Patronsuz Medya
Anasayfa- Dilin Kemiği
- Mektup
- Kitap Kurdu
- İnternet
- Mavra
- Web Gezgini
Yazı Boyutu
İlknur Çağlayan ve necdet - 7 Eylül 2002
Sevgili Necdet Şen merhaba,
Deniz Akidil ile ilgili yazıyı okudum ve gerçekten çok üzüldüm.
Kendisini hiç tanımama rağmen ismini biliyordum ve bir hayvansever olduğu için de sempati duymuştum. İsterdim ki böyle insanları hiç kaybetmeyelim.
Ben de geçtiğimiz Çarşamba yani 4 Eylül Çarşamba akşamı maalesef canımdan bile çok sevdiğim Yumoş'umu, oğlumu kaybettim. Son derece ızdırap verici bir şekilde ellerimden uçup gitti ve hiç bir şey yapamadım.
Yaklaşık üç haftadır rahatsızdı ve nefes almakta zorlanıyordu. Zaman zaman da astım krizine benzer krizler geçirmeye başlamıştı. Sağlığında bile araba tuttuğu için güçlükle götürdüğüm veterinere kafesine koyarak yayan olarak gittim, ama o bile onu sarstı. İlk götürdüğüm zaman ise hiç bir şey yapmadılar ve çok heyecanlı olduğunu, çekecekleri kalp elektrosunun hiç bir şey göstermeyeceğini söylediler.
Eve getirdim ve iki hafta boyunca son derece itinayla durumunu takip edip doktora bildirdim. İştahtan kesildi. Hareket edememeye başladı. Yemek yemediği için güçten düştü. Hem ben ailem başında lokma lokma birşeyler yesin diye ona yalvarmaya başladık. Sırf hatırımızı kırmamak için bir şeyler yemeye çalışıyor ama ağzından yemekleri düşürüyordu.
Doktora eve gelip en azından serum takmasını söyledim, ama bana hastanızı mutlaka kliniğe getirin teşhis koyalım dediler.
Zaten güçsüz kalmış bedenini kliniğe kadar götürerek hırpalamak istemiyordum, çünkü ne zaman onu kliniğe götürsem yolda bile bayılıyor kusuyordu. Hastayken nasıl getireyim diye defalarca söyledim ama Çarşamba akşamı çaresiz kaldığım için yayan olarak koşa koşa kliniğe götürdüm.
Orada oğluma oksijen verin diye yalvardım ama durumunu izleyelim dediler. Doktor nefes açıcı olduğunu söylediği bir iğne yaptı ve oğlum çırpına çırpına annemin ve benim gözümüzün önünde ellerimizden kayıp gitti.
Bu üzücü olayı sizinle paylaştığım için beni bağışlarsınız umarım. Çünkü insanlarla acı şeyleri değil güzel şeyleri paylaşmak isterdim, ama beni anlayacağınızı umarım. Oğlumun cansız bedenini eve geri getirirken yolda rastladığım arkadaşım ağladığımı görünce 'sen zaten deliydin ama kedi için de ağlanır mı? Nasıl olsa evinde bir tane daha var. Niye üzülüyorsun ki?'dedi.
Bu insanlar ne zannediyor? Bu varlıklar evde bir aksesuar mı ki kırılırsa bozulursa öteki ile idare edersin diyorlar?
Size karşı duyguları olan bir şeyi kaybetmek çok acı. Ben şu anda evlât acısı yaşıyorum. Doğduğum günden beri sokak kedileri ve sokak köpekleriyle haşır neşirim. Onların duyguları düşünceleri var. Ve ben bana karşı aileme karşı minneti, hisleri olan bir varlığı çok acı bir şekilde kaybettim. Kaybettiğim şey bir aksesuar değildi.
Yazımı sonuna kadar okuduğunuz ve sabır gösterdiğiniz için çok teşekkür ederim.
Merhaba İlknur.
Anlattığın duyguları ilk kez ilkokuldayken tatmıştım, bir kamyonun altında kalan köpeğim Bobi nedeniyle. O zaman bana da aynı cümleyi söylemişlerdi: "Köpek için ağlanır mı?"
Karnı yamyassı olmuştu. Bir hafta süren can çekişmesine tanık olmuştum. Ölmeden hemen önce fosfor yeşiline dönüşen gözlerini ve o fosfor yeşili ışığın sönüşünü izlemiştim. Daha 10 yaşındaydım.
