Patronsuz Medya

Seferberlik Kadınları

Kemal Tahir - Bir Mülkiyet Kalesi


Kasımpaşa bir fıkara semttir. Bütün fıkara semtler gibi çabuk öfkelenir, çabuk korkar, çabuk yılar. Fıkaralar bütün darbeleri doğrudan doğruya kalplerine alırlar. Kederli ve mukavemetsiz olmaları bundandır.

Kıtlık da İstanbul'da, galiba ilk defa sahici kılığı ile Kasımpaşa'da göründü. Bakkal dükkânları birdenbire boşaldı. İnsanlar, çarşılardan pazarlardan çekilerek fırınların önüne biriktiler.

İlk hafta, dilenmeye benzeyen bu hal, amele ve usta ailelerine pek zor geldi. Erkeksiz kalmış evler, ne yapacaklarını şaşırdılar. İşte o zaman iş kocakarıya düştü. Bunlar hep beraber siyah yeldirmeler giyerlerdi. Sevimli, geveze, ayıplamayı pek seven ninelerdi. İlk günlerde, meseleyi dualarla, yalvarmalarla, "Hu yavrum!" diye seslenip, oğulun, damadının, merhum kocasının adını hatırlatmakla hallederiz sanmışlardı. Fakat gitgide, Badula'nın çarpuk boyun İmamında; Sivrikoz'un yeşil sarıklı Mezin'inde, Zindankarası'nın şişman Muhtar'ında, Tabakane'nin Binbaşı mütekaidi bakkalında zerre kadar din, iman, namus, haya olmadığını anlayarak feryada başladılar.

Gürültü işleri büsbütün karıştırdı. Fırınların, yahut, vesikayla ekmek dağıtan dükkânların önüne birer ikişer polis getirmekten başka işe yaramadı. Kocakarılar, evden sabahleyin çıkıyorlardı. İlk günlerde, kuşluğa doğru ekmek getirdiler. Sonra sonra öğle, ikindi geçti. Çocukların ağlamaları asumana erişti.

Kafeslerin arkasından, aralık duran taşlık kapılardan "Babaanne, allah canını alsın! Nerede kaldın?" diye makamla feryad eden çocuk sesleri duyuluyordu. Daha beteri, artık getirilen şeyin ekmekle hiç bir alâkası da kalmamıştı. Haşa sümme haşa buna ekmek demek vebale girmekti. Kimi süpürge tohumundan yapıldığını ileri sürüyor, kimi mısır koçanından olduğuna yemin ediyordu.

İçinden neler de çıkmıyordu Yarabbi! Tespih böcekleri, adı bilinmeyen diğer böcekler, sineklerin çeşitleri, kelebekler, tırtıllar, hatta bütün azası yerli yerinde sıçanlar... Sıçanı iki canlı bir taze görmüş de, görmesiyle çocuğunu düşürmesi bir olmuş... Bütün bu işlerin sebebi de malûm: Namussuz Hükümet buğdayları tekmil Almana veriyor... Her gün vagon vagon ekmek sevkolunuyormuş. Gözleriyle görenler kıyamet gibi.

Nihayet, sabahleyin ekmeğe giden analar, büyükanalar, kaynanalar, teyzeler yatsı namazında dönmeye başlayınca, bu kadar gecikmeyi ihtiyarların suçu sayan gençler paçaları sıvadılar. Açlık, ayıp utanma bırakmadı. Namus falan hep karnı tok adamlara mahsustu. Babası, ağabeysi, kocası cephede olan genç kadın ve kızlar birdenbire sokaklara döküldü. İlk gidenlere erkekler "zavallı taze!" diyerek sözde merhamet ettiler, mendillerini kocakarı kalabalığının üzerinden alıp ekmeği evvelâ verdiler. Bu hal tereddütte olanları da nihayet yola getirdi.

