Ali Türkan - 22 Şubat 2004
Nasıl bırakmak istiyor canım. Şu yorganı başıma çekip kendi bedenimden ısınmak. Hiç çıkmamak o yorganın altından. Başucuma biraz sigara, biraz da konserve yiyecek. Birileri gelsin, elektiriği kessin; umurumda bile olmaz. Bir tek kenefe kalkayım yataktan. Yıkanmak falan da istemem.
Psikolojide mutlaka "hederöf hödölojisi" gibi bi adı vardır bu durumun.
"Dış dünyanın sorunlarıyla baş edemeyen hasta..."
Hasta babandır! Yahu, şu psikoloji bilimi, bi takım kese kâğıtlarının, insanın yüzüne normal koşullarda edemeyecekleri sözleri etmelerinden başka ne işe yarar? Her halde "ana rahmine duyulan özlem" gibi bir tanımı vardır bu isteğimin.
Lâfa bak, hizaya gel! Senin, ananın bilmem nesine kadar yolun var! İnsan kavgada bile söylemez bunu be! Söylerse de zopayı yir, oturur kıçının üstüne.
Yok, hiç bi şeye özlem duymuyorum. Romantik Ali'yle "Gerçekçi" Ali kapıştılar bu ara. Diğer aliler de ayıralım derken, boyuna ara dayağı yiyorlar. İçerde izdiham var. İçimdeki mor yelkenlinin küpeştesinde, hüzünlerden yaptığım iplere tutunan küçük çocuk da büktü boynunu (Hergele Ali de bööle dalga geçiyor işte edebiyatımızın hâl - î pürmelâliyle.)
Offf, nasıl çekiyor yatak! Bi uzansam şuraya, ne kavga kalır içerde, ne mor yelkenli.
Uzanamıyorum.
Herkese yaşadığımı göstermem gerek. Kalkıyor, evi kırklıyorum. Markete gidip bi şeyler alıyorum. Etimoloji sözlüğü okuyorum. Okuyorum ki, hani denk gelirse, "efendi" kelimesi, Grekçe'de 'kendi kendini yöneten, başına buyruk' anlamına gelen, aftentes kelimesinden gelir" diye ahkâm kesebileyim. Havanın aydınlık derecesinden, saatin kaç olduğunu çıkartmaya çalışıyorum. İnternet kafeye gidip e-maillerimi okuyorum.
Yaşamıma anlam uydurmaya çalışıyorum işte.
Oysa uzanmalı. Uzanmalı ve bir gün, bambaşka bir dünyaya kalkmalı.
Bi çıkıyorsun sokağa, para kalkmış, devlet yok. "Canım bugün çalışmak istedi" deyip bir işin ucundan tutmuş ahali. Bana da geçerken, "birader, gel şu kiremitleri dama taşıyalım" diyorlar; hep beraber aktarıyoruz evin kiremitlerini.
Oradan da meyva toplamaya gidiyoruz. Kimse kaytarmıyor. Kimse yakınmıyor işten. Canı isteyen çekip gidiyor, canı isteyen kalıyor. Topladığından fazlasına ihtiyacın yok ki zaten. Yemişim artı değer'i!
Bir yerde, yaşlılar sırtlarını güneşe vermiş. Çocuklar koşuyor ortalıkta. Yalnızların kulağından tutup diğer yalnızların yanına götürüyoruz. Birileri gitar, keman falan getiriyor. Hemen oraya, sokağa kuruyoruz meclisi. Aşıklar dans ediyor. Yeni tanışan çiftler, dans numarasına yoklama çekiyor.
Dışardaki kalabalık o kadar güzel, o kadar sıcak ki, kimse içinin kalabalığıyla boğuşmuyor.
Ahlâk yasaklanmış. Yerinde vicdan var.
Aaa, hem psikoloji, hem de her boka psikolog gibi yanaşanlar da kaybolmuş ortalıktan. Kimse, "ben adamın ciğerini okurum" edasıyla tıraş yapıp karşısındakini ısırarak, kendinin ne muhteşem bir varlık olduğunu gösteremiyor. "Gözünün üstünde kaşın var, o yüzden başarısızsın" tarzı geyikler yok olmuş. Gözünün üstünde kaşı olanlar, dinliyor birbirini. Derdini ağaç kovuklarına anlatmaya, ummana salmaya ihtiyaç kalmamış.
