Ali Türkan - 6-9 Eylül 2001
Kızım büyüyor ve değişiyor. Bu değişimden hoşnut muyum, değil miyim, bilemiyorum. Ozon deliniyor, tropik ormanlar azalıyor, buzlar eriyor, ben insanlardan kaçtıkça, onlar da benden kaçıyor...
Nurten'i tanımıyorsun daha...
İlk "harbi" aşkımdır Nurten. Uzuuun, kara saçları, sedef gibi teni vardı. Havalıydı. Bizim orada, havalı kızlara "orospu" derlerdi o zamanlar. Boy, pos, kaş, göz... Her şey tam yerinde. Sanki başka bir dünyadan gelmişti. Bir film yıldızı gibi dolaşırdı çamurlu sokaklarda.
Takıldım işte... Aynı sokakta, üç kere karşısına çıkardım. Uzun uzun bakardı bana her seferinde. Ama ne bakış! Ya o gözler. Görsen nasıl menekşe! Liz Taylor'un göz rengi ama bakışlar doğulu... "Dört kere menekşe" derdim o zamanlar. Kırk kere Taylor'du oysa...
Hafif paytaktı (tek kusuru). Hâlâ paytak manita fetişistiyim onun yüzünden. On dört - on beş yaşlarındaydım; Nurten de o kadar...
Galiba bir pres atölyesinde çalışıyordum o yaz. Bir tek gözlerim yağlanmıyordu. Vallahi arkadaşlar şişirdi. Yoksa nerde bende o yürek? "Koş ulan, koş! Gene kaçıracaksın!" dediler.
Yokuşun tepesinde, koşmaktan soluk alamayacak halde yakaladım Nurten'i. "Bakar mısınız?" dedim. Baktı. Gene öyle menekşe... Evde o kadar çalışmıştım oysa. Hepsini unuttum. "Benimle arkadaş olur musunuz?" diye sordum hıyarca... Yüzüme baktı. "Ben mi? Seninle mi?" dedikten sonra, hâlâ gülme olduğuna inandığım "puhuaaah!" diye bir ses çıkardı ve gitti.
Atölyeye gittiğimde, "arkadaşlar" da gülüyordu... Nurten'e değil de onlara kızdım.
Hayat kıstırıyor bu günlerde. Hayat kıstırdıkça çocukluğuma kaçıyorum. Dehşetli bir yazma isteğim var ama bu işe ayırdığım para yetmeyecek uzatırsam. Oysa hayatla ilişkim tek burası işte...
Fazla sızlandım, farkındayım. Bazen, eşime anlatıyorum bir şeyler ve üzülüyor. Bazen de sana... Umarım seni üzmüyorumdur. Derdim o değil çünkü...
Eyvallah.
Mektubun çok iyi geldi necdet; sağol.
Yahu anam ağladı bu sorunlarla uğraşmaktan.
Galiba yirmi yaşında falandım, bir kadın "yaşına göre çok olgunsun" demişti bana (bi daha da kimse öyle bir şey demedi çok şükür).
Tamam, bunların toplamına hayat deniliyor. Hiç bir işe yaramasalar insanı güçlü yapıyorlar ama ben gene de halter çalışmayı tercih ederim yani...
Para yapay bir ihtiyaç bile değil benim için. O sözünü ettiğin fakirlik, hiç bir işe yaramadıysa bile, en azından, fazla paraya gereksinim duymadan yaşamayı öğretti bana. Aylarca parasız yaşayabilirim. Ama haklısın. Yalnız değilim işte. Sık sık "iyi ki varlar" desem de, çocukların varlığı altından kalkamadığım tek "yük".
Çünkü ne yaparsan yap, bir şeyler hep yanlış oluyor. Şu marka bir şeyi alsan bir türlü, almasan bir türlü. Dünya görüşlerini etkilesen bir türlü, etkilemesen bir başka türlü. Serbest bıraksan bi türlü, sıksan bi türlü... Hep bunların ortasını bulmak, hep orta yolcu olmak, bunca yıllık tecrübelerini yok sayıp onlar gibi düşünmeye, Amerika'yı keşfetmelerini "aaa!" nidalarıyla karşılamaya çalışmak zorundasın.
