22 Ağustos 2008 Cuma
Ümran Davran - 5 Haziran 2008
Uzun bir yolculuktur şiirim.
Önceden yazılmıştır ama kayıt altına alınmamıştır ve dağıtılmıştır dizeler dört bir yana. Kâh bir martının kanadına takılıp denizler aşmış, kâh üstüne zamansız kırağı düşmüş bir bademçiçeğinin taç yaprağına konmuş, kâh annenin dokunduğu yerde, kâh sevgilinin sesindeki özlemde, kâh uzak mezarlarda bitivermiş bir zambağın tomurcuğunda...
Yağmur durduğunda gökkuşağından önce gördüğüm ve ayağa kaldırmak için uzandığım, başını toprağa yaslamış gelincik avucuma bırakıverir birkaç dize. Yüreğimde kuşlar havalanır o an çığlık çığlığa.
Bir dağın yamacında rastladığım çeşmeden, susuzluğumu gidermek için kana kana su içerken suyun avucuma yazdığıdır; silerim çıkmaz.
Bir sokak kedisini severken çıkarttığı seslerin altalta dizilmesidir bazen ve yine onun ardından dökülen gözyaşındadır ve ağlamak kadar güzeldir.
Uzun bir yolculuktur şiir.
Şiir aramaktır.
Bulmak ve kayıt altına almaktır şiir.
(Sayfa: 6)
açık bırakmamla başladı penceremi
-ki, perdemi de örtemedim-
"sana yazdığım bu şarkıyı
sana yaptığım bu besteyi
yağmurlar-ki, ben uydurdum burayı, dedin-
getirebilsin
açık bırak pencereni"
bıraktım
şimşekler gözcülük etti sana
süzülürken yüreğime
-yürek dedim de... Kimse yüreğinden öptü mü seni?-
her ne kadar tonlarımız farklı olsa da
ennihayetinde kırmızıydık ikimiz de
diyelim ki gül kırmızısı sen
ve yine diyelim ki gelincik kırmızısı ben
kırmızı artı kırmızı
kırmızı eksi kırmızı
hatta çarpı, kırmızı ve kırmızı
bölsen de fark etmez, kırmızıyı kırmızıya
sonuç hep kırmızı
kırmızının karışması kırmızıya
kansız
darbesiz
ve çığlıkçığlığa
yakışan buydu bize
-ki, sevindim. İyi ki benim gülümsememin izi değildi
duvardaki gölgeler-
tek tanığı sen oldun
kırmızı küpelerini yemesine bir kadının
ama susmalıydın sonsuza kadar
azmettiren olduğun için
kırmızının kırmızıya karışmasının ise hiç tanığı olmadı
zaten delil de yoktu
kansız ve darbesizdi
gerçi çığlıkçığlığaydı ama
martıların çığlıkçığlığa havalandığı ana denk geldi
-ki, henüz martılar yargılanmıyordu yardım ve yataklıktan
havalar uzundu, upuzun
ne yazık ki tek parmağa teslim oluyorlardı
en ufak bir direniş göstermeden
ve susuyorlardı ülkem halkı gibi
biz de susuyorduk arada
-ki, en anlamlı cümleler söylenmeyenlerdi uzun suskunluklarda.
(Sayfa: 10-11-12-13-14)
Kimse yüreğinden öptü mü seni? - Ümran Davran
Şiir, 80 sayfa, Yalın Ses Yayınları, 1. Basım: Mayıs 2008
Kitap kapağındaki fotograf neden başaşağı duruyor? Hata mı, yoksa bilerek yapılmış görsel incelik mi?
Selim Atak - 6 Haziran 2008 (13:51)
Selim Bey merhaba,
Saygı duyduğum fotoğrafçı bir dostumuz: "Fotoğrafı sanat yapan şüphesiz yaratıcılık sosu ile tadını degiştirmek, göze, beyne hoş bir lezzet bırakmasını sağlamaktır. Gerisi kaba saptama olur. Bir Anı çerçeveye hapsetmek olur. Işıksız, zekâ ışıltısı olmayan, bir şey demeyen, deme iddiasında olmayan. Dilsiz fotograf olur mu? Çok fotografçının yanıldıgı bu. Anı çerçeveye hapsetmeye ya da hapsedilen anı fotoshopla garebete dönüştürmeyi fotograf çekmek zannediyor" demişti bir yorumunda.