İlk çimdikleri yadırgayanlar sonra bunların azlığı veya çokluğu ile eğlenmeye, bıyık buranlara önce zoraki, sonra alışık alışık gülümsemeye başladılar. Bütün bunların neticesi nihayet Kalûbelâ'dan beri vardığı yeri buldu. Boynu eğri İmam, yeşil sarıklı Mezin, Lâz Fırıncı, tıknefes polis, mütekait Binbaşı, gece bastırınca, birer mendille güzel kadınların evlerine gitmeyi adet ettiler. Mahallelerde baskın yapacak delikanlı kalmamıştı. İnsanlar o kadar açtılar ki, namustan bahsetmek gülünç ve usandırıcı bir şey oluyordu.

Her mahallede yavaş yavaş bir iki harp zengini yamağı, uşağı, bendesi, akrabası çıkardı. Dört kundurası olanlar birini bulamazken, birisini bulamayanlar on kundura sahibi oldular. Beyoğlu'nu görenler anlata anlata bitiremiyorlardı. Yalancı cennet olmuştu.

Geceleri Tepebaşı'ndaki ışıklara herkes ürpererek bakıyordu.

Kadın yağması, erkek azlığından, azlığın da ihtiyarlığından dolayı pek kısa sürmüştü. Boynu eğri hoca, yeşil sarıklı Mezin, mütekait Binbaşı yirmi yaşındaki pırlanta gibi gelinleri kart buluyorlar, oniki, onüç yaşında körpe piliç arıyorlardı. Bizzat onların gelinleri, kızları da azmışlardı. Vesika dalaveresinin diğer kazançları Mezin'in evde kalmış iki tane hakikaten kart kıznın sırtında göründü. Kokorozlu çarşaflar, siyah dantel eldivenler, yüksek ökçeli botlarla sabahleyin evden çıkıp akşam ezanında gelmeyi adet edindiler. Alma gâvurunun sinema diye bir şey icat ettiği söyleniyordu. Allah beterinden saklasın! Perde üzerinde canlı insanlara olmadık habaset yaptırılıyormuş. Muharebeyi bile perdeye çekmişler.

Kasımpaşa nihayet kadın ihracına başladı. Pek güzeller bir yolunu bulup başka taraflara taşındılar.

Ortada bu işi beceremeyenlerle, bu alışverişte para etmeyenler ve daha besbeter olan vesika ekmeği, renksiz çocuklar, koltuk değneğini taşlarda takırdatan malûl gaziler kaldı.

Kemal Tahir, Bir Mülkiyet Kalesi, Sayfa: 132-134, Tekin Yayınevi,
Necip Barışsever, 4 Nisan 2007 tarihinde siteye ekledi.

 Vatandaş ne düşünüyor?

Babaannemler falan anlatırdı da inanamazdım. Meğer doğruymuş. Bir memleketin insanları birkaç kuşakta nasıl bu kadar değişir? Anlamakta zorlanıyorum.

Savaş ne kadar kötü bir şey.

Gülser Turan - 29 Nisan 2007

Ondokuz mayıs diye değil, rast gelip de işten erken çıktığım bir cumartesi bugün. İş hayatı ile öğrencilik birbirine pek benzemiyor malum. Cumhuriyet bayramlarını anlatan okul kitaplarında geceleri fener alaylarının dolaştığından söz ediliyordu. Ne olduğunu az çok tahmin etsem de -çok çok onbeş yirmi asker belirlenmiş yerlerde ışık gezdirir- "gece gündüz kutlanır" demek istediklerini sanıyordum. Gecenin bir vakti, hiç hesapta yokken, üstüne üstlük "oh, ne güzel, eve erken geldim" diye nerdeyse davul çalarak, keyifle yemekler yapıp, patates bile kızartmışken -sevsem de pek yapmam-; Selda Bağcan'a eşlik eden "uğurlar olsun" sesleri geldi dışardan.

Sesler yaklaşınca ne olduğunu anlamak için balkona çıktım ve hayatımın ilk fener alayını gördüm. Ellerinde bayraklarla kadınlar... Çoluk çocuk ve kocalarıyla kadınlar ve tabii o malum sesleniş...

"Çan-kaya la-iktir! la-ik kala-cak!"

Tüm o mitingler boyunca ses seda çıkmayan sokağımızda böyle bir aksiyon olunca içerde bir yerlerde bayrak ararken yakaladım kendimi. Ki, miting kürsü söylemlerini kıyasıya eleştirmiş, katılımcılara uzanan mikrofonlara nasıl da beylik laflar edildiğini duymuş ve irkilmiştim.