Sevgi, "I Love you" ucuzluğundan alınmış. Sevenler, birbirine "seni seviyorum" deme ihtiyacı hissetmiyor. Onun yerine, kalkıp bir gömlek ütülüyor sevdiğine; tatlı yapıyor; elini tutuyor en sıcağından.
Gençler öpüşüyor sokaklarda. Öpüşemeyenler, "eviniz yok mu lan eksibisyonist hipineler" demiyor onlara. Tam tersine, "vay be, güzel öpüyor; yamulttu manitayı çocuk" diye on üzerinden puan veriyoruz. Yâr, yanağını istediğiyle paylaştığı için, bilinç altımızda "vay malıma ha!" dürtüleri de kalmamış. Herkes, istediği kadar namuslu, istediği kadar monogam, istediği kadar dindar, istediği kadar her şey.
Bir türkü duyuluyor uzaklardan; eskilerden, ben yatmadan öncelerden kalmış bir türkü. Biri yanık yanık, "ben 'melâmet' hırkasını, kendim geydim eynime" diye söylüyor. Gidip çıkartıyoruz o hırkayı gülerek. Hüzünleri taşa çalıyoruz; kime ne? Nesimî'yi de rahat bırakıyoruz artık; bi şey sormuyoruz.
Biri ekmek hamuru yoğuruyor. Yoldan geçerken bizi de çağırıyor yanına. Biraz daha un, su katıyor hamura. Ben fırını yakıyorum. Soba ve ateş konusunda uzman sayılırım ne de olsa. Başka biri, domatesleri doğruyor. Her gelenle, bi domates daha. Topladığım meyvalardan koyuyorum masaya. Herkes bi şey getiriyor zaten. Getirmeyenler de oluyor. Canı istememiş, çalışmamış adam; ne var bunda?
Şarapları açıyoruz. Kimbilir kim yaptı bunları da? Yaptı ve "alın bende yüz şişe daha var" diye getirip bıraktı ortaya. Vay be! Kırk kişi olmuşuz. "Şarap yeter mi?" diye kaygılanmıyoruz. Herkese bir bardak çıkar. Kırk kişi birer bardak içmek, tek başına kırk şişe şaraba sahip olmaktan daha güzel çünkü.
Yetiyor şarap. Mis gibi buluyoruz kafayı. Ben kalkıp oynuyorum en bitiriminden. Hem şarap bardağını koyuyorum başıma, hem de gerdan kırıyorum. Kekaaaa! Keyif be!
Sokak kedileri, sokak köpekleri de geliyor. Zaten bütün kediler, köpekler sokakta yaşıyor. Bööle canları isteyince, çalıyorlar bir kapıyı. Huzur veriyor, yiyecek alıyorlar. Kışları da kıvrılıyorlar sobanın, kaloriferin yanına.
Bi kız, bi delikanlıyı "iki çıplak bi hamama yakışır" diye bırakmıyor yarı yolda. Çıplaklık ayıp değil ki. İkinci bir emre kadar, bütün ayıplar ayıp kabul ediliyor. On dokuz ilde ve dünya sathında, sıkı insanlık ilan edilmiş.
Canım kahve çekiyor. Ne bekliycem Yemenler'den gelmesini! Kalkıp kendim gidiyorum Yemen'e. Devlet yok ki, sınırlar olsun. Manitamı da alıyorum yanıma. Çöllerde motosiklet sürüyoruz kahveden sonra. Bi bedevî çadırında, güneşin batışını seyrediyoruz omuz omuza. Bir yılan geçiyor kumları hışırdatarak. Dokunmuyoruz. Belki, yılanların arasında da "bana dokunmayan insan bin yıl yaşasın" gibi bir atasözü vardır; kimbilir.
Bin yıl yaşıyoruz. Değiyor yaşamaya.
Bunlar var yorganın altında. Çekici geliyor işte. Romantik Ali, yorganı başına çekmek istiyor ama Gerçekçi Ali rahat bırakmıyor.
"Ulan salak! Bunlar hiç olmayacak. Kalk! Akşama çocukların gelecek, köfte hazırla!" diyor.
Kalkıyorum.
Mutfak camına, kanadı gümüşlü bi güvercin konuyor. Köfte için ufaladığım ekmekten birazını ona veriyorum. Önce kaçıyor, az sonra ürkek ürkek girişiyor ekmek kırıntılarına. Sonra, çoğalıyor güvercinler. İki dilim daha ufalıyorum. Kıyma da koyuyorum azıcık. İki köfte az yesek n'olur yani?