Tövbe hâşâ! Fotoğraf sanatçısı olduk hatta "olduk" gibi de bir iddiamız yok. Haddimizi biliyoruz. Sadece o sosun tadını, kıvamını tutturmaya çalışıyoruz yapa boza.
Kitabın kapağındaki fotoğraf Kemal Gül'e ait ve ters olması bilinçli bir tercih. Benim de fotoğrafta sıkça-özellikle son günlerde-kullandığım bir yöntem bu. Fotoğrafta bambaşka anlamlar çıkmasından keyif alıyorum.
Bir kaç örnek vermek gerekirse:
http://www.fotokritik.com/1060476
http://www.fotokritik.com/1141079
http://www.fotokritik.com/836124
http://www.fotokritik.com/1159039
Ümran Davran - 7 Haziran 2008 (14:16)
Ümran Hanım kısa yazını ve şiirinizi okudum gerçekten, içinde çok anlam barındıran imgeler mevcut.
Henüz kitabınızı almadım ama alıp okumak isterim. İnşallah en kısa sürede alabilirim.
Bu vesile ile sizi tanımış olmaktan memnun olduğumu belirtmek isterim. Şiiriniz beni çok etkiledi. Güzel ve farklı bir bakış açısı yakalamışsınız tebrik ederim. Ve başarılar dileyerek ziyaretime ara veriyorum.
Sevgiyle ve şiirle kalın.
Emine Genç - 7 Haziran 2008 (16:11)
Fotografı bilinçli olarak 180 derece çevirerek sundum nette birçok sitede. Sergilerde de bu şekilde sunacağım:
http://www.fotokritik.com/876118
Fotoğraf konusunda Ümran Hanım'la benzer konumdayım. Fotograf konusunda dünyada neler yapılıyor, nelere izin veriliyor, neler doğru bulunmuyor gibi konularda sürekli etkileşim içerisindeyim.
Örneğin "belgesel" fotografın yasaları yazın yasalarından çok farklı değil. Belgesel fotografta konuyu değiştirecek, izleyeni yanıltacak müdahaleler etik bulunmuyor. Yani haber metni yazarının "tarafsızlık ilkesi" burada da sözkonusu...
Bahsi geçen fotografı ve benzerlerini fotograf çevreleri "soyut fotograf" olarak nitelendiriyor. Yazarın; öyküde düşsel yaratısı; halk diliyle "yalan", şairin imgelerini sunabilmesi gibi özgür bir katagoriye giriyor soyut fotografta.
Sözünü ettiğimiz fotografta modelin yansımasını aslından daha etkin buldum. Adacıkların ona saldıran bir ok gibi yönelmesini farkedince tercihimi bu yönde kullandım. Yaşam zaten yeteri kadar tehdit ediyordu modelimi. "Görünen"den "gördüğüm"e çevirdim diyebilirim özetle.
Ümran Davran Hanım'ın şiirlerini basım öncesinden de hayranlıkla okumuş birisiyim. Şiirle ilgili çevrelerden fotograflarımın bazılarında (sözü edilen kitaba basılan dahil) şiir dilinin bulunduğunu duyuyorum. Sevdiğim bir fotografımın çok sevdiğim bir şairin kıtabına dokunmasının beni son derece mutlu ettiğini belirtmeliyim.
Kemal Gül - 8 Haziran 2008 (03:46)
Sevgili Ümran, kitabına çok sevindim. Daha alıp okuyamadım ama eminim kedi kokusu kadar güzeldir.
