de yapıyorum.
Yani, ne zaman bir Fleetwood Mac kaseti koysam kasetçalara, özellikle de tam Stevie Nicks'in Beautiful Child şarkısına gelince köklüyorum potansiyometreyi, mahalle inliyor.
Hanzoyum, itiraf ediyorum.
Ama gene de Ermenileri ben kesmedim valla.
İnsanın paylaşası geliyor. Yani, ne biliiym, o şarkıda o kadar duygulanıyorsun ki, "bunu herkes dinlemeli" arzusu bütün benliğini sarıyor.
Valla sevgiden...
Bence sen de boşver, aç müzik setinin sesini sonuna kadar, bütün mahalle Zakir Hussein dinlesin.
Necdet (17 Şubat)
Mektuplar
Necdet Şen
"Birazdan gidecek, belki hiç göremem. Söyleyebildiğim tek şey: Nasılsın?"
Ama gel gör ki, bu yaşananlardan sonra Behçet'e "nasılsın?" diye soracak cesaretim yok.
Bildiğimiz üzüntü duygusunu depresyon&q…
Bunalım Burhan » Ayol, bunlar sağlam insanı…
Erkin Baba da taklit sayılır Bakınız: John Lennon…
Ali Sedat Çetinkoz » Çocuğun istikbali sözkonusu
ABD'de birçok aile (özellikle de kentli, okum…
Minik Ülkü » Çocuğun istikbali sözkonusu
Milliyet gazetesindeki haberi okuyunca aklıma…
Cekni Kılsın » Vostok Gölü
Cumhuriyetin zorlanarak da olsa itiraf edilen…
Erdem Abaka » Talât Paşa Ruhu
İki şeyi birbirinden ayırmak lâzım. Dünyada sosyalizm diye bir şey hiç olmadı. İslâm'ın başına gelen tabiri caizse, sosyalist teorinin de başına geldi.
Hikmet Kıvılcımlı
Bugün hâlâ -gözü kararmış vurguncu, derebeği, ezgici olmayan- her Mümin ve Müslüman, o Ganimet Sûre'sinin en birinci ayetini bir, bir daha, namusluca okuyup anlamıya çalışabilir. Kur'an ortadadır.
Erdem Abaka
Bir "milletler topluluğu" yaratma hayalinden bir çırpıda vazgeçerek, adına ihtilâl yapılan halkların kanları ve acıları üstüne çelik bir çekirdek inşa eden İttihatçı zihniyet, Türk halkının sırtına taşınması zor bir yük bindirdi.
Hülya Yalçın
Canlıların yaşam hakları doğumla başlar ve biri diğerinden üstün kılınamaz. Hele ki "KÜRK" kullanmak için öne sürülebilecek hiç bir tartışma götürür mazeret yoktur.
Yüzyılın aşkı: Güzide ve Bilal
Gökhan Akçiçek
Hayat her aşkı sonlandırmak istese de, buna direnen âşıklar, aşkı son nefeslerine kadar taşıyorlar. Gövdeden çıkıp, ruhta eriyen aşk, yaşama sunduğu insan sevgisinin tutkulu bu inadı karşısında, bazen ölümü bile çaresiz kılabiliyor.
"Tababet ve Şuabatı Sanatlarının Tarz-ı İcrasına Dair"
Melih Özel
Hazır giyim elbiselerimi diken kişileri tanımadığım gibi, hastalarımız da kendileri ile ilgilenen hekimleri tanımıyorlar artık. Halbuki ben hastalarımın hatıralarında, diktiği kumaşa, sevgiliye dokunur gibi dokunan dilsiz terzimin bende yer ettiği gibi yer etmek istiyorum.
Hikmet Kıvılcımlı
İşveren Sınıfı, en normal "Sermaye Birikişi" dediği çapulla adam olmuştur. O çapul, işverenin kendi anayurdundaki milyonlarca küçük üretmenin; esnafın, köylülerin mülkceğizlerinden edilmeleri demektir.