(Bu arada, köfte, Farsça'da "dövülmüş, ezilmiş" demek olan "küfte" kelimesinden gelir. Malûm, etimoloji sözlüğü...)
Çok teşekkür ederim bunları yazdığınız için. İnsanın çok yakınını kaybettiğinde duyulan bir his bu. Sürekl kaybettiğim ile ilgili konuşup, onun hakkında söylenenleri dinlemek. Ancak bu şekilde durabiliyorum. Hepimizin başı sağolsun. O çok güzel bir insandı.
Selman Özkan - 17 Ocak 2008 (11:17)
Keşke kaybetmeden önce keşfedebilseydim. Yazıları mükemmel... Neden böyle insan benliğine, kültürüne düşüncelerine yararlı kişileri çabuk kaybederiz bilinmez bir ilginçliktir. Güzel bir ruh, mükemmel bir kafa yapısı... Yazıları ve sevenlerinin yüreklerinde bıraktığı sevgiyle yaşaması ve yaşatılması dileğiyle...
Elgiz Anık - 25 Ocak 2008 (14:50)
Ben yeni başladım babamın yazılarını okumaya...
Keşke önceden okusaydım ve babama ne kadar çok yazılarını beyendiğimi söyleseydim...
O kadar çok seveni olduğunu da bilmiyordum... Bana hep anlatıyordu Türkiye'nin insanlarının çooook daha başka olduklarını... Şimdi ne demek istediğini ben de çok iyi anladım...
Ayşegül Türkan - 27 Ocak 2008 (02:07)
Dar-ı dünyada kederliyim. Yazılarını keyifle okuduğum insan evladı Ali Türkan'ın ölümünü öğrenmiş bulunuyorum. Ruhun şad olsun, geriye Orhan Kemal tadında yazıların kaldı. Şunu bilir şunu derim, iyiler ölümün gözdesi olur! Berlin'e gidip orda yaşamadığını bilmek bizim için çok acı verici olacak. Dar-ı bekada huzurlu bir hayat diliyorum. Nur içinde yat Ali Türkan.
Osman Bolat - 30 Ocak 2008 (09:59)
Derkenar'ı ilk Yavuz Gökmen'in vefatından sonra farketmiştim. Hergün zevkle ziyaret ettiğim siteden zaman içinde nedense ayrı düştüm.
Bugün bir bakayım neler var neler yok derken Sevgili Ali Türkan'ın vefatını öğrendim. Hiç tanımayıp uzaktan da olsa sevgi duyduğunuz insanlar vardır ya... Acaba dedim. Soyadına emin olamadım. Sonra yazıları okuyunca...
Keşke ne var ne yok demeseydim. Sana ne deseydim. Her ölüm erken ama insan 43'ünde de ölür mü be Ali? Mekanın cennet olsun.
Filiz Doğru - 30 Ocak 2008 (14:46)
"Oysa uzanmalı. Uzanmalı ve bir gün, bambaşka bir dünyaya kalkmalı" diyerek arzu etiği dünyanın hayallerini kurmuş Ali Türkan.
Garip gelecek belki ama ilk yazısından itibaren derviş gönüllü gelmiştir bütün yazılarında bana. Dua niyetine mi geçti acaba? Bir gün uzandı... Ve gözlerini bu dünyaya kapattı. İnşallah, hayâlini kurduğu 'yemyeşil bir dünyada' açmıştır gözlerini. Firdevs cennetlerinde sevdiği 40 kişiyle 40 kadeh bâde ikram ediyor olsun huriler her daim.
(Bâde: Etimoloji sözlüğüne baktım. Farsçadan gelmiş. Olgun, olmuş, mey demekmiş. Bade Tasavvuf edebiyatında da "Aşk" manasında kullanılır, ve önemli bir yeri vardır)
Mina - 3 Kasım 2009 (15:51)
Tesadüf müdür kader mi bilmiyorum ama şuursuz dokunuşlarımın sonucu ulaştığım bu sitede çok hoş paylaşımlarla irkildim. Dost tavırların, sıcak sohbetlerin, imalı naif atıfların adresiymiş meğer… Tüm güzelliklerin yan etkili ilâçlar gibi kaçınılmaz acı faturasını da gördüm. "Ağzına sağlık" diyesim geldi. Yazının sonunda ruhu için duacıyım.