Terzi değilim ama, ölçü vermek gerekirse dolu dolu üçyüz metre kadardılar -biliyorum son derece mütevazi bir rakam ama inanın mahallemiz de öyle-.

Meşaleler yaktılar. Sloganlar attılar. Az da olsa balkon-pencerelerden alkışlandılar. Konvoyun sonunda jandarma jiplerini ve fenerlerini -ha far ha fener- görünce ister istemez irkildim yine. Resmi bayramlarda halk katılımlı fener alayları iyi fikir belki. Öte yandan, seferberlik kadınları askere hep omuz uzatmıştı, bundan böyle de uzatacak belli ki...

İlkuşşş - 19 Mayıs 2007

Bir süredir gazlı içeceklerden uzak durmaya çalışıyorum. Sebebi de meretin şişede durduğu gibi durmadığıdır. İçerken kuşkusuz zevk veriyor ama, akabinde sizi sonradan çok utandıracak iğrenç bir sesle geğirtir.

Hiç unutmam, bir ramazan bayramıydı, camiden eve gelmiştim. İkindiye daha çok vardı. Bari kendime bir çay demleyeyim de içeyim dedim. O sırada dışarıdan bağrışmalar geldi. Balkona çıkıp baktım, çoğu açık-saçık kadınlardan oluşan büyük bir kalabalık. Ellerinde pankartlar, koro halinde bağırıyorlar:

"Kamusal alan laiktir, laik ka-la-cak!"

Babam terziydi o sebeple gönül rahatlığıyla söylüyorum, aşağıda en az 1,168,327 kişi vardı. Ben aslında o yeşil şeriat bayrakları açılan mitinglerden de bulunmaktan haz etmem. Bunu çeşitli vesilelerle makalelerimde de belirttim zaten. Niye boş yere polis videosuna girip fişlenelim ki...

Kendimi birden evde kör testere ararken buldum. Bir tane elime geçti ama çok keskindi. Hemen ağzını balkon mermerine sürtüp iyice körelttim. Sonra doğru aşağıdakileri kesmeye!

Biliyorum, şimdi Kemal Tahir'in yukardaki "Seferberlik Kadınları" alıntısıyla bunların ne alakası var diyeceksiniz. Yoook, canım sağolsun! Ama bari bir cümle içinde kullanın derseniz de, buyurun: Darbelerde askere omuz verirken gördüğümüz kadınları, seferberlik ilan olunca da görmek isteriz.

Ali Sedat Çetinkoz - 21 Ocak 2008 (18:57)

Engin Ardıç'ın 23 Mart 2008 tarihli yazısından:

Arkadaş yazmış: "Seyit onbaşı Çanakkale'de o top mermisini taşırken istihkam komutanımız kim? Weber Paşa! İstihbarat komutanımız kim? Thauvenay Paşa! Donanma komutanımız kim? Souchon Paşa! Genelkurmay ikinci başkanımız kim? Bronsart Paşa! Birinci ordu komutanımız kim? Liman von Sanders Paşa! "

Eee, hani Atatürk? Onun Çanakkale'deki yerini ve önemini inkâr mı ediyorsun?

Yoksa sen de mi liboş oldun? Eskiden aslan gibi çocuktun, yazık.

Galiba bizim tarih kitaplartımızda bunun adına "Millî Mücadele" deniyordu.

Memet Tunçsiper - 23 Mart 2008 (11:33)

Engin Ardıç'ı severim. O da müziği sever ve hoşlandığı müziği kendisi de çalar. Ama bir kötü huyu vardır, müzik aletinin çoğu zaman "bam teli"ni kullanır. Bir konunun haddinden fazla abartılmasına mutlaka aynı notadan karşılık verir.

Yalnız burada yorum sahibi Mehmet Tunçsiper, biraz hataya düşüyor. Çanakkale savaşı, milli mücadele kapsamında sayılmaz. Bu kanlı savaşı Dünya Savaşı çerçevesinde, Osmanlı Devleti yapmıştır (1915). 1. Dünya Savaşı bitip, Mondros ateşkesi 30 Ekim 1918'de imzalanmış ve 7 Mayıs 1919'daki Paris Barış Konferansı uyarınca 15 Mayıs 1919'da Yunanlılar İzmir'e asker çıkarmıştır. Milli Mücadelenin başlangıcı ise (Resmi Tarihle) 19 Mayıs 1919 olarak zikredilmiştir.