Epeyce benzer travmadan sonra, artık şöyle düşünmeye başladım:
Biz hayvanseverler (deliler) saf saf bakan bir çift gözün ardındaki koşulsuz sevgiyi, berraklığı görebilme şansını ve mutluluğunu tatmış ayrıcalıklı, talihli kişileriz.
Darısı, bu ışıkla aydınlanamamış, yüreğindeki tüm petekleri ışıkla (sevgiyle) dolduramamış insanların başına.
Yumoş'un şimdi her yerde artık. Geçici bir elbise gibi büründüğü bedenden sıyrılıp onu yaratan mucizenin parçası oldu. Sana verilebilecek en güzel şeyi, çoğalan sevgiyi bırakarak görevini tamamlayıp gitti.
Bizim de görevlerimiz var. Sevgiyi (hayatın soluğunu) sözcüklerimizin ulaşabildiği her yere taşımak.
Günün güzel geçsin.
Necdet
Düşünenlerin düşünceleri
Merhaba arkadaşlar, şu anki acım o kadar büyük ki kelimelerle anlatamam... Ben de Paşam'ı canımdan çok sevdiğim biricik oğlumu kaybettim bu anlatılamaz bi duygu.
Paşam daha küçücük bi doğan yavrusuydu çaresiz zayıf ve güçsüzdü evimin penceresine düşmüştü ıslaktı. Onu ilk elime aldığımda aramızda çok güçlü bi bağ oluştuğunu görebiliyordum birkaç gün sonra bana iyice alışmıştı.
Paşam daha uçamıyordu ama o minik ayaklarıyla bana doğru yürüyordu ve o parlak gözleriyle gözlerimin içine bakıyordu. Her gece onu öpüp kokluyordum tıpkı yeni doğmuş bebek gibi kokuyordu ve benim içinde dünyalar tatlısı bi bebekti o.
Paşam'la sadece 20 gün geçirebildik ama bu günler çok güzeldi. Her zaman onun büyüyüp özgürlüğüne uçacağı günü hayal ediyordum ve heyecanlanıyordum. Artık birbirimize iyice alışmıştık.
Ama işte o gün çok kötüydü. Halsizdi ve zorla yemek yiyordu. O küçük bedeni daha fazla dayanamadı ve ilelebet huzura uçup gitti. Paşam'ı sonsuzluğa uğurlamıştım. Ama beni çok erken terk etmişti. Paşam'la daha çok şey yapıcaktık.
2 gündür yalnızım. Paşam bir vardı bir yok oldu. Odam onsuz bomboş, evim sessiz. Annem babam abim ve ben hepimiz çok mutsuzuz çünkü ailemizden birini kaybettik. O benim biricik oğlumdu, paşamdı. Şu anda çok acı çekiyorum. Bu acı manevî bi boşluğun içine düşüyormuşum hissi veriyor, canımı acıtıyor. Parlak ışıkların altında kendimi karanlık bi odaya hapsedilmiş gibi hissediyorum.
Ben şu anda 17 yaşındayım ve anladım ki evlât acısı hiç bi şeye benzemiyor...
Seçil Ökten - 22 Temmuz 2009 (23:21)
Ben de benzer bir şekilde 2008 yılında kedim minnoşu kaybettim. Onun için bu yazılanları ağlayarak okudum ve onların gerçekten nasıl üzüldüklerini anlayabiliyorum... Sokakta bile ölmüş bir kedi görsem dayanamıyorum ve ağlamaya başlıyorum. İnsanların hayvanlara acımasızca davranmalarına dayanamıyorum elimde olsa bütün sokak hayvanlarını alıp bakmak isterdim...
Nurten Çelik - 5 Şubat 2010 (19:54)
Mektuplar
?
İstanbul babanızın malı mı?
Ali Türkan
Berlin'de epey tanınan bir Yunan tavernasından bir müşteri almıştım birkaç yıl önce. Atinalı'ymış adam... Biraz muhabbetten sonra, Yunan köylülerini kastedip "bıktım bu ayılardan" demişti bana. Devam
Çizgi Film = 10, Müfredat = 0
Necdet Şen
Batı'nın tüm şablonlarını daha da vahşice kullanan bir sektör değil, içindeki insanî değerlerle tüm dünyada sarsılmaz bir saygınlığı bugünden başlayarak kuracak bir çizgi roman ve çizgi film akımı Anadolu'dan dünyaya yayılmalı. Devam
Yalçın Şahin - Gazi'nin Topal Osman'la iş bağladığı ve kaplıcalarında şifayab olduğu rivayet olunan... Geberteceksin hepsini!
