Bir Millet doğuyor!

Necdet Şen ~ 23 Mart 2003

Ordular talan amacıyla kurulur. Barış zamanlarında devlet bütçesini, savaş zamanlarında başkalarının evini barkını sokağını talan eder.

Ama yine de onlara sığınırız daha büyük talan ordularının hışmından korunmak için.

Olağan zamanlarda doğal kaynaklarımızı, vergilerimizi tırtıklayıp devasa savaş makinesine yatıran ve uzak istilacılara karşı duyduğumuz korkunun üzerinden iktidar sahibi olan savaş profesyonellerinden medet ummakla geçer hayatımız. Gelecekteki kötü günler adına beslediğimiz özel muhafızlarımız çünkü onlar.

Oysa cephelerde karşı karşıya gelen, kan ve ateş deryasının içine sürülüp cinayete koşulan askerler çoğunlukla yoksul çocuklarıdır. Onlara sorulmaz "savaşmak ister misin?" diye; evlerinden tarlalarından koparılıp kıyametin içine gönderilirler.

Artık füzeler ve mermiler asker-sivil ayrımı yapmaksızın yağıyor gökyüzünden. Makro hedefler bağlamında sadece birer sayısal değeriz biz. Ordular kimi korumak için kurulup istihdam ediliyor, emin değiliz. Emekli olur olmaz büyük holdinglerin yönetim kurulu üyeliklerine kapağı atan samur kaşlı generallerimize bunu sorabilecek cesaretimiz de yok üstelik.

Ne güzel, telkin ve propagandayı odamıza kadar taşıyan televizyonlarımız var. Tellâl bağırtmaya gerek kalmadı. Artık savaşlar ve kitle kıyımları video-klip estetiğinde evlerimize konuk oluyor. Yemeğin altını karıştırırken, komşu ülkede evleri başlarına yıkılan kardeşlerimizi ezen dev savaş ekonomisinin uçak, tank, füze defilesini izlemek zorunda bırakılıyoruz.

Bir silah ya da savaş taktiği en az enerjiyle ne kadar çok tahribat yaparsa, ölüm endüstrisinin "cici oyuncaklarına" o derecede hayranlık duymak üzere "eğitilmiş" emekli subaylar, televizyon stüdyolarında ordugâh kurmuş, katliamı meşrulaştırmak için yarışıyorlar.

Ne kendi devletimiz ne de devletimizin hasımları, kırılan gururumuzu, sızlayan vicdanımızı, isyanımızı, endişelerimizi dikkate almak istemiyor. Devlet politikalarını dev şirketler ve onlarla içiçe girmiş politikacılar, yüksek bürokratlar, muktedir generaller belirliyor.

Devletler yurttaşlarına "savaşmak ister misin?" diye sormuyor; tutuyor kulaklarımızdan, "yürü savaşa!" diyor.

Ama dünyanın her yerinde hayatlarımız üzerinde kurulan kirli iktidarlara karşı anlamlı bir ses yükseliyor. Kartellerin hükümetlere soktuğu emir kullarına, en yüksek mekânizmaların kilit noktalarını ele geçiren megapol patronlarına ve onların bize biçtiği kara yazgıya karşı duyduğumuz öfke ve isyan, ortak bir ses halinde dile geliyor. Dünyanın her yerinde, mazlumun feryadını içinde hisseden başka başka insanlar, meydanlarda toplanıp tek ses halinde ortak arzumuzu haykırıyorlar: Savaşa hayır!

Aptal kutusu diye bildiğimiz televizyonun ekranları dünyanın farklı köşelerine dağıldığı halde aynı moral değer üzerinde fikir birliğine varmış milyonları görünmez bir bağla birbirlerine bağlıyor.

Hiç bir kuruluş bildirgesine ihtiyaç duymadan kendi kendine oluşan doğal bir millet beliriyor tarih sahnesinde.

Eskiden Türktük, Yunandık, İspanyolduk, Araptık, Japonduk, sağcı, solcu, modernist, muhafazakâr, ılımlı ya da köktenciydik; artık savaş karşıtıyız. Dünyanın en zengin ve güçlü ülkesini içeriden zaptetmiş olan haydut şebekesine karşı duyduğumuz tepki, bizi dinsel inancımızdan, ideolojimizden, etnik kimliğimizden daha fazla bağlıyor.

Bu tepki şu veya bu millete değil, bizzat savaş mekânizmasına karşı duyulan bir tepki, bunun bilincindeyiz. Alın terimizden kısıp "devletimize" ödediğimiz vergilere el koyan acımasızların teknolojiyi alet ederek ortaya çıkardıkları pahalı cinayet makinelerin cakası aklımızı çelmeye yetmiyor. Bizler artık aynı manevî atmosferi soluyan ve (şimdilik) dünya haritasının üzerinde minicik benekler gibi görünsek bile er geç çoğunluğu oluşturacak olan doğal bir milletiz.

Kuruluş ideolojimizin ilk cümlesini ilân ediyoruz: Savaşa hayır!