Ne bileyim? Ne söylesem? Nasıl sussam?
Caner Bekem - 14 Mayıs 2011 (03:11)
Ali Türkan yazıları
Fersan Cevriye
Bazı insanlar kötüdür! Neden öyledir bilemem. Tecrübeyle sabit ki, dünya üzerinde en az bir kişi sahiden kötüdür. Öyledir. Başka türlüsü gelmiyordur belki içinden, bilemiyorum.
Bildiğimiz üzüntü duygusunu depresyon&q…
Bunalım Burhan » Ayol, bunlar sağlam insanı…
Erkin Baba da taklit sayılır Bakınız: John Lennon…
Ali Sedat Çetinkoz » Çocuğun istikbali sözkonusu
ABD'de birçok aile (özellikle de kentli, okum…
Minik Ülkü » Çocuğun istikbali sözkonusu
Milliyet gazetesindeki haberi okuyunca aklıma…
Cekni Kılsın » Vostok Gölü
Cumhuriyetin zorlanarak da olsa itiraf edilen…
Erdem Abaka » Talât Paşa Ruhu
İki şeyi birbirinden ayırmak lâzım. Dünyada sosyalizm diye bir şey hiç olmadı. İslâm'ın başına gelen tabiri caizse, sosyalist teorinin de başına geldi.
Hikmet Kıvılcımlı
Bugün hâlâ -gözü kararmış vurguncu, derebeği, ezgici olmayan- her Mümin ve Müslüman, o Ganimet Sûre'sinin en birinci ayetini bir, bir daha, namusluca okuyup anlamıya çalışabilir. Kur'an ortadadır.
Erdem Abaka
Bir "milletler topluluğu" yaratma hayalinden bir çırpıda vazgeçerek, adına ihtilâl yapılan halkların kanları ve acıları üstüne çelik bir çekirdek inşa eden İttihatçı zihniyet, Türk halkının sırtına taşınması zor bir yük bindirdi.
Hülya Yalçın
Canlıların yaşam hakları doğumla başlar ve biri diğerinden üstün kılınamaz. Hele ki "KÜRK" kullanmak için öne sürülebilecek hiç bir tartışma götürür mazeret yoktur.
Yüzyılın aşkı: Güzide ve Bilal
Gökhan Akçiçek
Hayat her aşkı sonlandırmak istese de, buna direnen âşıklar, aşkı son nefeslerine kadar taşıyorlar. Gövdeden çıkıp, ruhta eriyen aşk, yaşama sunduğu insan sevgisinin tutkulu bu inadı karşısında, bazen ölümü bile çaresiz kılabiliyor.
"Tababet ve Şuabatı Sanatlarının Tarz-ı İcrasına Dair"
Melih Özel
Hazır giyim elbiselerimi diken kişileri tanımadığım gibi, hastalarımız da kendileri ile ilgilenen hekimleri tanımıyorlar artık. Halbuki ben hastalarımın hatıralarında, diktiği kumaşa, sevgiliye dokunur gibi dokunan dilsiz terzimin bende yer ettiği gibi yer etmek istiyorum.
Hikmet Kıvılcımlı
İşveren Sınıfı, en normal "Sermaye Birikişi" dediği çapulla adam olmuştur. O çapul, işverenin kendi anayurdundaki milyonlarca küçük üretmenin; esnafın, köylülerin mülkceğizlerinden edilmeleri demektir.
Çocukken yağmurun kokusu da başka
Melih Özel
Toprak kokusunu mu özlemişim, çocukluğumu mu? Bilmiyorum. Belki de o kokunun beynimde oluşturduğu elektriksel aktivitenin uyardığı alanlar, o hatıralara aitti. Çok güzeldi o kokuyu yeniden hissetmek.
© Derkenar - Sitedeki içerik 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasası ile korunmaktadır. Yazılı izin olmadan kopyalanamaz, çoğaltılamaz, değiştirilemez, başka mecralarda kullanılamaz. Ancak uzunluğu 200 kelimeyi geçmemek, yazar adı ve kaynak belirtmek ve bu sayfaya link vermek kaydıyla yazılardan alıntı yapılabilir.
(Ayrıntılı bilgi için, bakınız »
Derkenar'ın Manifestosu)
Şu an 132 cici çocuk Derkenar'a bakıyor
Yazı Boyutu
Büyük
Standart