Web Gezgini - 19 Mayıs 1919'da 9. Ordu Müfettişi sıfatıyla Samsun'a ayak basan... Geberteceksin hepsini!
Ahmet Faruk Yağcı - Ata'nın yakın çevresi ve liyakat üzerinde çok zamandır düşünürüm. Önceleri bu insanları... İki küçük kol düğmesi, bir kurşun
Necdettin Yançizer - Az önce okuduğum bir haber aklıma yıllar önce seyrettiğim Jacob's Ladder... Akbaba'nın dördüncü günü
Filiz Sazak - Türkiye'de de özel dedektiflik kurumu usul usul yerleşiyor. İlk müşteriler... Özel Dedektif lâzım mı sevgili Urfalılar?
Ali Barutçu - Çok hayran kaldığım sözler. Bir öğretmenin eski bir gazete kâğıdından okumuştum bu... Eski bir tapınak yazıtı
Modern kaos tanımı, klâsik kaos tanımını reddeder. Eski tanımlama kargaşa, düzensizlik, başıbozukluk, biçimsizlik, insanların birbirini boğazlaması veya mahşer, kıyamet belirtisi ya da en uygun tabiriyle Babil Kulesi insanları; herkesin ayrı dilden konuştuğu, ayrı telden çaldığı karmakarışık bir dünyayı ima eder.
İki küçük kol düğmesi, bir kurşun
Kâmuran Kızlak
Umarım kimsenin aklından "nasıl olur da aynı suçu işleyen iki adamdan biri idam edilirken, diğeri dalavere ile mahkemelerin elinden kurtarılır" gibi münafıkça sorular geçmemiştir. Devam
Şarkiyatçılık
Edward Said
Beyaz Adam olmak bir fikirdi, bir gerçekti. Hem beyaz dünya hem de beyaz olmayan dünya karşısında düşünülüp kararlaştırılmış bir konum almayı gerektiriyordu. Devam
Ev alırken nelere dikkat edilir?
Durmuş Düşünür
Evini satmak isteyip de bir türlü satamayan insanlara acizane tavsiyem, mutfağa yaptırabildiğiniz kadar bol dolap yaptırın. Dolap kapaklarının kulpları da parlak sarı madenden ya da sedeften olsun. Gerisi önemli değil. Devam
Dört anlaşma
Don Miguel Ruiz
Dört anlaşma dönüşüm ustalığının özetidir. Tolteklerin ustalıklarından biridir. Bu cehennemi cennete dönüştürme ustalığıdır. Toplumsal kâbusu, bireysel cennet rüyasına çevirme ustalığıdır. Devam
Kozmik Deprem Senaryosu
Ahmet Faruk Yağcı
Kozmik bürolarda mutlaka büyük İstanbul depremi müdahale senaryosu da olmalı. Hangi birlik hangi yolları tutacak, hangi bölük hangi mahallenin güvenliğini sağlayacak? Seyyar hastane ve fırınlar nerelere kurulacak? Devam
İslâmî Cemaatler
Vahap Demir
Sosyoloji bir anlama çabasının adıdır, değer yargılarını, inançlarını bir kenarda tutmayı, olan biteni en objektif haliyle resmedebilmeyi gerektirir. Devam
Eğitim 'cehaleti' alır, eşeklik baki kalır (mı?)
Necdet Şen
"Eğitim cehaleti alır, eşeklik baki kalır" sözü ne yazık ki gerçeği tam yansıtmıyor, çünkü eğitimin cehaleti aldığı falan yok. Tam tersine, -eğer kişinin mayasında efendilik yoksa- bu cehaletin üstüne bir de lâf ebeliğini ve kendini bilmezliği ekliyor. Devam
Alsak alsak ne alsak?
Seyit Balkuv
Acaba, eski ilkel dönemlerde tüketim araçlarından yoksun, maddi ve manevi sıkıntılar yaşayan insanoğlu, önce tüketim sayesinde bazı aydınlanmalar kazanıp, ardından tüketim alışkanlığından vazgeçerek aydınlanma yolunda ilerleme kaydetmek kaderinde mi? Devam
© 2000-2010 ~ Derkenar ~ Sitedeki içerik 5846 Sayılı Fikir ve Sanat Eserleri yasası ile korunmaktadır. Yazılı izin olmadan kopyalanamaz, çoğaltılamaz, değiştirilemez, başka mecralarda kullanılamaz. Ancak uzunluğu 200 kelimeyi geçmemek, yazar adı ve kaynak belirtmek ve bu sayfaya link vermek kaydıyla yazılardan alıntı yapılabilir. »
21 - 80 - 1158 - 1528