Çocukken yağmurun kokusu da başka
Melih Özel
Toprak kokusunu mu özlemişim, çocukluğumu mu? Bilmiyorum. Belki de o kokunun beynimde oluşturduğu elektriksel aktivitenin uyardığı alanlar, o hatıralara aitti. Çok güzeldi o kokuyu yeniden hissetmek.
Gökhan Akçiçek
Bizden başka evrenin tüm konukları hep susuyormuş oysa. Ağaçlar, kelebekler, gökyüzü, karıncalar, tırtıllar, solucanlar… Binlerce lâkırdının içinde susarak var olanlar varmış.
Densizlikler denizinde boğulurken
Melih Özel
"Ben de densizlik yapmalıyım!" diyorum kendi kendime. Başka çaresi yok. Belki böylece boğulmam. Ne bileyim, belki su üstünde kalmanın yolu budur.
Gökhan Akçiçek
Onları tanımanın en kolay yolu, yüzlerine, özellikle gözlerinin içine ısrarla bakmaktır. Bakışlarını ilk kaçıran onlar olacaktır. Neden dersiniz acaba? Her kardeşle azalmanın ıstırabı mıdır bu?
Ali Sedat Çetinkoz
Boyumdan büyük lâflar ettiğime bakmayın, baştan söyledim, bunlar bir demlik çay içilip öyle yazılmış şeyler. Başkaları ülke bile yönetmiş böyle kafayla, ben anayasa kaleme alsam ne olur?
Damgasızların orgazmı 12 dakikaymış
Deniz Türkoğlu
Düşünsenize sayın Ayşe Hanım, hayvanı tam damgalayacakları esnada gelen geçen, bakan eden, öyle olmasın böyle olsun, orasına basma burasına bas diyen bir seyirci topluluğunun önünde yapılır mı bu işler?
Zeynep Bozboğa
2000'li yıllar ise başlı başına fiyaskoydu. Sanmıştık ki 2000'li yıllarda uzaya gideceğiz. Bizdeki de ne hayal gücü ama, Kıbrıs'a git desen gidecek paramız yok, uzaya baya baya niyet besledik.
Hikmet Kıvılcımlı
Toprak toptan Kamu'nun adına, bugünkü deyimi ile "Devletleştirilmiş" bulununca, bu Toprak temeli üzerinde kurulu politika üstyapısı kendiliğinden "Devletlû" (Devletcil yahut alafranga deyimiyle: Devletsel) olur.
Bilge Bozkurt
Gazete, dergi, internet sayfalarında, her gün sayısı artan bu yeni yaşam umutlarına bakınca içim kıymık kıymık oluyor. Öde öde bitmez banka kredileri geliyor aklıma önce, ardından bu kusursuz evciklere sığışmak için ödenen büyük bedeller.
Beraber ve solo şarkılar; beğen, yorum yap, paylaş.
Erdem Abaka
Yanı başınızdayken hayatınızda olmasından şikâyet ettiğiniz bu köylü çocukları, Kürt meselesi ortadan kalktıktan sonra ait oldukları kastlarına gönderilmek üzere şimdilik yine sizlerin çıkarlarına hizmet ediyor. Yaşarken de kurtulamıyorlar sizden ölünce de.
Sevdikçe beni, sen kendini tanıdın
Deniz Türkoğlu
Bunca mutsuzluğun sebebi, "sahiciliğin" ağır faturasından kaçmakla ilgili olabilir mi? Şimdi biz, -bazılarımız, herhalde- vıcık vıcık sahte ve bir o kadar da samimiyetsiz miyiz yani?
© Derkenar - Sitedeki içerik 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasası ile korunmaktadır. Yazılı izin olmadan kopyalanamaz, çoğaltılamaz, değiştirilemez, başka mecralarda kullanılamaz. Ancak uzunluğu 200 kelimeyi geçmemek, yazar adı ve kaynak belirtmek ve bu sayfaya link vermek kaydıyla yazılardan alıntı yapılabilir.
(Ayrıntılı bilgi için, bakınız »
Derkenar'ın Manifestosu)
Şu an 134 cici çocuk Derkenar'a bakıyor
Yazı Boyutu
Büyük
Standart