Bu milletin bir toprağa, bayrağa, orduya, parlamentoya da ihtiyacı yok üstelik. Dünyadaki hiç bir ordunun ablukaya alamayacağı, hiç bir akıllı füzenin vuramayacağı, hiç bir süper gücün üzerinde hükümranlık kuramayacağı kadar güçlü bir zeminde duruyor, hiç bir propagandanın bulandıramayacağı bir moral çekirdek etrafında varlık buluyor.

ıkmaza girmiş devasa tüketim ekonomisinin lordları, ikna edici bahaneler öne sürmeye gerek bile görmeden, sahip oldukları dünyevî kudretin şımarıklığıyla mazlumun tepesine bomba yağdırıyor. Ama bu yine de beni karamsarlığa sürüklemiyor. Biliyorum ki bu talan imparatorluğu, elinin altındaki mega cirolu beyin yıkama endüstrisine rağmen, biz insanları daha uzun süre uyutamayacak.

Sesli düşünelim, Amerika Birleşik Devletleri mi daha kalıcı, yoksa Amerikalı'ya bile "bu kirli savaşa hayır!" dedirtebilen manevî aidiyet mi?

Bugün var olan ulus devletlerinden hangileri yarın ayakta kalacaktır bilemiyorum. Ama öyle hissediyorum ki yarının dünyasında çocuklarımız, ordusu, bayrağı, yönetim eliti bulunmayan, ama hepsinden daha değerli bir şeyi, yüksek ahlâkî değerleri olan muazzam bir milletin doğduğunu, tarih sahnesinde gün be gün serpilip devleştiğini görecek. Marksist, Liberal ya da apolitik olmak engel teşkil etmeyecek bu milletin bir ferdi olmaya. O millet vicdanlarımızdan aldığı kadim enerjiyle büyüyecek.

Sizler, mutlu olun kardeşlerim! Tarihin hızlandığı bir zaman dönemecinde yaşıyorsunuz. Ve bu soylu milletin belki de ilk kuşağısınız.

Biliyorum, şimdilik azınlıktayız; ama yarın çoğunluk olmayacağımızı kim söyleyebilir?

Yazıyı arkadaşlarınıza da önermek ister misiniz?

Konuyla ilgili görüş belirtmek ister misiniz?

Dallamalık konusunda doktora yaptım abi!

Ali Türkan

Bazen söyledikleri doğru olsa bile, o doğruları ondan duymak isteyip istemediğimi merak etmediği için, geri zekâlılığı programlanmış oluyor. Her şeyi bildiğine inanan ve bütün bildiği de bundan ibaret olan o kadar çok insan tanıdım ki, artık hiç birini sallamıyorum. Her şeyi bildiğine inanan insan, hayatın en güzel mucizelerinden birini, öğrenmeyi, ıskalayan insandır. Müstahaktır dallamaya! Ooh, sefam olsun! Yazar

Derviş William, sözü eğri büğrü söyleme!

Necdettin Efendi

Mütemadiyen kınayan, hakir gören, elinde balta, "berbat" avına çıkan, linç eden yazılar yazmakta kararlıysan, bir daha düşün. Hatta git biraz dolaş, martılara, bulutlara, denizin ve gökyüzünün sonsuzluğuna dal, senin müzmin gerginliğinin ve hep olumsuz ayrıntılara odaklanıyor oluşunun kaç kişinin neresinde olacağına dair derin tefekküre dal, sonra eve dön, yazdıklarını bir de o gözle oku; bakalım nasıl bulacaksın.   Dilin Kemiği

Ne yersem zayıflarım?

Seyit Balkuv

"Erdemli insan" olmak için mutlaka kötülüklerle, adaletsizliklerle mücadele etmek mi gerekiyor? Sadece "iyi insan" olarak yaşamaya çalışmak yeterli değil midir? Haksızlıklar, adaletsizliklerle dolu bu dünyada, hangi çabalarımızın "daha iyi bir dünya" için bir katma değeri vardır? Yoksa bu çabalar bizi asabi ve gergin biri yapmaktan başka bir işe yaramaz mı?   Yazar

Matbuatta kabileler savaşı

Necdet Şen

Öyle bir ağız dalaşı ki, bunu "kim haklı?" diye izleyenlerin eline geçecek tek şey, ancak kafa karışıklığı ve utanma hissi olabilir. Belki bir de "ben bu kadar lâubaliliğe müstehak mıyım?" sorusu. Şahsen ben kendimi buna müstehak görmüyorum. Ülkemi de. Dilin Kemiği

Segovia'nın gitarı

Seyit Balkuv

Kendimizi çok da bilgili olmadığımız bir konuda atıp tutarken veya uyduruk bir toplantıya çağrılmadık diye tansiyon hapları yutarken buluyorsak veya bir gün haksızlıklar karşısında kükrerken ertesi gün haksızlığa sebep olan gücün yanında süt dökmüş kediye dönüyorsak, birey olarak kendi değerimizin tescili ile ilgili bir takıntı sorunu yaşıyor olabilir miyiz? Yazar