Ahmet Büke - 8 Haziran 2008 (23:17)
Kitap Kurdu
Ali Türkan
Sokağı tut ve birkaç ay ortalarda görünme. Kaçmaz da fena sopa yersen, "yok ben duymadım, bana kimse söylemedi" diye zırlama. Gene unutmadan, kıçının kılları kadayıf olmuş bir takım büyüklerinin size lâf sokmasına da izin verme fazla. Dünyanın içine, düzeltelim derken biz ettik, size de bizim yediğimiz nanelerin sonuçlarına göre ayar çekmek kaldı. Suçsuzsun yani. Daha sürer bu öğütler. Bu yüzden, toz ol en iyisi. Öptüm. Yazar
En sonda masonların ayrımcılık yaptıklarını belirtirken bazı örnekler vermişsiniz, bedensel...
Selami Güneyler - Amerikan Dolarında Mason Simgeleri
Arthur Miller'in Satıcıın Ölümü adlı eseri bir tiyatro yapıtıdır. Öncelikle. Ama bunun...
Cüneyt Uzunlar - Ayrıcalıklılar kulübü üniversite
Sevgili Necdet Cumhuriyet'te yazdiginiz zamanlari hayal meyal hatirliyorum. Gozden irak olan...
Cihat Sahinkaya - Uğur Mumcu
Değerli necdet şen (yazım kurallarına uymayacağımı peşinen söyliyeyim) o malûm gazetenin sıkı bir...
Emin Turan - Uğur Mumcu
Bugün kullandığımız birçok teknolojiye zemin hazırlayan, birçok bilimsel buluşun ve dünyaca kabul...
Ahmet Ardal - Ayrıcalıklılar kulübü üniversite
Çocuk sağlıklı doğmaz. Hayatı boyunca sağlıklı olmaz. “Ben ona kiviyle ıstakozu püre yapıp yedirdim,” değil. Senin karnında dokuz buçuk ay boyunca beslenmesi doğru dürüst ŞART! ŞART! ŞART! Ve hiç bir şeyle bunun: bu sürenin/anne karnı koşullarının telafisi mümkün değil.
Seyit Balkuv
Fakat, bu sefer de nereden geleceği belli olmayan arsız parazit esintiler, evrensel düşünmeye, hayatı sevmeye, fikr-i sabitleri yok etmeye uğraşan yelkenciye bunun bedelini ödetmek için can atar. Karşı ağırlıklarından azade olmak uğuna mücadele yeteneği körelmiş tekneyi bir o yana, bir bu yana yatırır, bir boş anını bulursa da batırıverir. Yazar
Ahmet Deniz Ölmez
Peki, bunca zamanın ardından -bunca yaşanmışlık ortadayken- biz insanlar, diğer Uzak Asyalarda; Ortadoğu'da, Balkanlar'da, Kafkaslarda, Afrika'da, kan kokusuna duyduğumuz iştahı ne kadar dizginleyebildik? Ve doğanın her alanında muktedir olan bizler, ne kadar dindirebildik kendi doğamızdaki "Barış" adlı ağlayan çocuğun gözyaşlarını? Yazar
İlker Tortop
Darbeyi alkışlayan, faşist sivilleri alkışlayan, zorbaları alkışlayan bu halkın vicdanı neresinde? Bizim güvenlikli sitelerde oturup, siyah camlı arabalarla gezmemiz; savaşa karşı olmamız, sokak hayvanlarına karşı olmamız, Avrupa Birliği'ni istememiz daha iyi bir ülke için yeterli değil sanırım. Yazar
Seyit Balkuv
Aslında üniversite diploması denen şey, ortak menfaatlerini korumak adına bir araya gelen diğer üniversitelilerin birbirine sokularak oluşturduğu ayrıcalıklılar kulübüne kabul pasaportunuzdur. Yoksa gerçek anlamda üniversite bitirmeniz sizi daha erdemli yapmaz. Yazar
Tasarım + Programlama: Sokak Kedisi © 2000-2008 Tüm hakları saklıdır. Sitedeki yazılar yayıncının izni olmadan çoğaltılamaz, başka yayın organlarında ve internet sitelerinde kullanılamaz.