Mesela (gerçekten) iki çift pantalonum, birkaç gömlek, birkaç tişörtüm ve bir çift ayakkabım ile birkaç yüz kitabımdan ve bir bilgisayardan başka hiç bir şeye sahip değilim. Fazlasını da uzun zamandır istemiyorum. Fazlasına ihtiyacım olmadığını anlamak, kendi payıma becerebildiğim en güzel şey şimdiye kadar.
Hadi gel bunları on beş yaşında, hormonları çıldıran bir genç kıza anlat. Anlatmıyorum da zaten (anlatma zorunluluğu da, her ne kadar şimdiye kadar çok uçuk şeyler istemese bile, bir gün istediklerini yerine getirememek korkusundan kaynaklanıyor).
Bu mevzu daha aylarca uzar ve bir sonuca varamayız. Gene de herkes, iyi bir baba olduğumu söyler. Çocuklarımdan da hoşnutum. Beni hiç hayal kırıklığına uğratmadılar. Ama bu dünyaya, çocukluğumdan kalmış, (artık) başka bir dünyanın değerleriyle hazırlayamam onları...
Düşünüyorum uzun zamandır... Meşhur olmak ne kadar ilgilendiriyor beni? İnan bilmiyorum. Pek hevesli değilmişim gibi geliyor bana... "Yazmak, hoşuma gittiği sürece yapacağım bir iş olmalı" diyorum sana inanarak: -) Oysa sıkıntıyla yazdıklarım en güzelleri oluyor galiba. Demek benim supabım da bu. Ben de isktir ediyorum. En doğrusu da bu.
Eyvallah.
Geçenlerde metroyla bir yerlere gidiyordum. Başım önümde, kafamın içindekilere daldığım için çevrede olan bitenin de farkında değilim. Bir ara başımı yerden kaldırdım ve bana kızgınlıkla bakan bir çift göze tosladım.
Ama nasıl bakışlar. Anında öldürecek... Elli yaşlarında, ufak tefek bir kadın bakan... Benim için çok yaşlı, pedere göre de genç sayılır (babama çok benzer tipim).
Eee, bu kızgınlık ne? Fazla durmadım üstünde ve başımı aynı şekilde önüme eğdim. O zaman da anladım kadının kızgınlığını. Daldığım zaman baktığım yeri görmüyorum ve kadının ayaklarına bakarmışım meğer. Ayağında sandaletler ve ayak parmaklarının hepsi kırk beş derecelik bir açıyla bükülmüş. Yani tırnakları yere dikey biçimde iniyor.
Birden nasıl utandım ve en büyük yanlışı da o zaman yaptım. Başımı kaldırıp sırıtmaya başladım ama bi işe yaramadı tabii.
Bu sefer de "acaba alay ettiğimi mi sanıyor?" diye gerildim ve acemi tiyatro oyuncularının ellerini nereye koyacağını bilememesi gibi bir durum oldu. Bakışlarımı oturtacak yer bulamadım. Tavana baksan bir türlü, yere baksan bir türlü, karşıya baksan bi başka türlü...
İnsanın neresi acıyorsa, kalbi orada atar durumu var kadıncağızda. İyi de, neden sandalet giymiş yani?
Benzer durumu da yıllar önce, benim üç numara daha yedi sekiz aylık bir bebekken, Benin'li (bencileyin coğrafya özürlüler için, Benin, Afrika'da bir ülkenin adı) bir komşumla yaşıyorduk. Adam benim kızı ne zaman sevmek için kucağına alsa, haspam dünyayı ayağa kaldırıyordu. Komşu da hemen gardını alıyor, "sakallarım battı, çişi geldi galiba" gibisinden kulp arıyordu kızımın zırlamalarına.
Sonunda baklayı ağzından çıkarttı tabii. "Yahu bu kız ben kara olduğum için ağlıyor olmasın? Diye sordu bana. Bu durum ve adamın gerilmeleri o kadar eğlenceliydi ki, "sanmam" deyip geçiştirdim. Oysa ufaklık, benim dışımda, annesi de dahil herkesin kucağında ağlıyordu ve bu yüzden anne sütü almadan büyüdü.
Onun da kalbi derisinin renginde atıyordu.
Bir zamanlar ne güzel dalga geçerdik Kürt arkadaşlarla. Sonra bi şeyler oldu, yapamaz olduk. Ben, "ırkçı" damgasını yemeden, çubuk makarnaya "bori makarnama" diyen arkadaşlarıma inceden takılmak istiyorum yeniden.
Mümkün mü?