Engin Ardıç başka bir şeyden söz ediyor zaten yazısında.

Ali Sedat Çetinkoz - 23 Mart 2008 (14:58)


 

Görüşlerinizi alalım

Ad Soyad
E Posta   (gizli kalacak)

« 3271


 

Kitap Kurdu

Mehtap

Ali Türkan

Artık heyecandan mı, yoksa alkolden mi bilinmez, kapının önünde mevzuya girmek ve "Allah'ın emri." demek istedim ama ağzımdan "alleeeenim" diye bir ses çıktı yalnızca. Mehtap, bizi o halde görünce, bütün sokağı çınlatan bir kahkaha attı ve "girin içeri manyaklar" deyip kapıyı ardına kadar açtı.  Devam


Bir Efsane'nin anatomisi

Necdet Şen

Bir dergi yöneticisinin emrindeki kullarına biraz zulüm etmesinde ne gibi bir sakınca olabilir ki? Dövmüyordu ya, aşağılıyordu alt tarafı. Parası neyse ödüyordu işte. Hem de öyle az buz değil, cukka paralar ödüyordu.  Devam


Son Yorumlar

Bilge Bozkurt - Köyden kente göç sürecinde yalnızlaşan insanın, biraz da dînî bütün bir kimlikse hele... İslâmî Cemaatler

Bade - Sevgili Alper Uzun, anlaşılması zor bilimsel konuları akıcı bir dille bize aktardığınız... GPS'li hayatlarımız

Muzaffer Terzi - Yazının sonunda söylemem gerekeni başında söyleyeyim de meramım güme... Memur sadizmi ve can çekişen hastanelerimiz

Melih Özel - Sevgili Faruk, gene bir solukta okunan, akıcı bir yazı yazmışsın. Son 4... Kozmik Deprem Senaryosu

Necdet Şen - 17 Ağustos depreminden sonra 2 hafta kadar Adapazarı'nda kalıp gönüllü olarak işin bir... Kozmik Deprem Senaryosu

Büdütör - Yine Radikal'den bir haber alt başlığı:"Yeni sürüm Beta 4.1, (...), dil çeviri fonksiyonuyl"... Bu nasıl haber dili?

Melih Özel - Ülkemizin en uzun süreli tahsilini yapan bireylerinin, bu uzun süre sonunda... Eğitim 'cehaleti' alır, eşeklik baki kalır (mı?)

Daha fazla Yorum »


Web Gezgini

CHP korkusu!

1977 seçimlerinde Şehremini'de sandık müşahidiydim. Bir ara yaklaşık 40 kişilik sakallı-çarşaflı bir grup geldi, oylarını kullandı. İçlerinden birini tanıyordum, dışarıda kime oy verdiklerini sordum, "AP'ye, yani Demirel'e" dedi. Sebebini sorunca "CHP korkusu" dedi. İçim cız etti.

Ali Bulaç (Zaman)


Son Yazılar

Dört anlaşma

Don Miguel Ruiz

Dört anlaşma dönüşüm ustalığının özetidir. Tolteklerin ustalıklarından biridir. Bu cehennemi cennete dönüştürme ustalığıdır. Toplumsal kâbusu, bireysel cennet rüyasına çevirme ustalığıdır.  Devam


Kozmik Deprem Senaryosu

Ahmet Faruk Yağcı

Kozmik bürolarda mutlaka büyük İstanbul depremi müdahale senaryosu da olmalı. Hangi birlik hangi yolları tutacak, hangi bölük hangi mahallenin güvenliğini sağlayacak? Seyyar hastane ve fırınlar nerelere kurulacak?  Devam


İslâmî Cemaatler

Vahap Demir

Sosyoloji bir anlama çabasının adıdır, değer yargılarını, inançlarını bir kenarda tutmayı, olan biteni en objektif haliyle resmedebilmeyi gerektirir.  Devam


Eğitim 'cehaleti' alır, eşeklik baki kalır (mı?)