Elli yaşlarında, her halinden okumuş olduğu belli olan bir adamdı. Taksiye binince, "eğlenecek bir yer arıyorum" dedi. Olur! Berlin'de de eğlenecek yer yoksa... Gösterdiğim birkaç yeri beğenmedi. Sonunda daha "genç işi" bir yerin önünde durduk ve "burası güzel" dedi... Bana da onunla gitmem, en azından bir kahvesini içmem için ısrar etti.
Dayanamayıp sordum: "Hiç buraların adamı değilsiniz, ne işiniz var ki böyle bir yerde?" Ağlayarak anlatmaya başladı: Üniversitelerden birinde hocaymış. İki gün önce, yirmi dört yaşındaki oğlunu kaybetmiş. "Kendimi o kadar çok mesleğime vermiştim ki, yaşarken oğlumu anlamak, nasıl bir insan olduğunu bilmek için hiç çaba harcamadım" dedi...
Sollingen olayının olduğu günlerdi. Öğretmen tavırlı bir adam bindi taksiye... Öğretmenmiş gerçekten. Hemen hemen şehir sınırında, bindiği yerden otuz kırk kilometre ötede bir adres verdi.
Yol uzun, "ne olacak bu dünyanın hali" muhabbetine başladık. Bir yerde nereli olduğumu sordu bana. Yanıtladım ve hiç beklemediğim bir şey yaptı. Hüngür hüngür ağlayarak boynuma sarıldı adam. Bir yandan da "Almanlar'ın yaptıkları için sizden özür dilerim" diye yalvarıyordu neredeyse.
Biraz sulu gözlüyümdür; ağlamaya dayanamam. Sesim titremeye başladı... "Olur böyle şeyler" diye geçiştirmeye, adamı sakinleştirmeye çalışıyorum ama ne yapsam nafile... Baktım olmayacak "Türk halkı adına affediyorum sizi" diye bir sululuk yaptım da adam ne durumda olduğunun farkına vardı.
Almanya'ya başka ülkelerden gelmiş çok insan tanıdım. Beni en çok üzenler, "ölümüm durumunda haber verilecek insan" diye, ceplerinde annelerinin adının yazılı olduğu bir kâğıt taşıyanlar oldu.
Bir kadın tanımıştım bir zamanlar. Garip bir huyu vardı. Mesela bir pop şarkıcısından söz etsek "sırım gibi vücudu var" derdi. Veya "bale nasıldı?" diye sorsam, "güzeldi, adamın vücudu da sırım gibiydi" derdi. Bu "sanatsal faaliyet" ilginç gelmişti bana.
İyi ki veteriner olmamışım. Necdet Şen'in yazdıklarını okuyunca yerin dibine girerdim.
"İnsansal olan hiçbir şey bana yabancı değildir " demiş kutsal kitaplardan biri. (Hadi adını söyleyeyim İncil (sanırım). Ali Türkan da o kadar insan ki, herkes bir parçasını bulur sanırım onda. Ne gariptir ki umutsuzluk masalları bir başkasına umut masalını yaşatabiliyor. Yazılanlar çok güzel ve kendisi çok güzel bir insan. Keşke yeniden yazsa dememiz bir şey ifade eder mi acaba?
Selman Özkan - 17 Temmuz 2007 (23:10)
Ben Ali Türkan'ı bugün tanıdım, yani ilk defa bugün okudum. Maalesef ki ne büyük bir değeri kaybettiğimizi bugün anladım. Bu nasıl bir tesadüf ne acı bir gün. Boğazıma birşeyler düğümlendi sanki en yakın dostumu kaybettim. Hayat ne garip şey. Ruhun şad olsun Ali ağabey.
Akın Şahin - 7 Ocak 2008 (17:40)
Ben de tanıyalı birkaç gün oldu... Gerçekten çok üzüldüm ve kendime kızdım nasıl olur da daha önce bir yazısı rastgelmez diye... Belki geç oldu ama Akın arkadaşımın dediği gibi ruhun şad olsun. Bu arada, mezarının yerini bilen var mı acaba? Ziyaret etmeyi o kadar isterim ki. Keşke hayattayken en azından bir sohbetine katılabilseydim: (
Gürkan - 1 Mart 2010 (21:29)
Yaşasaydı yazarım diyen birçok kişiye yazarlığı öğretebilirdi.
Nimet - 21 Eylül 2011 (14:37)
Ali Türkan yazıları
Ali Türkan
Eyvallah, faşist denyoların "dokunulmaz" yaptığı yazarlar hakkında iki çift lâf etmeyi bir kenara bırakalım ama lâf salatasında derinlik varmış gibi davranmaktan da vazgeçelim artık.
Bildiğimiz üzüntü duygusunu depresyon&q…
Bunalım Burhan » Ayol, bunlar sağlam insanı…
Erkin Baba da taklit sayılır Bakınız: John Lennon…
Ali Sedat Çetinkoz » Çocuğun istikbali sözkonusu
ABD'de birçok aile (özellikle de kentli, okum…
Minik Ülkü » Çocuğun istikbali sözkonusu
Milliyet gazetesindeki haberi okuyunca aklıma…
Cekni Kılsın » Vostok Gölü
Cumhuriyetin zorlanarak da olsa itiraf edilen…
Erdem Abaka » Talât Paşa Ruhu
İki şeyi birbirinden ayırmak lâzım. Dünyada sosyalizm diye bir şey hiç olmadı. İslâm'ın başına gelen tabiri caizse, sosyalist teorinin de başına geldi.
Hikmet Kıvılcımlı
Bugün hâlâ -gözü kararmış vurguncu, derebeği, ezgici olmayan- her Mümin ve Müslüman, o Ganimet Sûre'sinin en birinci ayetini bir, bir daha, namusluca okuyup anlamıya çalışabilir. Kur'an ortadadır.
Erdem Abaka
Bir "milletler topluluğu" yaratma hayalinden bir çırpıda vazgeçerek, adına ihtilâl yapılan halkların kanları ve acıları üstüne çelik bir çekirdek inşa eden İttihatçı zihniyet, Türk halkının sırtına taşınması zor bir yük bindirdi.
Hülya Yalçın
Canlıların yaşam hakları doğumla başlar ve biri diğerinden üstün kılınamaz. Hele ki "KÜRK" kullanmak için öne sürülebilecek hiç bir tartışma götürür mazeret yoktur.
Yüzyılın aşkı: Güzide ve Bilal
Gökhan Akçiçek
Hayat her aşkı sonlandırmak istese de, buna direnen âşıklar, aşkı son nefeslerine kadar taşıyorlar. Gövdeden çıkıp, ruhta eriyen aşk, yaşama sunduğu insan sevgisinin tutkulu bu inadı karşısında, bazen ölümü bile çaresiz kılabiliyor.
"Tababet ve Şuabatı Sanatlarının Tarz-ı İcrasına Dair"
Melih Özel
Hazır giyim elbiselerimi diken kişileri tanımadığım gibi, hastalarımız da kendileri ile ilgilenen hekimleri tanımıyorlar artık. Halbuki ben hastalarımın hatıralarında, diktiği kumaşa, sevgiliye dokunur gibi dokunan dilsiz terzimin bende yer ettiği gibi yer etmek istiyorum.
Hikmet Kıvılcımlı
İşveren Sınıfı, en normal "Sermaye Birikişi" dediği çapulla adam olmuştur. O çapul, işverenin kendi anayurdundaki milyonlarca küçük üretmenin; esnafın, köylülerin mülkceğizlerinden edilmeleri demektir.
Çocukken yağmurun kokusu da başka
Melih Özel
Toprak kokusunu mu özlemişim, çocukluğumu mu? Bilmiyorum. Belki de o kokunun beynimde oluşturduğu elektriksel aktivitenin uyardığı alanlar, o hatıralara aitti. Çok güzeldi o kokuyu yeniden hissetmek.
Gökhan Akçiçek
Bizden başka evrenin tüm konukları hep susuyormuş oysa. Ağaçlar, kelebekler, gökyüzü, karıncalar, tırtıllar, solucanlar… Binlerce lâkırdının içinde susarak var olanlar varmış.
© Derkenar - Sitedeki içerik 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasası ile korunmaktadır. Yazılı izin olmadan kopyalanamaz, çoğaltılamaz, değiştirilemez, başka mecralarda kullanılamaz. Ancak uzunluğu 200 kelimeyi geçmemek, yazar adı ve kaynak belirtmek ve bu sayfaya link vermek kaydıyla yazılardan alıntı yapılabilir.
(Ayrıntılı bilgi için, bakınız »
Derkenar'ın Manifestosu)
Şu an 157 cici çocuk Derkenar'a bakıyor
Yazı Boyutu
Büyük
Standart