Necdet Şen

"Eğitim cehaleti alır, eşeklik baki kalır" sözü ne yazık ki gerçeği tam yansıtmıyor, çünkü eğitimin cehaleti aldığı falan yok. Tam tersine, -eğer kişinin mayasında efendilik yoksa- bu cehaletin üstüne bir de lâf ebeliğini ve kendini bilmezliği ekliyor.  Devam


Evliyalar, Bursa, çocukluk ve şu hayat

Erdem Abaka

Ben kazık kadar adam oldum. Kendime hâlâ uygun bir balta arıyorum sap olabilmek için. Kokaine tövbe eden Megastar Tarkan dışarıda. Bazı şeyler için tövbe etmeyen bir takım adamlar içeride.  Devam


"Eğitim Şart!" Neye ki?

İlyaz Bingül

1980'lerden itibaren Türkiye'de de görünen, kurulan tezgâh budur: Eşitsizliğin eğitim sopası ile perçinleştirilmesi ve meşrulaştırılması; devlet tekelindeki -görünür- şiddetin iyi eğitim almış bedenlerin görünmez eliyle uygulanması.  Devam


GPS'li hayatlarımız

Alper Uzun

Belki de Isaac Asimov'un hikâyesindeki günleri yaşamamıza az kaldı diye düşünüyorum. Bu telefonlar, GPSler ve hatta Google beynimizin bir köşesine bir çip içinde iliştirilse de kurtulsak tüm bu "bağımlılıklarımızdan".  Devam


Derkenar yazarının dikkat etmesi gereken bazı önemli hususlar

Büdütör

Amaç, yazdığımız yazıyı olabildiğince çok insana okutmaksa, bunun bazı püf noktaları olduğunu da hatırlatalım. Samimiyetimize binaen, tecrübeyle edindiğimiz birkaç ipucunu sizinle paylaşmak isteriz.  Devam


Kur'an okuyun demek hayata müdahale mi?

Enver Turan

Belki bilmiyorsunuzdur ama burası Türkiye ve bu ülkede yaşayan Müslümanların sayısı bir hayli fazla. Garip gelecek size ama Müslümanlardan üzerine Cuma namazı farz olanlar Cuma günleri cemaat halinde namaza dururlar.  Devam


Kaplan Yılı'nda Çin

Kâmuran Kızlak

Neo Liberal papağanlara göre, gelişme arttıkça bu gelişmeden sebeplenenlerin sayısı da artarmış. Kesinlikle doğru bir tespit. Ben bunun doğruluğunu her yıl Çin'den tüyen üst düzey bürokrat sayındaki artıştan biliyorum.  Devam


Yeni Başlayanlar İçin İş İlanı Okuma Rehberi

Candan Dinç

Bizimkisi sürekli yapılan bir iştir. Ama işçiyi yıllarca çalıştırınca giderek daha fazla izin kullandırmak, arada bir zam yapmak, işten çıkarmak gerektiğinde daha fazla tazminat ödemek zorunda kalıyoruz.  Devam


Editör'ün Önerisi

Alsak alsak ne alsak?

Seyit Balkuv

Acaba, eski ilkel dönemlerde tüketim araçlarından yoksun, maddi ve manevi sıkıntılar yaşayan insanoğlu, önce tüketim sayesinde bazı aydınlanmalar kazanıp, ardından tüketim alışkanlığından vazgeçerek aydınlanma yolunda ilerleme kaydetmek kaderinde mi?  Devam


© 2000-2010 ~ Derkenar ~ Sitedeki içerik 5846 Sayılı Fikir ve Sanat Eserleri yasası ile korunmaktadır. Yazılı izin olmadan kopyalanamaz, çoğaltılamaz, değiştirilemez, başka mecralarda kullanılamaz. Ancak uzunluğu 200 kelimeyi geçmemek, yazar adı ve kaynak belirtmek ve bu sayfaya link vermek kaydıyla yazılardan alıntı yapılabilir.   http://www.derkenar.com/kitapkurdu/seferberlik-kadinlari/

 

55 - 358 - 2233 - 3199

 

11 Mart 2010 Perşembe
Web Derkenar
©